http://voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=161127
Θλίψη...

Ο θάνατός σου, η ζωή μου

              

Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά... Ο Παναθηναϊκός του σταθερού κορμού, του περσινού νταμπλ, της πολύ καλής πορείας που σταμάτησε στο μεγαθήριο που ακούει στο όνομα Μπαρτσελόνα και των πολλών ονείρων για φέτος, μοιάζει με όχημα που έχει ξεμείνει από βενζίνη. Στον αντίποδα, ο μισητός «ερυθρόλευκος» αντίπαλος, ο οποίος έχασε βασικά στελέχη του ρόστερ των τελευταίων χρόνων, όπως Παπανικολάου και Χάινς ,και βλέπει τους παίκτες του να πέφτουν κάτω από τους τραυματισμούς ο ένας μετά τον άλλο σαν ντόμινο,φαίνεται πως έχει βρει το ελιξήριο της επιτυχίας δια χειρός του ... δρυίδη Μπαρτζώκα και μέχρι στιγμής δεν έχει περιλάβει στο λεξιλόγιό του τη λέξη ήττα!

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή λοιπόν , οι δύο ομάδες που πορεύονται στις εκ διαμέτρου αντίθετες ατραπούς στο σταυροδρόμι του αθλητισμού, δίνουν ραντεβού για μεθαύριο, για έναν αγώνα που θα κρίνει πολλά. Αναμφισβήτητο είναι πως η  χρονική στιγμή που έρχεται αυτός ο αγώνας είναι περίεργη. Κι αυτό γιατί υπό άλλες συνθήκες θα κρινόταν – κατά ένα μεγάλο ποσοστό καθώς μιλάμε για ημιτελικό και όχι τελικό- απλώς ένας τίτλος, φέτος όμως , το αποτέλεσμα αφενός θα σκοτώσει τον ηττημένο και αφετέρου θα χορηγήσει ηθικό σε ενέσιμη μορφή στον νικητή.

Δια καός θέλει τη νίκη ο Παναθηναϊκός. Και αν υπάρχει κάποιος ο οποίος παίζει το μέλλον του , αυτός είναι ο Αργύρης Πεδουλάκης. Ειδικότερα, πιθανό θετικό αποτέλεσμα θα δώσει φιλί ζωής στην καριέρα του Έλληνα τεχνικού στον «πράσινο» πάγκο , θέση που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην εντατική με ανησυχητικές ζωτικές ενδείξεις. Αντιθέτως, μια ήττα από τον «αιώνιο» θα σημάνει και το τέλος της συνεργασίας μεταξύ ΚΑΕ και Πεδουλάκη. Ο Παναθηναϊκός φέτος παρουσιάζει εικόνα διάτρητη από παθογένειες ,με τον ελλιπή σχεδιασμό όσον αφορά τη στελέχωση του ρόστερ και την κακή διαχείριση να είναι οι κορωνίδες των προβλημάτων του. Δε θα ήταν λοιπόν υπερβολή να πούμε πως μια νίκη θα βοηθούσε ώστε να παραμεριστούν πρόσκαιρα τα όποια ζητήματα.

Βίο αντίθετο ακολουθεί ο Ολυμπιακός που με μαέστρο τον Μπαρτζώκα έχει βάλει στόχο να επιβληθεί σε όποιον αντίπαλο βρεθεί μπροστά του. Το 23-0 ασφαλώς καταδεικνύει πως έχουμε να κάνουμε με μια τρομερή ομάδα, εντούτοις αποτελεί βαριά κληρονομιά που γεμίζει με άγχος την ομάδα. Οι παίκτες καλούνται να αποδείξουν πως τίποτα δεν ήρθε τυχαία και το μεθαυριανό παιχνίδι είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εδραιώσουν την κυριαρχία τους και να πάνε χωρίς μουρμούρες στο παιχνίδι με τη Φενέρ το νέο έτος. Εκεί συνοψίζεται και η δήλωση του κοουτς που έχρισε φαβορί τον Παναθηναϊκό, σε μια προσπάθεια αποφόρτισης της ομάδας και τοποθέτησης της ομάδας του στη θέση του αουτσάιντερ για την εκκίνηση, θέση από την οποία ξεκίνησε όλες τις της προσπάθειες στις νικηφόρες διεκδικήσεις των δύο τελευταίων χρόνων.

Παιχνίδι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο φετινός ημιτελικός Κυπέλλου. Σε αυτόν θα κριθεί όχι μόνο ο τίτλος, αλλά παράλληλα η νικήτρια θα κερδίσει ώθηση για τη δύσκολη συνέχεια που έπεται και η ηττημένη θα εισαχθεί σε μια ψυχολογική διαδικασία που ενδεχομένως της στοιχίσει. Με την πλάτη στον τοίχο φαίνεται πως βρίσκεται ο Παναθηναϊκός που καλείται να μιμηθεί την ομάδα των προηγούμενων ετών για κερδίσει τον Ολυμπιακό που επίσης θέλει τη νίκη για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στον αιώνιο αντίπαλο. Όπως και να χει ο αγώνας θα είναι διαφήμιση για το άθλημα και κάθε μπασκετόφιλος υποχρεούται να τον παρακολουθήσει.

Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω...

Σεισμοί,λοιμοί, καταποντισμοί και πάσης φύσεως βιβλικές καταστροφές προέβλεπαν οι μεταφράσεις της προφητείας των Μάγια για το έτος 2012,που θα σήμαναν αυτόματα και την καταστροφή  και του κόσμου. Για να γράφουμε εμείς και να μας διαβάζετε εσείς, προφανώς η πρόβλεψη ήταν λανθασμένη. Κι αν ήταν σωστή; Αν οι Μάγιας επιβεβαιώθηκαν όχι ως προς τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνήθηκε αλλά ως προς την ουσία της πρόβλεψής τους; Αν όντως ο κόσμος μας έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα; Αν η μοίρα του ανθρώπου δεν περιλαμβάνει την καταστροφή του από κατακλυσμούς ή τυφώνες αλλά από τον ίδιο τον άνθρωπο;...

Η πρώτη προσπάθεια για μια ομαλοποίηση και σταθεροποίηση των κοινωνικών δομών έφερε τη γέννηση των θρησκειών, αφού πέτυχαν ό,τι δεν κατάφεραν να κατορθώσουν οι κανονισμοί και οι νόμοι. Ειδικότερα,απευθυνόμενη στο θυμικό και το ηθικό των πιστών η εκάστοτε θρησκεία έπλαθε συμπεριφορές και ταυτόχρονα έθετε όρια και φραγμούς, ρυθμίζοντας ολόκληρη την κοινωνική λειτουργία μέσω καθορισμού της δράσης του κάθε γραναζιού της, του εκάστοτε πιστού. Οι θρησκείες υπήρξαν η συνεκτική κόλλα των κοινωνιών και συνάμα αποτελεσματικότατο μέσο σωφρονισμού.Κάθε οπαδός-πιστός με μόνο εφόδιο την πίστη του γινόταν αυτόματα μέλος μια ομάδας, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία συλλογικών συνειδήσεων. Παράλληλα ότι δεν εδύνατο να πετύχουν τα δικαστήρια και οι ποινές, το πέτυχαν οι επιταγές των θρησκειών συνημμένες με τις «τιμωρίες» που προβλέπονταν. Η παραμονή στην κόλαση κατά τη μετά θάνατον ζωή ενδέχεται να ήταν περισσότερες φορές η δαμόκλειος σπάθη που απέτρεπε κάποιον πιστό από την τέλεση ενός εγκλήματος ,παρά το όποιο χρηματικό πρόστιμο ή  φυλάκιση.Ειρήσθω εν παρόδω, για να μην παρεξηγηθούμε, το γεγονός ότι οι θρησκείες επιτέλεσαν τους παραπάνω ρόλους δεν τις αποψιλώνουν από το ουσιαστικό και ανώτερο έρεισμά τους το οποίο αφορά τον κάθε πιστό.

Βέβαια, συνεπεία των παραπάνω είναι  οι θρησκείες να αποτελέσουν μια ακριβέστατη αποτύπωση της νοοτροπίας και του τρόπου ζωής της κάθε κοινωνίας. Οι Μωαμεθανοί ασπάζονται τον ιερό πόλεμο «τζιχάντ» , δηλαδή τον αγώνα πάταξης και εξάλειψης όλων των αλλόθρησκων, τη στιγμή που σε πλήρη αντιδιαστολή ο Χριστιανισμός κηρύττει την αγάπη και κατανόηση ακόμα και προς τον εχθρό. Παρόλα αυτά η πλειοψηφία των πίστεων εμπεριέχει κάποιες κοινές επιταγές, οι οποίες στο πέρασμα των χρόνων και απαλλασσόμενες από τα ιμάτια των θρησκειών που τις δημιούργησαν , μετατράπηκαν στους κοινά αποδεκτούς κοινωνικούς και ηθικούς νόμους και αξίες. Οι δέκα εντολές του όρους Σινά είναι σήμερα ,τουλάχιστον στο ουσιώδες μέρος τους,αποδεκτές σχεδόν από το σύνολο των μορφωμένων ανθρώπων, είτε αυτοί είναι θερμοί οπαδοί του Χριστιανισμού, είτε όχι. Συνεπώς,με το πέρασμα του χρόνου το σουρωτήρι της ιστορίας στράγγιξε τη θρησκεία και κράτησε τα ήθη κια τις αξίες που δόμησαν τις κοινωνίες.

Τίποτα δε μένει σταθερό όμως και όλα είναι δυναμικά. Όσο επιτυγχάνουμε τεχνολογική και υλική πρόοδο, όσο γινόμαστε επιστημονικά αρτιότεροι, τόσο απομακρυνόμαστε από το ηθικό μας έρεισμα και πριν ο πετεινός έχει λαλήσει τρις το έχουμε απαρνηθεί. Το τελευταίο δεκαπενθήμερο συντελέστηκε μια ομολογία. Μπορεί κανείς να μη μίλησε, ωστόσο ειπώθηκαν πολλά. Και αυτό έγινε μέσω γεγονότων. Γεγονότα που, αν και δε ζούμε στην αρχαία Αίγυπτο των φαραώ, αποτέλεσαν 7 σύγχρονες πληγές. Εφτά περιστατικά που καταδεικνύουν ποιοι είμαστε και που οδεύουμε...  Μια γυναίκα που λιθοβολείται άγρια, απόδειξη ότι υφίσταται ο σεξισμός  (http://www.defencenet.gr/defence/item/%CE%BD%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%AE-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82) , ένα 7χρονο παιδάκι που βασανίζεται μέχρι θανάτου και γίνεται μάρτυρας μιας θρησκείας της οποίας ενδέχεται να μη γνωρίζει ούτε τα βασικά(http://redskywarning.blogspot.gr/2013/12/7.html), οι ζωές των δύο ανηλίκων που δεν στάθηκαν εμπόδιο στο πέρασμα των εμπόρων ναρκωτικών (http://www.protothema.gr/world/article/332859/friki-sto-mexiko-ta-kartel-narkotikon-kremasan-duo-anilikes-kato-apo-gefura/), η αδυναμία επίδειξης του στειχειώδου σεβασμού της μνήμης θυμάτων μιας τραγωδίας και η βεβήλωση του μνημείου τους (http://www.onsports.gr/Podosfairo/Super-League/item/361683-Olympiakos-Bevilosan-to-mnimeio-tis-Thyras-7), η άσκηση έμμεσης βίας μέσω επιβολής απάνθρωπων πολιτικών, αποψιλωμένων από κάθε έννοια κοινωνικής μέριμνας, που στερούν τα βασικά από τους πολίτες με μοιραία πολλές φορές κατάληξη (http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/617663/tragodies-apo-magali-/), η επικράτηση λογικών εφαρμογής παραδειγματικών τιμωριών χωρίς την παραμικρή ικμάδα ανθρωπιάς (http://antipliroforisi.blogspot.gr/2013/12/blog-post_6705.html) και τις εικόνες των γυναικών που έχουν υποστεί την κακοποίηση σε μια κοινωνία που ακόμα αρνείται πεισματικά να αποβάλλει τα στερεότυπα (http://antipliroforisi.blogspot.gr/2013/12/blog-post_6705.html)...

Κανείς δεν είναι τέλειος και κανείς δεν μπορεί να κάνει υποδείξεις με βαρύγδουπα κηρύγματα και ξύλινα λόγια. Ωστόσο αξίζει να αναλογιστούμε...  Κατά πόσο πλησιάζουμε στο «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν»; Και όχι εκείνο του χριστιανισμού, αλλά εκείνο που συγκεντρώνει τον ανώτερο στόχο καθενός από εμάς. Την υιοθέτηση των ηθικών αξιών και την απαλλαγή από ματαιοδοξίες και συμπλέγματα που ως βαρίδια μας κρατούν στον πάτο της παρακμής. Γιατί αυτή ακριβώς είναι η εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου. Αν αυτή τη στιγμή έπαιρνε το λόγο ένας μικροκαμωμένος Γαλάτης κολλητός ενός εύσωμου που είχε πέσει στη χύτρα μικρός, θα αναφωνούσε με θλίψη : «O tempora! O mores!»...

Υγ. Τα λινκς περιέχουν ρεπορτάζ με σκληρές εικόνες και βίντεο. Όποιος δεν τις αντέχει ας μην επιχειρήσει να τα δει..

Αφού δεν τον τιμώρησε το ποδόσφαιρο...

Η εξέλιξη των χθεσινών γεγονότων είναι η επιτομή της τρέλας. Ο Ολυμπιακός προηγείται επί της Άντερλεχτ. Οι Βέλγοι των ισοφραίζουν μετά από αλληλουχία δικών του λαθών. Ταυτόχρονα, η Παρί νικάει την Μπενφίκα, εντούτοις, με την εκπνοή του ημιχρόνου οι αετοί ισοφαρίζουν. Στο δεύτερο η μίχρονο οι Πειραιώτες κερδίζουν δύο πέναλτι και δύο αποβολές. Αμφότερες εκτελέσεις αποκρούονται από τον Πρότο, ενώ ενδιάμεσα ο Σαβιόλα έχει σκοράρει ξανά από μια φάση που δεν «μύριζε» γκολ, την ίδια στιγμή που οι Πορτογάλοι έχουν ανατρέψει το εις βάρος του σκορ. Τα λεπτά κυλούν και ο πρωταθλητής καλείται να παίξει με το χρόνο έχοντας μάλιστα το πλεονέκτημα να αγωνίζεται με δύο παίκτες παραπάνω. Πως αλλιώς μπορούσε να λήξει το χθεσινό παιχνίδι; Με πέναλτι και αποβολή φυσικά! Ο Τσόρι γράφει το 3-1 και όλοι πλέον στρέφονται στην κλήρωση των «16».

Προκρίθηκε ανατρέποντας τον νόμο του ποδοσφαίρου

Τι κι αν έχασε δύο πέναλτι λόγω άθλιων εκτελέσεων; Τι κι αν δέχθηκε ένα γκολ πασπαλισμένο με δικά του λάθη; Τι κι αν υπήρξε αναποτελεσματικός, αδυνατώντας να καθαρίσει νωρίτερα ένα παιχνίδι στο οποίο ο αντίπαλος αγωνιζόταν με 9 και στο τελος με 8; Τι κι αν απέναντί του είχε μία από τις πιο αδύναμες ομάδες της διοργάνωσης; Ο Ολυμπιακός στάθηκε υπερόπτης και αγνοώντας πλήρως την αρχή που θέλει όποιον μεταχειρίζεται το ποδόσφαιρο αλαζωνικά να το πληρώνει, έπαιξε όπως μπορούσε και με την ψυχή στο στόμα πήρε ένα παιχνίδι το οποίο βγαλμένο από τα πιο τρελά όνειρα του Χίτσκοκ, του έβαλε συνεχώς σπαζοκεφαλιές. Παρόλα αυτά , το παιχνίδι αυτό δεν χανόταν...

Λύστε σουντόκου!

Ρόστερ με τρομερή ποιότητα διαθέτουν φέτος οι «ερυθρόλευκοι». Υπερπλήρεις σχεδόν σε όλες τις θέσεις, με παίκτες – προσωπικότητες, ωστόσο πολλοί εκ των ποδοσφαιριστών του αγνοούν τις έννοιες «καθαρή σκέψη» και «μυαλωμένο παιχνίδι». Βέβαια, εδώ εμφανίζεται και η ευθύνη του προπονητή ο οποίος οφείλει να διδάξει τους παίκτες του πως ναλειτουργούν υπό πίεση. Φέρει εξολοκλήρου όμως την ευθύνη  ο Μίτσελ; Πρέπει ο Ισπανός να πει στον Σαβιόλα να τρώει όλο του το φαγητό ώστε να εκτελεί με δύναμη τα πέναλτι; Στον Σαλίνο να μην κάνει τσαλίμια στο κέντρο του γηπέδου όταν όλη η ομάδα έχει προωθηθεί για στημένη φάση, γιατί σε περίπτωση απώλειάς της υπάρχει ο κίνδυνος η ομάδα του να δεχθεί τέρμα, όπως και έγινε; Στον Βάις να μην εκτελεί τα πέναλτι στο κέντρο της εστίας ή να δίνει πάσες όταν η  ομάδα φεύγει σε αντεπίθεση δύο εναντίον ενός; Στον Σάμαρη να μην ντριμπλάρει στην πριοχή του γιατί δε θα είναι πάντα  παρών ένας Ρομπέρτο για να τον σώσει; Ή στον Χολέμπας να μην προβαίνει σε σουτ απελπισίας αντί να ροκανίσει το χρόνο όταν απομένουν λίγα λεπτά και το σκορ είναι στο 2-1; Στοιχεία που δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας και όπως τα λάθη πληρώθηκαν ακριβά στο πρώτο παιχνίδι με την Παρί, το ίδιο σκληρή θα είναι η τιμωρία στην επόμενη φάση, όπου η ποιότητα των  ομάδων που συμμετέχουν δεν συγχωρεί ανάλογα ατοπήματα.

Ο Ολυμπιακός άξιζε να περάσει. Εντούτοις, πολλές φορές βρέθηκε σε καταστάσεις επί ξυρού ακμής και έπαιξε επικίνδυνα με  τη φωτιά, η οποία αν τον ίδρωσε ή τον τσουρούφλισε,ωστόσο  σίγουρα δεν τον έκαψε. Η ποιότητα υπάρχει ,όμως θα πρέπει να συνδυαστεί με τα ανάλογα  πνευματικά χαρίσματα. Άλλωστε όποια ομάδα που δράσει αφελώς στην επόμενη φάσει αναπόδραστα θα γυρίσει σπίτι της εν ριπή οφθαλμού.

http://www.sport24.gr/football/omades/ManchesterUtd/aytoktonhse_gia_th_mantsester_gioynaitent.2542161.html Να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας.... Ο αθλητισμός είναι το σημαντικότερο ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ πράγμα στη ζωή μας. Να είναι καλά εκεί που είναι το παιδί...

Ό,τι και να πεις είναι λίγο.... Τελικά πολλές από τις βαρύγδουπες και επενδυμένες με κροκοδείλια δάκρυα δηλώσεις που ακούμε από ανθρώπους της πολιτικής όταν "φεύγει" μια μεγάλη προσωπικότητα , λέγονται μόνο για να λέγονται...  http://news247.gr/eidiseis/kosmos/o_tsexos_prwthypoyrgos_elpizei_na_glitwsei_thn_khdeia_toy_mantela.2540574.html

Ένα ανήσυχο πνεύμα που άλλαξε τον κόσμο...

Ουσιαστικά οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δε θα αντάλλασσαν την άνεση και την ηρεμία τους με τίποτα και σε αυτούς που όταν διαγνώσουν αδικία, ανισότητα ή καταπίεση , είτε αυτή προέρχεται από καθεστώτα είτε από μεμονωμένα άτομα , δε θα διστάσουν να θυσιάσουν το οτιδήποτε στο βωμό των ιδανικών τους. Οι μεν πρώτοι εξασφαλίζουν την ηρεμία του κόσμου, οι δε δεύτεροι είναι υπεύθυνοι για την πρόοδο και την πρωτοπορία. Μεταξύ μας.... Ο κόσμος έχει ανάγκη ανθρώπους του δεύτερου γκρουπ. Ο Νέλσον Μαντέλα θα μπορούσε κάλλιστα να αναγορευθεί σε πρόεδρο της ομάδας αυτής, καθώς ποτέ δεν σταμάτησε να παλεύει ενάντια σε όλους και σε όλα, μέχρι να αποκαταστήσει όσα θεωρούσε σωστά.

Εξ’απαλών ονύχων υπήρξε επαναστάτης. Όταν οι γονείς του αποφάσισαν να τον παντρέψουν σε νεαρή ηλικία παρά τη θέλησή του, εκείνος διέφυγε στο Γιοχάνεσμπουργκ. Εκεί τέθηκε επικεφαλής αντιρατσιστικής εκστρατείας κατά της πολιτικής της κυβέρνησς της Νοτίου Αφρικής, υπό τη δαμόκλειο σπάθη του καθεστώτος του Άπαρτχαϊντ , «αρρώστεια» της εποχής την οποία και πολέμησε. Την περίοδο αυτή κατάφερε να γράψει το όνομά του στην ιστορία, καθώς έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος έγχρωμος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Εντούτοις, θα δεχτεί το πάρθιο βέλος, καθώς η λευκή κάστα της εποχής που έπνεε μένεα εναντίον του , θα τον οδηγήσει σε φυλάκιση που διήρκησε 27 ολόκληρα χρόνια. Ο Μαντέλα θα αποφυλακιστεί το 1990 έχοντας διατηρήσει ισχυρό το φρόνημά του, και θα κατορθώσει μέσω του δικού του προσωπικού αγώνα να παροτρύνει τις ξένες δυνάμεις να διατηρήσουν αδιάπτωτη την ένταση των πιέσεων προς τη νοτιοαφρικανική κυβέρνηση, με στόχο τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Καρπός των πράξεών του υπήρξε η πτώση του ρατσιστικού καθεστώτος.

Ο Μαντέλα υπήρξε σύμβολο ελευθερίας και πρότυπο ανιδιοτελούς αγωνιστή. Οι πράξεις και ο αγώνας του συνοψίζονται στην εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων, στην καταπάτηση των προκαταλήψεων και την εξαφάνιση των αδικιών, ενέργειες που με αυταπάρνηση δέχτηκε να φέρει εις πέρας. Στην πραγματικότητα πάλεψε για ένα όραμα. Το όραμα που θέλει έναν κόσμο όπου ο λευκός θα συμβιώνει αρμονικά με τον μαύρο, και ο τελευταίος θα έχει όσα δικαιώματα και υποχρεώσεις έχει και ο πρώτος. Χάριν αυτού του οράματος ο Μαντέλα πέρασε δια πυρός και σιδήρου και υποθήκευσε τη ζωή του στον αγώνα της ισότητας. Αυτό του το όραμα είναι που μεταλαμπάδευσε σε ολόκληρο τον κόσμο και του χάρισε το 1994 το Νόμπελ Ειρήνης.

Ποιός είπε όμως ότι η ζωή είναι δίκαιη; Ο άνθρωπος που ενσάρκωνε τις αξίες του ανθρωπισμού, δεν ανταμείφθηκε από τη ζωή, καθώς η μοίρα του στέρησε τους δυο του γιούς, τον έναν από AIDS και τον δεύτερο από τροχαίο. Αυτό που εμείς μπορούμε να κάνουμε ως ελάχιστο φόρο τιμής είναι να δείξουμε την εκτίμησή μας στον αγώνα του Νέλσον Μαντέλα. Άλλωστε όπως πολύ εύστοχα δήλωσε ο Ντέιβιντ Κάμερον: «Ένας θρύλος στη ζωή, τώρα και στο θάνατο. Ένας πραγματικά παγκόσμιος ήρωας». Αξίζει να κρατήσουμε αυτό τον ήρωα για πάντα ζωντανό...

Ούτε τα αυτονόητα...

Ομολογουμένως το πρωτάθλημά μας είναι από τα πλέον υποβαθμισμένα τόσο από την πλευρά του προσφερόμενου προϊόντος όσο και από εκείνη των ανθρώπων που το πλαισιώνουν. Κορωνίδα  η διοργανώτρια αρχή Σούπερ Λίγκ , η οποία αδυνατώντας να αναλάβει τις καίριες εκείνες πρωτοβουλίες ώστε να αναβαθμίσει ένα πρωτάθλημα το οποίο βρίθει παθογενειών, παράλληλα δεν καταφέρνει να ρυθμίσει αμιγώς βασικούς παράγοντες  που διέπουν μια κατηγορία, όπως το πόσες ομάδες θα υποβιβαστούν.

Ασφαλώς και το συγκεκριμένο είναι στοιχείο το οποίο αποτελεί το έρεισμα ενός πρωταθλήματος και από τις πρώτες παραμέτρους που καθορίζονται πριν ακόμη αυτό εκκινήσει , και όχι όταν οδεύει προς  το τέλος του πρώτου γύρου. Και φυσικά δεν απαιτείται η παρέμβαση της ΠΑΕ SKODA Ξάνθη μέσω ανακοίνωσης προκειμένου να μπουν σε εγρήγορση οι αρμόδιοι μηχανισμοί. Παρεπιμπτόντως,όσον αφορά την συγκεκριμένη ΠΑΕ και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον πρότερο βίο και τα πεπραγμένα της , είναι προφανές ότι δε θέλησε να περάσει κάποιο «υπόγειο» μήνυμα ή να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ ,αλλά είχε την ακραιφνή ανάγκη να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου τόσο στη διοργανώτρια όσο και στην εποπτεύουσα αρχή πως αγνοούν συστατικά βασικού σχεδιασμού, ό,τι δηλαδή δεν έκανε καμιά άλλη ΠΑΕ. Γιατί πως περιμένουμε να φτάσουμε στο «κατ’εικόνα και ομοίωσιν» με τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα όταν έχουμε ελλιπέστατη οργάνωση; Και ,συνεπώς, πως έχουμε την απαίτηση από τους ελληνικούς συλλόγους να ανταγωνιστούν ομάδες που προέρχονται από τις ξένες λίγκες;

Σίγουρα η Ξάνθη εξέθεσε τη Σούπερ λιγκ με την εν λόγω ανακοίνωση και αδιαμφισβήτητα έδειξε στο μέσο φίλαθλο τι μπορεί να προσδοκά από το πρωτάθλημά μας. Όταν αδυνατείς  να ορίσεις τον αριθμό των ομάδων που θα υποβιβαστούν,πως μπορείς να γιατρέψεις σοβαρότατες  χρόνιες πληγές ,όπως  η βία ή τα στημένα παιχνίδια;...

Ο Χουμπ δεν θα πει ούγκ

Καθηγητής κολύμβησης μας βγήκε ο Ιβάν Σαββίδης. Άλλωστε δεν εξηγείται αλλιώς η διάθεσή του να ρίξει στα βαθειά τον προπονητή του δικεφάλου Χούμπ Στέφενς. Να τον μυήσει στα ελληνικά ήθη και έθιμα και να του δείξει ποιος κάνει κουμάντο. Τι κι αν ο Ολλανδός είναι αυτή τη στιγμή ό,τι καλύτερο κάθεται σε πάγκο ελληνικής ομάδας; Ο Γκουαρδιόλα ο ίδιος να είσαι , αν δεν πας με τα νερά του μεγαλομετόχου , θα το βρεις μπροστά σου...

Ουσιαστικά ο Ιβάν εξέφρασε μέσω των δηλώσεων του μια άποψη που επικρατεί εδώ και χρόνια , αποτύπωσε γλαφυρά την κατάσταση που διέπει το ελληνικό πρωτάθλημα όσον αφορά τους κανόνες που περιγράφουν τις διοικήσεις των μεγάλων συλλόγων. Πρακτικά, αυτό που επιδιώκεται και που βρίσκει καθολική ανταπόκριση στον κόσμο είναι το διοικητικό σχήμα με κορυφή της βαθμίδας τον πρόεδρο-μεγαλομέτοχο-χρηματοδότη-μονάρχη. Και για να διορθωσω, η βαθμιδα ειναι ο προεδρος. Διότι τίποτα δεν τελεσφορεί, ουδεμία κίνηση  προχωράει  και καμιά απόφαση δεν λαμβάνεται αν πρώτα δεν εξασφαλιστεί το «οκ» του προέδρου.

Και γιατί να μην υιοθετηθεί και ακολουθηθεί το εν λόγω μοντέλο από τη στιγμή που λειτούργησε και λειτουργεί; Λειτούργησε άριστα με τον Σωκράτη Κόκκαλη, ήταν αποδοτικό επί Βαρδινογιάννη, και η επιτυχία του επιβεβαιώθηκε μέσω της παταγώδους αποτυχίας του πολυμετοχικού σχήματος στον ΠΑΟ. Με τον ίδιο τρόπο πορεύονται αυτή τη στιγμή Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ,ενδεχομένως έτσι να δουλεύει και  η μελλοντική ΑΕΚ. Για να φτάσουμε όμως σε σημείο ασυδωσίας ορισμένες φορές. Τρανό παράδειγμα  το περιστατικό που συνέβη προ ημερών , όταν και μετά την αυτονόητη πράξη του δημοσιογράφου Μπακόπουλου να σχολιάσει το γεγονός ότι το γκολ του Ολυμπιακού ήταν οφ σάιντ, ο κος Μαρινάκης (ή τουλάχιστον η διοίκηση , άρα και πάλι ουσιαστικά έδρασε εμμέσως ο Μαρινάκης) απαγόρευσε στους παίκτες να προβούν σε δηλώσεις στη δημόσια τηλεόραση. Λογοκρισία υψίστου βαθμού δηλαδή που σε ένα δημοκρατικό και σύγχρονο κράτος δε θα υφίστατο. Εντούτοις, στην  Ελλάδα-ζούγκλα όπου επικρατεί το  δίκιο του ισχυρού, η αποψιλωμένη από κάθε ηθικό φραγμό νοοτροπία που μας διακατέχει, δίνει άλλωθι σε τέτοιες κινήσεις. Γιατί λοιπόν ο Σαββίδης να διστάσει να βγάλει στη σέντρα τον προπονητή του; Τι κι αν αυτός συγκαταλέγεται στους κοουτς κορυφαίου επιπέδου με θητεία σε Σάλκε,Χέρτα, Αϊντχόφεν;

Αν δε μας μείνει τίποτα από την ποδοσφαιρική λογική ανθρώπων τέτοιου επιπέδου, το σίγουρο είναι ότι θα μας μεταφέρουν λίγο από τον ανώτερο τρόπο σκέψης τους. Ο Ερνέστο Βαλβέρδε εάν δεν αγαπήθηκε για τον τρόπο που αντιλαμβανόταν το ποδόσφαιρο, λατρεύτηκε για το ήθος και τον χαρακτήρα του. Στα ίδια χνάρια βαδίζει και ο Στέφενς.Απόλυτα τζεντλμαν και περήφανος απάντησε στις δηλώσεις Σαββίδη (http://www.sport24.gr/football/omades/Paok/an_xreiastei_eimai_sklhros.2523740.html), υπερασπιζόμενος μεν τον εαυτό του, μην εκθέτοντας τον εργοδότη του δε. Ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω έκανε μεγάλο φάουλ....

http://www.parapolitika.gr/Contents%2fItem%2fDisplay%2f41820
"Τόμσεν πες αλεύρι. Ο άστεγος σε γυρεύει..."
Ας ξανάρθει ο κύριος Τόμσεν στην Ελλάδα. Εμείς τον προειδοποιήσαμε...

Έχει βαλθεί ο Φετφατζίδης να εκθέσει τους ανθρώπους του Ολυμπιακού που τον άφησαν να φύγει. Μπράβο στον νεαρό, είναι καλό και για τον ίδιο και  για την Εθνική....

Πώς γράφεται το "Σφακιανάκης"; Με δύο "ες"; Δηλαδή Ες Ες;.....

Το σίριαλ "η ζωή δίχως Μητρογκόλ" θα προβάλλεται στα γήπεδα για κανα μήνα. Πρωταγωνιστής πλέον ο Μίτσελ που καλείται να βγάλει άσους από το μανίκι 

Άλλη μια ήττα για τον ΠΑΟ στο μπάσκετ. Η απορία που εγείρεται βέβαια είναι γιατί αποκτήθηκε ο Μπατίστ αφού δεν παίζει....

Ήρωας ο τύπος με το μικρόφωνο χθες στο ΣΕΦ που κατάφερε να κατευνάσει το ,μαινόμενο κατά του Μπονσού ,πλήθος. Αν ήταν το ίδιο αποτελεσματικός στην εκκένωση του γηπέδου στον τρίτο περσινό τελικό ίσως το παιχνίδι να είχε ολοληρωθεί....

Ο αοιδός πεθαίνει στον (τηλεοπτικό) αέρα...

        

Για όσους ενδεχομένως δεν κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται, αναφερόμαστε στον κύριο Νότη Σφακιανάκη και τις πρόσφατες δηλώσεις του οι οποίες σήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και αν μη τι άλλο είναι συζητήσιμες. Βέβαια τα ερωτήματα που εγείρονται στον μέσο τηλεθεατή μπροστά στο άκουσμα των όσων ειπώθηκαν είναι τα εξής: O Νότης ψηφίζει Χρυσή Αυγή; Εννοούσε τα όσα είπε; Οι δηλώσεις του παρερμηνεύθηκαν; Σίγουρα πολλοί θα ερωτηθούν σχετικά με το αν θα έπρεπε το εν λόγω μπλογκ να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο ζήτημα , όμως από τη στιγμή που είναι συνημμένο με θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, και υπάρχει προϊστορία με ορισμένες δηλώσεις της Κικής Δημουλά , έχει ένα ενδιαφέρον να ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ψηφίζει ο Νότης και ο κάθε Νότης. Επίσης κανείς δεν μπορεί να κρίνει κανέναν σε μια δημοκρατία με βάση το τι ψηφίζει. Ο Σφακιανάκης μπορεί να ψηφίζει Χρυσή Αυγή , η Χρυσή Αυγή όμως σίγουρα δεν ψηφίζει Σφακιανάκη. Και αυτό διότι ο αοιδός σε παλαιότερες τοποθετήσεις του είχε δηλώσει υπέρμαχος των σεναρίων περί ύπαρξης εξωγήινων , προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα λέγοντας πως υπήρξαν αρωγοί στο χτίσιμο του Παρθενώνα , μην μπορώντας να διανοηθεί πως με τα τότε μέσα ήταν εφικτό ένα τέτοιο έργο χωρίς «έξωθεν» βοήθεια. Συνεπώς αυτόματα γίνεσαι μαύρο πρόβατο για την παράταξη , η οποία αν δεν είναι ναζιστική ή φασιστική, είναι πάντως ακραία εθνικιστική, αφού στερείς από τους αρχαίους ημών προγόνους την ιδιότητα των δημιουργών των έργων της Ακρόπολης, καθώς και την εγγενή δυνατότητα  να κληροδοτήσουν την κατοχή ενός τέτοιου μνημείου σε εμάς και έτσι εμείς δεν είμαστε «κληρονόμοι» αυτού του μεγάλου κατορθώματος, αφαιρώντας παράλληλα μεγάλο φορτίο περηφάνειας στους σοβινιστικά σκεπτόμενους.

Σαφέστατα ο Νότης ήξερε τι έλεγε. Και εκεί ακριβώς έγκειται το περίεργο της υπόθεσης. Γιατί όταν ένας άνθρωπος ο οποίος τυχαίνει να έχει ένα φανατικό κοινό ,επειδή μπορεί να πατάει σωστά πάνω σε δυο νότες, αυτοαναγορεύεται σε σωτήρα του έθνους  και καλεί σε μεταστροφή τον κόσμο , υπάρχει θέμα , αλλά όχι κοσμογονιία. Όταν όμως η επανάσταση αυτή στοχοποιείται, ταυτοποιείται και προσωποποιείται, τότε το πράγμα λαμβάνει αρνητικότατη χροιά, αφού δεν σκοπεύεται το ξεμπλοκάρισμα του πηδαλίου του καραβιού της σκέψης του κόσμου αλλά και ο παράλληλος βίαιος καθορισμός της ρώτας του πλοίου. Και φυσικά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το ίδιο θα ίσχυε αν στη θέση της Χρυσής Αυγής έμπαινε το όνομα οποιουδήποτε κοινοβουλευτικού ή μη κόμματος, αφού η ουσία του σκεπτικού δεν αποψιλώνεται εν τη απουσία της αναφοράς της συγκεκριμένης παράταξης.
               Χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς το γεγονός ότι οποιοσδήποτε ασχολείται με τα media ή εκτίθεται σε αυτά είναι τουλάχιστον αγαθός αν πιστεύει ότι τέτοιες δηλώσεις δε θα γιγαντωθούν ή χειρότερα παρερμηνευθούν; Στον κανιβαλιστικό  κόσμο των μέσων όταν δίνεις δάχτυλο, σου τρώνε το χέρι. Εν προκειμένω, ο Νότης έδωσε παλάμη...

Στις μέρες μας στο πλαίσιο κάποιας συζήτησης λέγεται από πολλούς ότι « η κρίση ναι μεν έφερε δυσκολίες , αλλά τουλάχιστον θα καθαρίσει ο τόπος βρε αδερφέ». Όσο αοριστολογία κι αν ακούγεται αυτό και ενδεχομένως όχι απόσταγμα κάποιας τρομερής σκέψης, επαληθεύεται από τέτοιες καταστάσεις. Η κρίση που διανύουμε μαζί με τα αρνητικά της, θα ξεράσει οτιδήποτε στέκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, οτιδήποτε υπάρχει ή υπήρξε χωρίς να αξίζει. Υπό άλλες συνθήκες ο Νότης θα έπρεπε να τοποθετηθεί περί του τρόπου που δίνει σχήμα στο γένι του, τις στυλιστικές του απόψεις, τους συναδέλφους που θαυμάζει και άλλα ίδιου ελαφρού προσανατολισμού, θέματα. Σε μια κοινωνία όμως που βράζει στο καζάνι της κρίσης , ο εκάστοτε καλλιτέχνης καλείται να τοποθετηθεί επί θεμάτων που άπτονται του χώρου της πολιτικής και της κοινωνίας, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε προσπάθεια απάντησης με ασόβαρο σκεπτικό προ κρίσης να πέφτει στο κενό. Ήδη η συνάδελφος του, κυρία Δέσποινα Βανδή με την οποία επρόκειτο να αποτελέσουν σχήμα , ανακοίνωσε τη λήξη της συνεργασίας, ανεξάρτητα εάν η κίνηση αυτή ενδεχομένως να είναι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο υποκρισίας στολισμένο με λαμπιόνια εντυπωσιασμού.

Εν κατακλείδι, να σημειωθεί ότι η εποχή είναι δύσκολη και σκληρή. Οποιοσδήποτε επιθυμεί να τοποθετηθεί επί κάποιου θέματος θα πρέπει να γνωρίζει ότι το κατέχει πλήρως και πολυπλεύρως και πως όσα πει θα εμπεριέχουν ακρίβειες και σοβαρότητα και όχι ακραίες παραινέσεις σε συνδυασμό με ανυπόστατους λαϊκισμούς .Κανείςς άνθρωπος , καμιά νεολαία, κανένας λαός δεν ζήτησε από τον Νότη Σφακιανάκη να του ανοίξει τα μάτια , πόσο μάλλον να του τα στρέψει κι όλας σε ένα συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο. Γιατί όμως ενώ τα πανεπιστήμια μένουν κλειστά, η κόντρα περί φαρμάκων και γενοσήμων εντείνεται και βρισκόμαστε κάποιους μήνες πριν τη λήξη του μνημονίου,ασχολούμαστε με τον κύριο Σφακιανάκη και το παραλήρημά του; Αν απαντήσουμε με ειλικρίνεια και αυτοκριτικό πνεύμα , θα βρούμε εν πολλοίς γιατί φτάσαμε ως την κρίση και το τέλμα....

Ο καλύτερος αντίπαλος επιθετικός που έχει αντιμετωπίσει διαχρονικά στο Champions League ο Ολυμπιακός είναι το τελευταίο πεντάλεπτο. Συνεχώς του βάζει γκολ....

Κοντά στον Ολυμπιακό ο Καββαδάς. Είναι έτοιμος ο μικρός για αυτό το επίπεδο; Το σίγουρο είναι ότι θέλει δουλειά...

Όταν η πορτοκαλί με τα σπυριά σώζει την ασπρόμαυρη....

Έχουμε θέμα. Και είναι θέμα όχι γιατί απλώς αλλάζει η διοικητική σελίδα μιας ομάδας , αλλά γιατί ενδεχομένως να έχουμε πλήρη μεταστροφή του ρου της ιστορίας ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους στην Ελλάδα,εκείνου με τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ιστορία. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος λοιπόν ένα χρόνο περίπου αφού δήλωσε ότι αποχωρεί από την ΚΑΕ ,κατηγορώντας τον θείο του Θανάση για «προδοσία» και οικονομικές ατασθαλίες , όχι μόνο παρέμεινε, αλλά κατάφερε να  οδηγήσει την ομάδα του στο νταμπλ , και τώρα είναι πανέτοιμος να εμπλακεί στα διοικητικά και του ποδοσφαιρικού τμήματος!

Το τάιμινγκ είναι καλό. Ο Παναθηναϊκός έχει μεν πρόεδρο , αλλά σίγουρα αυτός δε χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης όσον αφορά το ευρύ κοινό αλλά και τους αμιγώς πράσινους φιλάθλους. Παράλληλα, δεν διαθέτει την οικονομική επιφάνεια ώστε να βγάλει την πράσινη ομάδα από τη στενωπό όπως έπραξε ο Μαρινάκης όταν διαδέχτηκε τον Σωκράτη Κόκκαλη στο ρόλο του καπετάνιου στο κόκκινο τιμόνι. Φυσικά, στις μνήμες των οπαδών υπάρχει και η πολυμετοχικότητα, με το σχήμα Βγενόπουλου-Πατέρα-Βαρδινογιάννη-Γιαννακόπουλου να φέρνει μεν παίκτες παγκοσμίου κλάσης και να κατακτά τίτλο μετά από χρόνια, να υποθηκεύει δε το μέλλον του Παναθηναϊκού προκειμένου να αποκτήσει το πρωτάθλημα του 2010. Συνεπώς το πείραμα του στυλ «η ισχύς εν τη ενώσει» απέτυχε παταγωδώς – πως να πετύχαινε άλλωστε βάσει των ελληνικών δεδομένων και νοοτροπίας- και είναι προφανές ότι το ιδανικό σενάριο θα ήταν ένας πρόεδρος-μεγαλομέτοχος-χρηματοδότης-μονάρχης ο οποίος θα έχει την απαιτούμενη τρέλα για την ομάδα του όντας οπαδός της και δε θα αποσκοπεί στην κερδοφορία μέσω της εκάστοτε ΠΑΕ ή ΚΑΕ , αλλά θα στοχεύει στη γιγάντωσή της με κάθε κόστος. Στοιχεία που αναμφίβολα συγκεντρώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και τον φέρνουν αναπόφευκτα σε αντιδιαστολή με τον τέως πρόεδρο Γιάννη Βαρδινογιάννη στον οποίο καταλογιζόταν αδιαφορία και απουσία οπαδικού πνεύματος. Επιπρόσθετα, ο πρόεδρος της πράσινης ΚΑΕ διαθέτει κίνητρο  για να δείξει ότι το πείραμα ,στο οποίο δε δέχτηκαν να συμμετάσχουν οι Αγγελόπουλοι πριν 3 χρόνια αναλαμβάνοντας και το ποδόσφαιρο και που μάλλον απέτυχε όταν ο Κόκκαλης ήταν το αφεντικό σε ΠΑΕ και ΚΑΕ, μπορεί να στεφθεί με επιτυχία. 

Με τα στοιχεία που βγαίνουν στο φως από το ρεπορτάζ, μαρτυράται γλαφυρά η οξυδέρκεια του Γιαννακόπουλου. Τις τελευταίες μέρες γίνεται λόγος για  συνοδεία του τελευταίου από Κινέζους  χρηματοδότες ( Κόσκο;) , στοιχείο που φέρνει στο μυαλό τον..... Πινγκ Σάνγκ! Μεταγραφή που δεν έκανε αίσθηση σε κανέναν με τον Κινέζο να έχει μέσο όρο πόντων μικρότερο της μονάδας  (http://prasinanea.gr/basket/article2338501.ece) στην τελευταία του χρονιά πριν το τριφύλλι ,εντούτοις όπως φάνηκε εκ των υστέρων ,η κίνηση αφορούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα. Και αυτό γιατί όταν κύκλοι της ΚΑΕ έλεγαν πως αποσκοπούν σε εξάπλωση στην Κινεζική αγορά , κανείς δεν ήξερε ότι η χώρα του Κομφούκιου θα σταθεί αρωγός σε μια προσπάθεια αναστύλωσης της ΠΑΕ ΠΑΟ.

Συνοψίζοντας,το μπάσκετ φαίνεται να δανείζει έναν πρόεδρό του στο ξαδελφάκι του ποδόσφαιρο που περνά δύσκολες στιγμές εν καιρώ κρίσης και ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά σε μια από τις πιο σημαντικές και καίριες στροφές στην πορεία του . Όλα δείχνουν ότι η φυγόκεντρος δε θα τον εκτρέψει, αλλά θα καταφέρει να συνεχίσει να τρέχει με 100 όπως όταν ήταν ο ευρωπαίος πρέσβης Panathinaikos  και όχι να παλεύει για την είσοδό του στην 5άδα. Αξίζει σε αυτή την ομάδα να γιγαντωθεί ξανά , γεγονός που θα τονώσει ξανά το πρωτάθλημα και θα δυναμώσει τους κοκκινό-μαυρους αντιπάλους της που ενδόμυχα επιθυμούν ή πρέπει να επιθυμούν έναν δυνατό Παναθηναϊκό.....

Στόχο ζωής έβαλε ο Μιραλάς να σκοτώσει τον Σουάρες στο ντέρμπι του Λίβερπουλ. Παρόλα αυτά ο τελευταίος πάλι σκόραρε με τη φανέλα των "ρεντς" , δείχνοντας ότι θα λείψει πολύ όταν αποχωρήσει από το λιμάνι....

Την τιμωρία της Εθνικής ζήτησε ο ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με κάποιες συμπεριφορές στην εξέδρα.Η αντιπολίτευση αποφάσισε μετά το κάζο της πρότασης μομφής να προσθέσει άλλη μια αποτυχημένη κίνηση στο ενεργητικό της...

https://fbcdn-sphotos-b-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/1461136_837984022908482_2105234482_n.jpg
Και κάααααπου εκεί στη γωνίτσα, για όσους κρατούν μεγεθυντικό φακό ,βρίσκεται και η σημαία της Εθνικής μας...

Μπορούσε η Εθνική να περάσει στα χαρτιά λόγω λάθους των Ρουμάνων στην αποστολή τους ,όμως επέλεξε να προκριθεί στο γήπεδο. Ακούσατε κύριε Κόκκαλη:

Ψωμί; Μπααα

Ελευθερία; Ούτε να το συζητάς

Παιδεία; Πλάκα μου κάνεις;;;

Κλειστά λοιπόν τα πανεπιστήμια του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ για ακόμα μια εβδομάδα. Παρά την απόφαση της Συγκλήτου για έναρξη των μαθημάτων από χθες και την έκκληση προς τους διοικητικούς για συμμόρφωση στο αίτημα αυτό, είχαμε μια από τα ίδια. Οι διοικητικοί ταμπουρωμένοι στο πανεπιστήμιο μαζί με τους συναγωνιστές φοιτητές , ως επί το πλείστον μέλη αριστερών παρατάξεων , και όσοι- υπερβολικά αισιόδοξοι- φοιτητές  που ζητούσαν το αυτονόητο παρευρέθηκαν με τη σάκα τους στη σχολή που πάλεψαν για να εισαχθούν , είδαν την είσοδο κλειστή.
Ουσιαστικά το όλο θέμα συνοψίζεται σε μια ρώσικη ρουλέτα για τρεις. Κυβέρνηση, διοικητικοί και φοιτητές παίρνουν μέρος σε ένα άγριας ομορφιάς παιχνίδι συμφερόντων  που κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι νικητής, γιατί εν τέλει μπορεί να βγουν όλοι χαμένοι...  Πρακτικά, η αυτοκαταστροφική Ελλάδα μηδενίζει τα δύο καλύτερα ανώτερα ιδρύματά της, αυτά που απορροφούν τα θεωρητικώς καλύτερα μυαλά της χώρας, καταδικάζοντας αυτά τα μυαλά στην επικίνδυνη στασιμότητα και οκνηρία.

Η ιστορία ξεκινά από την κυβέρνηση. Έχοντας στην πλάτη της τις έξωθεν επιταγές οδηγείται σε οριζόντιες περικοπές και απολύσεις α λα ΕΡΤ. Όταν ένας οργανισμός δυσλειτουργεί, εμφανίζει  ζημίες ή είναι αποτελεσματικός, τον αξιολογείς , κοιτάς τι χωλαίνει και προβαίνεις στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις ώστε να τον καταστήσεις υγιή. Εντούτοις, οι σπουδαγμένοι των υπουργείων αδυνατούν να ακολουθήσουν αυτό τον κανόνα και στη δήλωση «πονάει χέρι» απαντούν «κόβω χέρι». Αλήθεια, πως μια σχολή που άπτεται των επιστημών υγείας  μπορεί να λειτουργήσει με προσωπικο 3 υπαλλήλων;....

Οι διοικητικοί ασφαλώς δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στα θιγμένα συμφέροντά τους. Τι κι αν πολλοί απ’αυτούς έχουν αναμφισβήτητα μπει από την πίσω πόρτα; Τι κι αν τη δουλειά ενός ατόμου στις γραμματείες την επιτελούν τρεις οι οποίοι εργάζονται τρεις φορές τη  βδομάδα για κανα δύωρο- ακορντεόν με αφαίρεση πριν και μετά από ένα τεταρτάκι  ώστε να μείνει ένα καθαρό 60λεπτο; Ο συνδικαλισμός  που έχει καταστρέψει ενίοτε την Ελλάδα , αντιλήφθηκε ότι τα πανεπιστήμια είναι τσιφλίκι του και δύναται ,μετά τους δυο μήνες του καλοκαιριού ,να προσφέρει στους διοικητικούς άλλους δύο μήνες διακοπών με αποδοχές. Κύριο επιχείρημα «το πανεπιστήμιο έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να τελέσει τις λειτουργίες του με τόσες απολύσεις».... Από τη στιγμή που υπερασπίζεσαι κάτι τέτοιο δεν έχεις παρά να αφήσεις τις σχολές ανοιχτές και να αποδείξεις στην πράξη ότι όντως το πανεπιστήμιο έχει γίνει ένα μπάχαλο, αν ισχύει κάτι τέτοιο.

Στο παιχνίδι πινγκ πονγκ μεταξύ των προαναφερθέντων, στη θέση του φιλέ βρίσκονται οι φοιτητές. Δυστυχώς για εμάς τους σπουδαστές όμως, κυβέρνηση και διοικητικοί δεν το κατέχουν το άθλημα και το μπαλάκι χτυπάει συνέχεια στο δίχτυ. Και όταν σφυροκοπά συνεχώς το δίχτυ των νεύρων σου, τα πράγματα είναι άσχημα. Γιατί όταν μια ολόκληρη κοινωνία σε υποχρεώνει να θυσιάσεις  οτιδήποτε υπάρχει στο φάκελο «προσωπική ζωή» στην τελευταία τάξη του λυκείου για να εισαχθείς στην ανώτατη εκπαίδευση και αφού το καταφέρνεις η ίδια κοινωνία δε σ’ αφήνει να παρακολουθήσεις  τα μαθήματα που θα σε καταρτίσουν στο επάγγλεμα που επέλεξες, τότε η σχιζοφρένεια δεν είναι μακρυά...

Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ισχύει το « εκεί που αρχίζει το δίκαιο του άλλου σταματάει το δικό μου».  Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει το πανεπιστήμιο έμμεσα ή άμεσα και να αποκλείει τους φοιτητές από τις εκπαιδευτικές διαδικασίες. Εντούτοις και η ίδια η νεολαία οφείλει κάποια στιγμή να αφυπνιστεί και να διεκδικήσει τα μέχρι πρότινος αυτονόητα...

Και ο παλιός είναι αλλιώς, και ο νέος είναι ωραίος!

Ο Καραγκούνης σερβίρει γλυκά στον Μήτρογλου και ο τελευταίος με την τιτάνια ψυχραιμία που τον διακρίνει , εκτελεί τον Ταταρουσάνου. Αυτό ήταν! Η Εθνική με το γκολ αυτό κλείδωσε την παρουσία της στην τελική φάση του Μουντιάλ 2014. Ένα τέρμα που έμελλε να συνεργαστούν η παλιά φρουρά, η γενιά του 2004 και του ελληνικού έπους της Πορτογαλίας με τη νέα γενιά, του ταλέντου και της δίψας για διάκριση.

Το άστρο της Εθνικής λειτούργησε για άλλη μιαφορά. Αν ο Θεός του ποδοσφαίρου έχει εθνικότητα τότε σίγουρα είναι  Έλληνας και το νέκταρ αντικαθίσταται από το χορταστικότατο σουβλάκι. Αφενός η κλήρωση μας έφερε αντιπάλους με μια μέτριας δυναμικότητας ομάδα, αφετέρου στην πράξη αποδείχθηκε ότι η Ρουμανία δεν δύνατο να βάλει δύσκολα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Εσωτερικές έριδες, γκρίνιες και αποσυγκέντρωση ήταν στοιχεία που δεν επέτρεψαν στην ομάδα του Πιτσούρκα να μας κάνει να πιστέψουμε ότι το καλοκαίρι δε θα χορέψουμε σάμπα. Οφείλεται όμως η πρόκριση στην αδυναμία των αντιπάλων μας? Κάθε άλλο... η Εθνική μας πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις για να παρευρεθεί  σε μια ακόμα τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης και αν μια ομάδα άξιζε αυτή την πρόκριση τότε αυτή είναι αναμφισβήτητα η δική μας.

Η Εθνική έπαιξε όπως της αρμόζει και της ταιριάζει. Μια ομάδα πολύ σφικτή στα μετώπισθεν με δυο αμυντικά χαφ να μαζεύουν ό,τι σκουπίδι κινείται μπροστά από τους μπακ, ώστε να μη χρειαστεί η άμυνα να βγει από τη χώρο δράσης της για να καθαρίσει τις φάσεις, με αναπόδραστη συνέπεια τη δημιουργία κενών χώρων. Παράλληλα, η πίεση ξεκινά από ψηλά , εκεί όπου ο φορ, οι εξτρέμ και ο ένας εκ των χαφ θα κάνουν δύσκολο το ανέβασμα της μπάλας από τα αντίπαλα στόπερ. Από κει και πέρα, όταν η πίεση καρποφορήσει, η εθνική έχει δυο κύριες επιλογές. Είτε να δώσει στους ακραίους μπακ Τοροσίδη και Χολέμπα οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να οργώσουν τις πλευρές τους και να βγάλουν επικίνδυνες σέντρες είτε να προωθήσει το παιχνίδι στους εξτρέμ για να διεισδύσουν ή στον φορ για να «σπάσει» την μπάλα. Τη στιγμή βέβαια που όλα αυτά γίνονται με ταχύτητα τέτοια που να μην επιτρέπει στους αντίπαλους να οργανωθούν.

Αναμένουμε  πλέον με αγωνία το καλοκαίρι για να δούμε πως θα τα πάει η Εθνική με αντιπάλους σαφώς ανώτερης δυναμικότητας. Εντούτοις, οι παίκτες μας δε θα πρέπει να λειτουργήσουν κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της πίεσης των Ελλήνων φιλάθλων. Η Εθνική αυτή είναι πετυχημένη από τη στιγμή που εξασφαλίζει άλλη μια παρουσία της σε τελική φάση και από τη στιγμή που η ομάδα δεν είναι ικανή να επαναλάβει εμφανίσεις όπως του ’94 , αξίζει τη στήριξη όλων μας. Ρίο σου ερχόμαστε....

Ενδιαφέρον θα 'χε η "Μηχανή του Χρόνου" της ΝΕΤ σήμερα, ανήμερα της επετείου της 17 Νοέμβρη. Αλλά ξέχασα, ήταν κοστοβόρα...

Μίστερ Μπίν ο Πιτσούρκα δια χειρός Μούτου! Η άμυνα των Ρουμάνων πάντως ήταν για περισσότερα γέλια από τη σειρά του Άγγλου κωμικού...

" Έχουμε θυμώσει με το διαιτητή και τους εαυτούς μας", είπε ο Μαρικά. Για να έχετε ελπίδες στον επαναληπτικό μάλλον θα πρέπει να επιμείνετε στο δεύτερο σκέλος...

Δεν εννοούσε το ασύρματο ίντερνετ ο Σαμαράς! "Why faei"  είπε ο άνθρωπος, δηλαδή "γιατί να φας".... Νομίζω αποτυπώνει γλαφυρότατα την κατάσταση στη χώρα...

Θηρίο σε χειμερία νάρκη...

Πως μπορεί ένα πλήρες ρόστερ να φανεί ανεπαρκές; Πως μια ομάδα που χαρακτηριζόταν φόβητρο τώρα καλείται σοφτ και αδούλευτη; Πως μια μέχρι πρότινος καλοκουρδισμένη μηχανή ξαφνικά σκαλώνει; Η τρίτη ήττα του Παναθηναϊκού στα πέντε πρώτα παιχνίδια της Euroleague ασφαλώς είναι ένα ισχυρό καμπανάκι για Πεδουλάκη και παίκτες , όμως δε χρειάζεται να γινόμαστε μάρτυρες του ελληνικότατου φαινομένου των μηδενιστικών απόψεων και των θεωριών συνομωσίας. Ασφαλώς οι πράσινοι εμφανίζουν αγωνιστικά προβλήματα, όμως αυτό απέχει χιλιόμετρα από το να ξεγράψεις τον πιο πετυχημένο σύλλογο στην Ευρώπη τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Επί Ομπράντοβιτς ο Παναθηναϊκός είχε εμφανέστατα μια αγωνιστική ταυτότητα. Η ταυτότητα αυτή στην κατηγορία θρήσκευμα έγραφε «άμυνα» και πικ εν ρολ. Τη στιγμή που μιλάμε ο Παναθηναϊκός πάσχει από κρίση ταυτότητας. Η άλλοτε γρανιτένια άμυνα έχει χάσει τη συνοχή της , με αποτέλεσμα μικρομεσαίες ομάδες να φαίνονται πως έχουν τρομερά επιθετικά όπλα αφού μπορούν να πλήξουν τους πράσινους ποικιλοτρόπως. Και βέβαια δεν τίθεται θέμα χημείς του ρόστερ, αφού σε σύγκριση με την περσινή αναδόμηση όπου οι μόνοι που είχαν παραμείνει ήταν οι Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής, το έμψυχο δυναμικό έχει αλλάξει μόνο όσον αφορά 3-4 προσθήκες. Παράλληλα, πρόβλημα εντοπίζεται και στην επιθετική λειτουργία. Η ομάδα του Πεδουλάκη στερείται πλουραλισμού, ενώ σημαντικά ατού της την περασμένη σεζόν φέτος δεν έχουν χρησιμοποιηθεί. Οι συνεργασίες  «high-low» με πρωταγωνιστές κυρίως Λάσμε και Γκιστ,για παράδειγμα,είναι άφαντες, τη στιγμή που η ομάδα μοιάζει στατική. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι  ο Μάικ Μπράμος πριν δυο παιχνίδια είχε σκοράρει μόνο με τρίποντα στη Euroleague , στοιχείο που αποτυπώνει γλαφυρότατα πόσο προβλέψιμος έχει γίνει ο νταμπλούχος Ελλάδος.

Το μπάσκετ όμως στηρίζεται και στις μονάδες, και όταν η ποιοτικότερή σου μονάδα πάσχει, τότε υπάρχει θέμα. Ο λόγος για τον Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος παρόλο που έχει επιλέξει να μην ακολουθεί τα καλοκαίρια το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, παρουσιάζεται εμφανώς καταπονημένος. Ασφαλώς τα χρόνια περνούν για τον γεννημένο το 1980 στην Καστοριά αρχηγό του Παναθηναϊκού, όμως δε βρίσκεται σε ηλικία τέτοια που να δικαιολογούνται τα απογοητευτικά ποσοστά του 1/11 σουτ στο παιχνίδι με τη Μακάμπι στο Ισραήλ. Όλοι δικαιούνται μια κακή μέρα ,  όταν όμως τίθεται θέμα διαχείρισης ενός παίκτη τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο Πεδουλάκης έχει λαθέψει στο χρόνο τον οποίο χρησιμοποιεί την φοβερή αυτή προσωπικότητα των Ευρωπαϊκών γηπέδων, αφού ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη τον Διαμαντίδη 25 λεπτά στην ελληνική λίγκα, την ώρα που και με πέντε λεπτά του στο παρκέ, οι πράσινοι έχουν εξασφαλισμένες νίκες. Άλλωστε ευκαιρίες πρέπει να δωθούν και σε άλλους, και περισσότερο στον ταλαντούχο Νίκο Παππά, έτσι ώστε τη στιγμή που ο Διαμαντίδης θα πληγώσει όσους ασχολούνται με το μπάσκετ ανακοινώνοντας την αποχώρησή του, ο Παναθηναϊκός να έχει έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση, ως οφείλει ένας σύλλογος του βεληνεκούς του.Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και στον Αντώνη Φώτση, ο οποίος εμφανίζει πτωτικές τάσεις από το Ευρωμπάσκετ και παραμένει σκιά του καλού του εαυτού. Και για αυτόν λοιπόν απαιτείται ειδική μεταχείριση και η εύρεση εκείνου του στοιχείου που θα τον αφυπνίσει.

Κλείνοντας, να τονίσουμε ότι οι ομάδες δεν καταστρέφονται από τη μια χρονιά στην άλλη και οι προπονητές από αλεπούδες των πάγκων δεν γίνονται «μυρωδιάδες» εν μια νυκτί. Ο Παναθηναϊκός έιναι σίγουρο ότι θα ανακάμψει.  Το θέμα είναι πόσο γρήγορα θα γίνει αυτό, γιατί η δαμόκλειος σπάθη της πίεσης και των αποτελεσμάτων βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια των πρασίνων.

Περί ντέρμπι...

Σε γενικές γραμμές η εικόνα του ντέρμπι δεν εξέπληξε κανέναν απ’ αυτούς που παρακολουθούν τους αγώνες μεταξύ των «αιωνίων» τα ταελευταία χρόνια. Οπωσδήποτε το θέαμα που παρακολουθήσαμε πριν δυο Σάββατα δεν έτερψε, αφού η ποιότητά του δεν σε ανάγκαζε να το παρακολουθήσεις ασκαρδαμυκτί.  Σε αυτό συνετέλεσε και η δράση μιας μαγικής δύναμης που εμφανίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις και τείνει να ανυψώσει τον θεωρητικά αδύναμο,κρατώντας παράλληλα σε χαμηλές πτήσεις τον δυνατό , όπως συνέβη για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αντίστοιχα,γεφυρώνοντας το χάσμα ποιότητας,το οποίο σε όρους εμπορικής αξίας μεταφράζεται σε 46 εκατομμύρια ευρώ...

Όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και ξεκινώντας από τους νικητές φιλοξενούμενους , ο Μίτσελ δίχως να ακούσει τις φωνές που απαιτούσαν θριαμβευτική νίκη,παρέταξε μια ισορροπημένη σύνθεση. Τα δύο αμυντικά χαφ Σάμαρης και Μανιάτης, σε συνδυασμό με τον καλό στρατιώτη Φουστέρ που προσφέρει πάντα σε πάθος και τρεξίματα, εξασφάλισαν την ομαδική συνοχή,ενώ και η άμυνα, αν εξαιρεθούν τα λάθη  του Μανωλά, παρατηρείται με καλό βαθμό.Εντούτοις, η δαμόκλειος σπάθη του κρίσιμου αγώνα με την Μπενφίκα που θα καθόριζε  την ευρωπαίκή πορεί του Ολυμπιακού στο Champions League,δεν άφησε τους ποιοτικούς παίκτες να αποδώσουν τα αναμενόμενα,με τους Σαβιόλα και Κάμπελ να περνούν απαρατήρητοι. Κάπου εκεί έρχεται και ο Μήτρογλου, ο παίκτης που διανύει σεζόν εξαιρετικής φόρμας και ο οποίος αφού εκθέσει Σίλντεφελντ, Τριανταφυλλόπουλο και Καπίνο, θα σκοράρει το έκτο του γκολ απέναντι στον Παναθηναϊκό με τη φανέλα τριών ομάδων (Πανιώνιος , Ατρόμητος , Ολυμπιακός) επιδεικνύοντας φοβερή οξυδέρκεια και πνευματική διαύγεια.

Από τη μεριά του πράσινου στρατοπέδου, ο Γιάννης Αναστασίου επιχείρησε να «κλειδώσει» τα ατού του Ολυμπιακού. Παρατάσσοντας ουσιαστικά μια ομάδα χωρίς εξτρέμ, αλλά με δύο αμυντικούς μέσους και δύο εσωτερικούς χαφ,θέλησε να υψώσει ανασχετικό τείχος απέναντι στη μεσοεπιθετική ποιότητα του αντιπάλου. Παράλληλα, θα ρισκάρει τοποθετώντας βασικό τον Μέντες,κίνηση που θα του βγει όμως, αφού ο μέσος του Παναθηναϊκού ήταν στους διακριθέντες. Βέβαια αυτά που ο προπονητής δεν μπορεί να αλλάξει είναι η απειρία των παικτών και η αστοχία  των επιθετικών, στοιχεία που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Ολυμπιακού.

Ο τρόπος που κρίθηκε το ντέρμπι φέρνουν στο νου έναν παλιό γνώριμο, τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Ο μεν Φουστέρ που έδωσε την ασίστ στο γκολ ήταν το αγαπημένο παιδί του «Τσινγκούρι» και ο  δε σκόρερ Μήτρογλου, ο παίκτης που επί εποχής Βάσκου πήγαινε συνεχώς δανεικός. Ο Βαλβέρδε λοιπόν εμμέσως έκρινε τον αγώνα αφού επέβαλλε στη συνείδηση των ερυθρόλευκων φιλάθλων τον Νταβίδ Φουστέρ που αρχικά αμφισβητήθηκε πολύ, αλλά κέρδισε την καθολική εκτίμηση, ενώ στέλνοντας τον Μήτρογλου δανεικό τον έκανε καλύτερο, αφού στις ομάδες που πήγε βρήκε προπονητές-παιδαγωγούς που του άλλαξαν ριζικά τον τρόπο που βλέπει το ποδόσφαιρο, κάνοντάς τον έναν απόλυτα σύγχρονο στράικερ.

Κλείνοντας, αξίζει να να αναφερθούμε και στα επεισόδια που οδήγησαν σε διακοπές του αγώνα. Είναι απαράδεκτο για μια χώρα να περιμένει να ακρωτηριαστεί ο Πράνιτς για να πάρει τα απαραίτητα μέτρα και να τιμωρήσει τους λεγόμενους «γνωστούς-άγνωστους» που μόνο άγνωστοι δεν είναι. Πρωταγωνιστές σε ένα ματς είναι και πρέπει να είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές και οποιοσδήποτε έχει άλλη άποψη δεν έχει  θέση στις κερκίδες των γηπέδων.

Τα μαγικά γάντια...

       

Νομίζω οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παρακολουθήσει την ταινία με το παιδάκι που παίζει μπάσκετ και κάποια στιγμή βρίσκει τα παπούτσια του Μάικλ Τζόρνταν τα οποία κρύβουν μέσα τους τις ικανότητες  του παλαίμαχου σούπερ σταρ και το παιδάκι μετατρέπεται σε αστέρα των αμερικανικών γηπέδων. Με αυτή την ιστορία μπορεί να παραλληλιστεί και η έξω από κάθε λογική εμφάνιση του μεγάλου πρωταγωνιστή του προχθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού , Ρομπέρτο, του οποίου τα μαγεμένα γάντια ύψωσαν απροσπέλαστο τείχος απέναντι σε κάθε προσπάθεια των παικτών της Μπενφίκα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο Μίτσελ βλέποντας το παιχνίδι με τους «αετούς» ως σίκουελ εκείνου με τον Παναθηναϊκό παρέταξε μια σύνθεση που δεν ενέπνεε αμιγώς επιθετικογενείς προσανατολισμούς. Τον προωθημένο Μήτρογλου πλαισίωσαν ο Σαβιόλα στον άξονα και οι Φουστέρ,Γιαταμπαρέ στα «φτερά» ,με τους τελευταίους και ιδιαίτερα τον Ισπανό να φημίζονται για το αμυντικό τους παιχνίδι και το πρέσινγκ που προσφέρουν. Η ταμπέλα του ματς της χρονιάς στην ευρώπη ασφαλώς επηρέασε τα πλάνα του Ισπανού που επιδίωξε μια σφιχτή ομάδα παρά ένα σύνολο που θα επιτίθεται διαρκώς και θα πληρώσει τα όποια κενά αφήσει.

Στα του παιχνιδιού οι ερυθρόλευκοι δε θύμιζαν σε τίποτα την ομάδα που είχε εμφανιστεί πριν ενάμισι μήνα στο Καραϊσκάκη με αντίπαλο την Παρί. Η κυκλοφορία του εμφάνιζε κωλύματα ενώ και οι προσπάθειες οργανωμένων επιθέσεων έμεναν ημιτελείς , με αποτέλεσμα ο Σαβιόλα να γυρνά πίσω από τη σέντρα για να εκκινήσει επιθέσεις με δικές του κούρσες. Πολύ λογικά η Μπενφίκα άρχισε να κερδίζει μέτρα και να βγάζει τις δυο πρώτες μεγάλες φάσεις νωρίς , όμως καμιά κλασική ευκαιρία δε συνεπάγεται και γκολ με τον Ρομπέρτο στα γκολπόστ. Και κάπου εκεί ήρθε ένα κόρνερ το οποίο ανέλαβε να μετατρέψει σε γκολ ο Κώστας Μανωλάς που μετά από φοβερό άλμα κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα των Πορτογάλων. Το τέρμα εντούτοις λειτούργησε αρνητικά για τον Ολυμπιακό που με το πέρασμα του χρόνου υπέκυπτε στις πιέσεις των αντιπάλων του. Το δεύτερο ημίχρονο βρήκε τον Τσόρι στο γήπεδο αντί του Σαβιόλα σε μια επιχείρηση του Μίτσελ για διατήρηση κατοχής. Το κόλπο δεν έπιασε και οι Πορτογάλοι σφυρροκόπησαν ανελέητα το Ρομπέρτο με τον Ισπανό να μην αφήνει κουνούπι να περάσει το τέρμα.

Ο Μίτσελ παίζοντας την τελευταία του ζαριά γεμάτη ρίσκο έβγαλε τους Φουστέρ και Γιαταμπαρέ και πέρασε τους Εντινγκά και Μπονγκ αφήνοντας μοναδικούς επιθετικογενείς τους Τσόρι και Μήτρογλου. Αλλαγές που έφεραν σε θέση εξτρέμ τους μεσοαμυντικούς Μανιάτη και Χολέμπας , κίνηση που έφερε σε πλήρη ανισορροπία την ομάδα, καθιστώντας την πλήρως αμυντικογενή , και έδωσε πολλά μέτρα στην ομάδα του Ζεζούς. Μοναδική επιθετική εκδήλωση η κούρσα του Σαλίνο που ήρθε να σπάσει τη μονοτονία των κατά κύματα επιθέσεων των μανιασμένων Πορτογάλων.  Εν τέλει ο Ρομπέρτο έσωσε το «φάουλ» του Μίτσελ και πραγματοποιώντας οκτώ(!) φοβερές αποκρούσεις , κράτησε το μηδέν και  έστειλε τον Ολυμπιακό με το ένα πόδι στους «16».

Λέγεται ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μια ομάδα χρειάζεται  τουλάχιστον έναν καλό φορ και έναν καλό «άσο».... Ο Ολυμπιακός στις δυο νίκες του στο Champions League επιβεβαιώνει απόλυτα αυτή την άποψη καθώς παρόλο που δεν έχει τον τρομερό οργανωτή με τον Σαβιόλα να παίζει ως «ψευτοδεκάρι» , το ματς με την Άντερλεχτ το καθάρισε ο φορ του και το προχθεσινό ο Ισπανός κίπερ που κατλεβασε ρολά. Εντούτοις, όμως υπάρχει ο κίνδυνος οι παίκτες του πρωταθλητή να παρασυρθούν και να πιστέψουν πως όσο άσχημα και να παίξουν , θα βρεθεί ένας Μήτρογλου ή Ρομπέρτο για να τους  σώσει. Γιατί όσο εύκολα τον πάει η τύχη χωρίς να κάνει καλές εμφανίσεις , το ίδιο εύκολα μπορεί και να του γυρίσει την πλάτη....


Υγ. Άρθρο αφιερωμένο στο συμβολικό αριθμό των πρώτων 1.111 επισκέψεων του σάιτ σε περίπου ένα μήνα
Ευχαριστούμε όσους μας επισκέφθηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν

Phy-τητικοs-un!

Γενικά είναι μια αρχή μου ότι προκειμένου να καταλάβεις κάτι το μεγάλο και να το αγαπήσεις πρέπει πρώτα να έχεις ασχοληθεί με τη μικρογραφία του, δηλαδή έναν ανάλογο χώρο ο οποίος διαφέρει από τον πρώτο μόνο ως προς την κλίμακα, αλλά γενικά διέπεται από τα ίδια χαρακτηριστικά. Αν αναφερόμαστε σε μια κοινωνία οφείλεις να ανατρέξεις στη μικρότερη κοινωνική ομάδα , την οικογένεια,αντίστοιχα αν μιλάμε για πολιτική ηγεσία,μπορούμε να την παραλληλίσουμε με το 15μελές ενός σχολείου . Όταν τα «αν» φτάσουν στον αθλητισμό και δη στο μπάσκετ , τότε η προσπάθεια ανάλυσής του σπορ στα επίπεδα της Α1 ή και της Ευρωλίγκας , οφείλει να έχει ξεκινήσει από τις μικρές κατηγορίες.

Η προσπάθεια μου να ακολουθήσω την παραπάνω αρχή με έφερε στο γήπεδο του Ρουφ το βράδυ της Κυριακής για να παρακολουθήσω τον αγώνα του τοπικού ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΦΙΛΙΑΣ με τον Ορφέα Πατησίων. Νικήτρια αναδείχθηκε η  ανώτερη καθ'όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού ομάδα του Φοιτητικού με το επιβλητικο 59-79 και σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος της Δ’ κατηγορίας.

Το ξεκίνημα του αγώνα δεν ήταν ευνοϊκό για την τοπική ομάδα . Ο Ορφέας ευνοήθηκε από το μουδιασμένο ξεκίνημα των γηπεδούχων και παίζοντας εκμεταλλευόμενος το παιχνίδι στο low post και το γρήγορο τρανζίσιον κατάφερε να πάρει μια μικρή διαφορά, την οποία προσπάθησε με σφιχτή άμυνα να διατηρήσει. Το ξύπνημα του Φοιτητικού ήρθε με μπροστάρη τον φοβερό και τρομερό Γιώργο Μαραμένο , γνωστό στην πιάτσα των ράπερ με το προσωνύμιο «Phyrosun». Ο πρώην παίκτης των Νήαρ Ηστ , Σούρμενων και Πορφύρα κατεύθυνε και τα 40’ με μαεστρία την ομάδα του από τη θέση του πόιντ γκαρντ και τόσο με την εκτελεστική του δεινότητα όσο και με τις ασίστ του έβαλε την παρακαταθήκη για την επερχόμενη νίκη του Φοιτητικού,αποδεικνύοντας ότι ήταν μακράν ο ποιοτικότερος παίκτης του γηπέδου. Άξιος συμπαραστάτης του ο Δημήτρης Κοκόρης, ο οποίος αφού ξεπέρασε το κακό του ξεκίνημα με τα τρία χαμένα λέι απ και τα δύο λάθη , βρήκε τον καλό του εαυτό και με πόντους σε αντεπιθέσεις , αλλά και τρία εύστοχα τρίποντα,φόρτωσε το καλάθι του Ορφέα με πόντους.

Αναμφισβήτητα σε τέτοιους αγώνες βρίσκεις τη χαρά του αθλήματος και τα στοιχεία εκείνα που σε έκαναν να το αγαπήσεις και ενδεχομένως να χάνονται όσο ανεβαίνεις τη σκάλα των κατηγοριών. Πάθος, αγωνιστικότητα, άμιλλα και μαχητικότητα είναι χαρακτηριστικά που πλαισιώνουν τα παιχνίδια αυτών των κατηγοριών και σίγουρα διακατέχουν τους ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά με αυτές. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο κος Αναστάσιος Λιακόπουλος, ο πρόεδρος της ομάδας του Φοιτητικού, ο οποίος κυριολεκτικά δε χάνει αγώνα της ομάδας του και φροντίζει με την ενεργή συμμετοχή του να δίνει το βροντερό παρών αλλά και το φωτεινό παράδειγμα στους φιλάθλους της ομάδας. Ένας πρόεδρος-φίλαθλος  του οποίου η παρουσία στον προεδρικό θώκο είναι εγγύηση ώστε να πρωταγωνιστεί η ομάδα του.

Εν κατακλείδι , να τονίσουμε ξανά τη σημασία του να πηγαίνουμε σε ματς μικρών κατηγοριών και να υποστηρίζουμε την ομάδα του δήμου μας. Εάν για παράδειγμα είσαι κάτοικος Πετραλώνων είναι απαράδεκτο να μην πηγαίνεις μια στις τόσες να παρακολουθείς τον Φοιτητικό. Έχεις πάρα πολλά να δώσεις, αλλά και να πάρεις...

Έλληνες Μέσι υπάρχουν πολλοί, Χατζηπαναγής όμως, ένας....

Πόσους παίκτες βλέπουμε να αγωνίζονται και μένουμε με το στόμα ανοικτό; Λίγους... Πόσοι από αυτούς τους παίκτες έχουν αγωνιστεί στο ελληνικό πρωτάθλημα; Ελάχιστοι.... Για να το κάνουμε δυσκολότερο , πόσοι από αυτούς αναγννωρίζονται από όλους τους φιλάθλους ανεξαιρέτως , ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης ή άποψης για το αθλημα; Μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού...

Αναμφισβήτητα στην κορυφή της παραπάνω λίστας βρίσκεται ένας παίκτης-είδωλο του οποίου η πορεία άρχισε να εκτυλίσσεται στην Ελλάδα το μακρινό 1976 στο γήπεδο της Βέροιας , όταν αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή απέναντι στον Ατρόμητο , κατάφερε να κάνει αίσθηση εκτός από το άφρο μαλλί του και για το πλούσιο ταλέντο του. Επειδή είμαι σίγουρος ότι  οι περισσότεροι καταλάβατε σε ποιον αναφέρομαι και προκειμένου να μην ξεπεράσω τα όρια της γραφικότητας , το παρών κείμενο είναι αφιερωμένο στο θρύλο των ελληνικών γηπέδων, το μεγάλο Βασίλη Χατζηπαναγή.

Γεννημένος στο Ουζμπεκισταν από Κύπριους γονείς, ο Χατζηπαναγής θα κάνει τα πρώτα του βήματα στη Δυναμό Τασκένδης , ενώ αργότερα θα μεταπηδήσει στην Παχτακόρ. Το αστείρευτο ταλέντο του που φανερώθηκε από πολύ νωρίς  θα του ανοίξει την πόρτα της ΕΣΣΔ με τη φανέλα της οποίας θα αγωνιστεί συνολικά 25 φορές με όλες τις εθνικές. Το 1975 ο Ηρακλής θα κάνει δώρο τόσο στον εαυτό του , όσο και στο ελληνικό ποδόσφαιρο φέρνοντας αυτό το φοβερό ταλέντο στη χώρα μας. Η ποδοσφαιρική  ιστορία είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει.

Ο «Βάσια» θα μπει τάχιστα στις καρδιές των φίλων του Γηραιού και μαζί με τους Κωφίδη, Παπαϊωάννου, Αδάμου θα συνθέσουν μια φοβερή μεσοεπιθετική γραμμή , ικανή να σμπαραλιάσει οποιαδήποτε άμυνα. Το ταλέντο του Χατζηπαναγή έλαμψε αμέσως γιατί είχε τη φοβερή ικανότητα να κάνει κυριολεκτικά τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Όταν δεν έβαζε γκολ, ντρίμπλαρε , όταν δεν έκανε κούρσα έβγαζε ασίστ στην πλάτη της άμυνας , όταν δεν σκόραρε με φάουλ το έκανε με κόρνερ , δυνατότητα που είχαν ελάχιστοι παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ένα καθόλα ολοκληρωμένο δεκάρι με οξυδέρκεια, ποδοσφαιρική ευφυία και τσαμπουκά που μπορούσε με μια του κίνηση να ισοπεδώσει οποιαδήποτε άμυνα και οποιοδήποτε αμυντικό σύστημα αντιμετώπισής του. Αυτός ο πολυδιάστατος και πολύμορφος τρόπος παιχνιδιού του ήταν που τον καθιστούσαν μη αντιμετωπίσιμο και δεν  ήταν λίγες οι φορές που αντίπαλοί του του είχαν ζητήσει πριν από τον αγώνα να μην τους ξεφτιλίσει. Γρήγορα το ταλέντο του Βάσια κέρδισε την εκτίμηση συμπαικτών και αντιπάλων με τον Μίμη Δομάζο να δηλώνει ότι τέτοιοι παίκτες δεν πρέπει να μεγαλώνουν ποτέ και τον Γιάννη Κυράστα να λέει με στόμφο ότι το DNA του Χατζηπαναγή διαλύθηκε αφού γεννήθηκε ο τελευταίος , ενώ απέκτησε και τη φήμη του παίκτη που «μπορεί να ντριμπλάρει μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο».

Εντούτοις, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελά , και παρά το πλούσιο ταλέντο του , ο Χατζηπαναγής αδικήθηκε από τη μοίρα σε πολλούς τομείς.  Καταρχάς οι συμμετοχές του με την εθνική της ΕΣΣΔ του στέρησαν τη δυνατότητα να αγωνιστεί στην εθνική Ελλάδος μας και εκτός από τα δυο φιλικά με Πολωνία και Γκάνα , οι φίλαθλοι δεν είδαν ποτέ το μεγαλύτερό ταλέντο που έβγαλε η χώρα να αγωνίζεται με τα γαλανόλευκα, όσες προσπάθειες κι αν έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση οι οποίες ενδεχομένως να ήταν πιο εντατικές αν αγωνιζόταν σε κάποια από τις ομάδες του κέντρου... Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά. Ακόμη η τροπαιοθήκη του Βάσια διαθέτει τον δυσανάλογο αριθμό  των 2 τροπαίων σε σύγκριση με τις απίστευτες δυνατότητές του, αφού ένα κύπελλο Ελλάδος και ένα Βαλκανικό κύπελλο είναι πολύ λιγότεροι τίτλοι από αυτούς που έχουν κατακτήσει ποδοσφαιριστές με το ένα δέκατο του ταλέντου του. Τέλος , όσο παράδοξο κι αν ακούγεται το παιχνίδι με τη Βαλένθια στα πλαίσια του κυπέλλου Ουέφα στο κλείσιμο της καριέρας του, ήταν το μοναδικό ευρωπαίκό ματς στο οποίο κατάφερε να αγωνιστεί ο Βασίλης Χατζηπαναγής.

Σήμερα, 59 χρόνια μετά τη γέννησή του , ο Χατζηπαναγής χαίρει της εκτίμησης όλων των φιλάθλων και απολαμβάνει το σεβασμό  των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων , είτε πρόλαβαν να τον δουν αγωνιζόμενο είτε όχι. Σε μια Ελλάδα που τα αυθεντικά ταλέντα είναι εξαιρετικά σπάνια ένας παίκτης αυτού του βεληνεκούς  που κατάφερε να φτάσει μέχρι και τη μικτή κόσμου μένει αλησμόνητος. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την αδυναμία της χώρας μας να παράξει ποδοσφαιριστές που έστω θα προσεγγίσουν το μεγαλείο αυτού του παίκτη καθίσταται δεδομένο το γεγονός ότι όλοι θα θυμόμαστε με μεγάλη νοσταλγία τον ούτως ή άλλως τεράστιο ποδοσφαιριστή Βασίλη Χατζηπαναγή...

Πάρε κόσμε «Αθλητισμό-Πολιτισμό-Ολυμπισμό»....

Ξυπνάς το πρωί στην Ελλάδα της κρίσης. Από τη στιγμή που δεν έχεις δουλειά η οποία έχει γίνει είδος πολυτελείας για λίγους ετοιμάζεσαι να πας σε συνέντευξη σε υποψήφιο εργοδότη. Ασφαλώς πηγαίνεις με τα πόδια γιατί για αυτοκίνητο ούτε λόγος και αφού δεν έχεις εισιτήριο δε ρισκαρεις  να σε πετυχει ελεγκτής στο τρόλεϊ και να  σε πετάξει έξω αφού σου σκίσει την μπλούζα. Φυσικά γυρνάς άπραγος γιατί δεν είσαι διατεθιμένος ούτε να δουλέψεις χωρίς ασφάλιση , ούτε να αμοίβεσαι με μισθό που ίσα ίσα φτάνει για τα έξοδά σου αλλά ούτε και να ξημεροβραδιάζεσαι στο γραφείο μετρώντας διψήφιες ώρες καθημερινά και εκτελώντας τα θελήματα του κάθε νεόπλουτου που τυχαίνει να έχει μια επιχείρηση. Στο γυρισμό πληρώνεις το χαράτσι και το νέο φόρο που επέβαλλε η τρόικα για τα λίτρα αέρα που καταναλώνεις εισπνέοντας . Απογοητευμένος λοιπόν, συλλέγεις τα κομματάκια σου και  πηγαίνεις να αθληθεις στο γήπεδο του δήμου για να εκτονώσεις την ένταση της ημέρας, κάτι που μέχρι σήμερα τουλάχιστον ήταν τσάμπα...

Πρέπει να είναι τσάμπα? Δεν πρέπει? Ζούμε σε μια χώρα όπου η μεγαλύτερη επένδυση που έχει κάνει στον αθλητισμό με την κατασκευή γηπέδων το 2004 έχει μείνει τελείως αναξιοποίητη. Η παντελής αδιαφορία εκ μέρους της πολιτείας είχε ως αναπόδραστη συνέπεια τα γήπεδα κυριολεκτικά να σαπίζουν  και να καταλαμβάνονται από φυλές ρομά( δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, αρκεί να μην κλέβουν κοριτσάκια)  αλλά και κάθε λογής ανθρώπινα όντα.Συνεπώς ο  λαός δεν μπορεί να αξιοποιήσει εγκαταστάσεις  που ο ίδιος χρυσοπλήρωσε και ουσιαστικά θαύμασε μόνο από την τηλεόραση στις μεταδόσεις του 2004. Κανένα πλάνο από τους ιθύνοντες, καμιά προώθηση του αθλητισμού , ουδεμία προσπάθεια να χτιστεί κάτι πάνω στα ερείσματα των ολυμπιακών.

Τουλάχιστον υπάρχουν δημοτικές εγκαταστάσεις που προσφέρονταν για άθληση. Για να αντιληφθώ πριν κάποιες μέρες ότι ο δημοτικός χώρος όπου έκανα τζόκινγκ και η είσοδος ήταν δωρεάν , πλέον χρεώνει ακόμα και την δυνατότητα να τρέξεις στο στίβο γύρω από το γήπεδο! Βέβαια, κάποιος θα σκεφτεί ότι πολύ φυσιολογικά ένα μέρος όπου λειτουργούν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου , δυο γήπεδα μπάσκετ , κολυμβητήριο, γήπεδα τένις και στίβος και μόνο για τη συντήρησή του δημιουργεί έξοδα. Όμως στην Ελλάδα του 2013 που ο πολίτης καλείται να πληρώσει  ακόμη και τα τετραγωνικά εκατοστά στα οποία βαδίζει, η πολιτεία του χρεώνει μια πολύ φυσιολογική ανάγκη και αναφαίρετο δικαίωμα, αυτό της άθλησης.

Όπως πάντα όμως η πολιτική της αρπαχτής δεν έχει καμιά λογική. Γιατί όταν η υγεία των ηλικιωμένων που αθλούνταν επιδεινωθεί , το κράτος  θα χρεωθεί μέσω των ασφαλιστικών ταμείων και όταν οι νέοι από τα σπορ στραφούν σε άλλους τρόπους διασκέδασης θα δημιουργηθεί μια γενιά αδρανή και νωθρή με συνέπεια μείωση παραγωγικού δυναμικού και ορθά σκεπτόμενων ανθρώπων εκ του νους υγιής εν σώματι  υγιεί,  θα είναι αργά γιατί θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Ο αθλητισμός είναι υγεία , άμιλλα, κοινωνικοποίηση , προσπάθεια , ευεξία, πολιτισμός... Πως μπορεί μια κοινωνία που κομπάζει για την εισαγωγή τέτοιων εννοιών στον παγκόσμιο χάρτη να τις χρεώνει και να καθιστά τα στοιχεία αυτά σχεδόν απαγορευτικά στους πολίτες της?

Δεν ξέρω κατά πόσο η κρίση έχει ρίξει το αποθεματικό των τραπεζών και με ποιο ποσοστό κουρέματος απειλούνται οι καταθέσεις. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι εν μέσω κρίσης ο πολίτης βάλλεται σε πράγματα καθημερινά που αποτελούν δικαίωμά του. Στοιχεία που μέχρι χθες ήταν αυτονόητα σήμερα μετατρέπονται σε πολυτέλειες και το χειρότερο είναι ότι αποτυπώνονται στο μυαλό μας ως απλησίαστα. Δεν είναι αργά για να βγάλουμε τις ετικέτες των τιμών από τον αθλητισμό , τον ολυμπισμό και τον πολιτισμό και να τα κάνουμε αγαθά άμεσα διαθέσιμα για το λαό ο οποίος δικαιούται τουλάχιστον να τρέχει δωρεάν σε ένα γήπεδο...

Θρησκεία το 1-0 , θέαμα για τα μπα(ρα)ζ-α....

Να μαστε λοιπόν μέσα Οκτώβρη μετά τον μαραθώνιο των αγώνων για τα προκριματικά της μεγάλης γιορτής του ποδοσφαίρου που θα γίνει στη Βραζιλία το επόμενο καλοκαίρι ,να περιμένουμε τον αντίπαλο μας στην κλήρωση της 21^ης Οκτώβρη, πιθανή επικράτηση επί του οποίου θα μας φέρει παρόντες στα τελικά μιας ακόμα μεγάλης διοργάνωσης. Η εθνική μας συνεχίζει να είναι πιστή στα μεγάλα ραντεβού και αν και δεν έχει ακόμα τσεκάρει το εισιτήριο για τη Λατινική Αμερική , εντούτοις πάλεψε όπως μπορούσε και έχει σοβαρές πιθανότητες να βρεθεί στη χώρα του καφέ. Πώς όμως φτάσαμε μέχρι εδώ;

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε το τι είδαμε , θα λέγαμε ότι όποτε παρακολουθούσαμε την εθνική, βλέπαμε .... την εθνική! Μια ομάδα δηλαδή πιστή στις αρχές που μας έχει συνηθίσει από την εποχή του θριαμβευτικού 2004 και μετά. Ευαγγέλιο έγιναν η συντηρητική τακτική , οι αμυντικοί προσανατολισμοί , τα σφιχτά μετώπισθεν , στοιχεία που δίνουν γλαφυρότατα το χαρακτήρα της γαλανόλευκης ομάδας. Η επίθεση έγινε μέριμνα η οποία άξιζε προσοχής αφού είχε εξασφαλιστεί η ασφάλεια πίσω , σκέψη η οποία έκανε την άμυνά μας από τις καλύτερες του τουρνουά με 4 μόλις γκολ παθητικό! Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα 3 από αυτά τα δεχτήκαμε εκείνο το εφιαλτικό βράδυ στη Βοσνία , απέναντι στη μετέπειτα πρωτοπόρο του ομίλου, στο μοναδικό κακό αμυντικά παιχνίδι μας, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η οπισθοφυλακή είναι αδιαμφισβήτητα το πολύ δυνατό μας σημείο.

Εντούτοις , η εικόνα από τη μέση και μπροστά είναι τουλάχιστον ανησυχητική. Μάρτυρες τα πολλά 1-0 που μαρτυρούν όχι μόνο την ανικανότητα δημιουργίας φάσεων , και μάλιστα απένατι σε αντιπάλους μέτριας εως χαμηλής δυναμικότητας όπως ήταν οι περισσότεροι αντίπαλοι μας στον όμιλο, αλλά ακόμα χειρότερα την έλλειψη διάθεσης για επιθετικό παιχνίδι. Μια νοοτροπία που αφενός απωθεί τον κόσμο απ’ το να παρευρεθεί στο γήπεδο και αφετέρου εν τέλει στοιχίζει την πρόκριση , αφού η ισοβαθμία ευνόησε τους Βόσνιους με την απείρως καλύτερη συγκομιδή τερμάτων. Βέβαια κανείς δε ζήτησε από την εθνική να πετυχαίνει σωρεία γκολ ως άλλη Βραζιλία, αλλά τουλάχιστον τη διάθεση να δείξει κάτι παραπάνω σε παιχνίδια όπως αυτό με τη Σλοβακία , όπου μετά το γκολ-χορηγία από τον Μούχα, η εθνική δεν επιδίωξε να πετύχει κάποιο τέρμα που θα προέρχεται από τα δικά της πόδια , αντίθετα αρκέστηκε στο ισχνό 1-0 και δεν έδειξε καμιά όρεξη να αποζημιώσει τους έλληνες φιλάθλους δημιουργώντας τελικές ευκαιρίες.

Θα ρωτήσει εύλογα κανεις.... Μα έχουμε το υλικό για να παίξουμε ποδόσφαιρο αξιώσεων; Φυσικά και το έχουμε. Και αν όχι το φοβερό θέαμα με συντριπτική κατοχή και τις πολλές φάσεις, τουλάχιστον καλύτερο από αυτό που παρακολουθήσαμε. Η εθνική πλέον είναι επανδρωμένη με παίκτες ποιότητας οι περισσότεροι εκ των οποίων αγωνίζονται στο εξωτερικό , και πλέον επαφίεται στα χέρια του Σάντος και στο κατά πόσο ο Πορτογάλος επιθυμεί να δώσει μια πιο επιθετική νότα στο παιχνίδι μας. Ο ομοσπονδιακός προπονητής έχει πλέον πολλά όπλα στα χέρια του όμως είναι ιδιαίτερα συντηρητικός στη διαχείρισή τους. Ο Φετφατζίδης που ανάγκασε την Τζένοα να «χρυσώσει» τον Ολυμπιακό για να τον αποκτήσει, ο Σάμαρης που έβγαλε μάτια με την ερυθρόλευκη φανέλα ,και φυσικά υπήρχε ως ποδοσφαιρική οντότητα όσο ήταν παίκτης του Πανιωνίου άσχετα αν η παράδοση θέλει τους προπονητές της εθνικής να καλούν τους ποδοσφαιριστές αφού πάρουν μεταγραφή σε κάποια από τις 3-4 μεγάλες ομάδες, ο ταλαντούχος Αθανασιάδης , ο ξεχασμένος Φορτούνης ,είναι παίκτες που μπορούσαν να είχαν προσδώσει το κάτι παραπάνω και όμως αγωνίστηκαν από ελάχιστα έως καθόλου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ανώτεροι από τους άκρως ποιοτικούς Μήτρογλου, Σαλπιγγίδη , Σαμαρά, οι οποίοι αν και είναι πρωταγωνιστές με τους συλλόγους της ,  στην εθνική δείχνουν να εγκλωβίζονται στο συντηρητικό της σύστημα και αδυνατούν να της προσφέρουν εμφανίσεις ουσίας.

Συμπερασματικά , η εθνική μας έκανε το καθήκον της και πλέον θα διεκδικήσει με όσες πιθανότητες έχει την πρόκρισή της στο μουντιάλ. Αν το καταφέρει ασφαλώς και θα είναι μεγάλη επιτυχία των παικτών και του Σάντος και δικαίωση της πορείας τους. Το ερώτημα που πλανάται όμως είναι ένα.... Είναι η Ελλάδα μας, ομάδα που δεν μπορεί να πετύχει στα δύο παιχνίδια με το Λιχτενστάιν όσα γκολ του σκόραρε η Βοσνία μόνο στο εκτός έδρας παιχνίδι? Με άλλα λόγια, μέχρι ποιο σημείο ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?....

Δεν κερδίθηκε η κούπα, αλλά η σούπα....

       

Το χθεσινοβραδινό ντέρμπι που όλοι περιμέναμε είχε την ιδιαιτερότητα να εμπεριέχει τεράστιο βαθμολογικό ενδιαφέρον. Οι «ομορφιές» ορισμένων εκ των ερυθρόλευκων οπαδών στον περσινό τρίτο τελικό απέναντι στον ΠΑΟ στο ΣΕΦ καταδίκασε την ομάδα του Ολυμπιακού σε αφαίρεση βαθμών και την υποχρέωση να  αντιμετωπίσει τον αιώνιο χωρίς την υποστήριξη των φίλων της. Αυτόματα η υπόθεση πλεονέκτημα έδρας έθετε ως προϋπόθεση την επικράτηση επί των πρασίνων στα δύο ντέρμπι της χρονιάς αλλά και την κατοχύρωση όλων των υπολοίπων φύλλων αγώνα. Οι πειραιώτες λοιπόν με την πλάτη στον τοίχο κατάφεραν σε ένα κακό ποιοτικά ματς να επικρατήσουν των αντιπάλων τους και να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον για την έκβαση της μπασκετικής σεζόν.

Γνωρίζοντας τα μυστικά του σαβουάρ βιβρ όντας μεγαλωμένοι με γαλλικά και πιάνο , θα εκκινήσουμε την ανάλυση από  τον φιλοξενούμενο και χθεσινό ηττημένο Παναθηναϊκό. Οι πράσινοι είχαν το πλεονέκτημα αφενός να παραταχθούν πλήρεις , καθώς τόσο ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης όσο και ο Ούκιτς που ήταν αμφίβολος μπήκαν στην αποστολή και αφετέρου να παίξουν ένα σημαντικό βαθμολογικά ντέρμπι στην έδρα του αντιπάλου , χωρίς να χρειάζεται όμως να αντιμετωπίσουν το κολαστήριο του ΣΕΦ. Έχοντας διατηρήσει τον περσινό  κορμό του και αφομοιώνοντας κάποιες προσθήκες, ο  πρωταθλητής Ελλάδας μπήκε με σκοπό να τελειώσει από νωρίς το ενδιαφέρον για την κανονική διάρκεια. Ευχάριστη έκπληξη ο Νίκος Παππάς που αν και δεν έθελξε ιδιαίτερα με την απόδοση του, δείχνει ακομπλεξάριστος και έτοιμος να καθιερωθεί στη θέση του κουμανταδόρου της πιο επιτυχημένης ευρωπαίκής ομάδας τα τελευταία 20 χρόνια και όχι απλώς να συμπληρώνει τη 12άδα. Έπαιξε άμυνα, έτρεξε, προσπάθησε και γενικά έδειξε ικανός να σηκώσει το βάρος της πράσινης φανέλας. Από κει και πέρα ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε ποτέ να πετύχει τις «high-low» συνεργασίες μεταξύ Γκιστ και Λάσμε και τα πικ εν ρολ του Διαμαντίδη - κατά κύριο λόγο- με τους ψηλούς αντιμετωπίστηκαν σχεδόν στο σύνολό τους από την ερυθρόλευκη άμυνα. Ο Μαυροκεφαλίδης αδυνατούσε να βρει το καλό του σουτ  από μέση απόσταση, οι Μπράμος, Ματσιούλις δεν ήταν «ζεστοί» από τα 6,75 και με τον Μπατίστ σε προχωρημένη ηλικία οι πράσινοι στερούνταν ενέργειας στη φροντ λάιν, με αποτέλεσμα να συντηρούνται από τα πολλά επιθετικά ριμπάουντ που μάζεψαν. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη συνολική αστοχία της ομάδας έφεραν την ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη στη θέση του ηττημένου.

Ο νικητής Ολυμπιακός από την άλλη δε νίκησε γιατί επικράτησε κατά κράτος του αντιπάλου του , αλλά επειδή υπήρξε πιο εύστοχος και καλύτερος σε ορισμένες λεπτομέρειες. Ο Μπαρτζώκας κατάφερε να εξουδετερώσει τις περιβόητες συνεργαδσίες μεταξύ των ψηλών του αντιπάλου αλλά και να βραχυκυκλώσει τα παιχνίδια μεταξύ ψηλών και κοντών των πρασίνων. Παράλληλα είδε το καλοκαιρινό του απόκτημα που ήρθε ως ο αντι Παπανικολάου να πιάνει υψηλά στάνταρ απόδοσης. Ο Ματ Λοτζέσκι δεν είναι ο παίκτης που θα κάνει την τρομερή εμφάνιση αλλά είναι ταπεινός, θα κάνει όλες τις δουλειές μέσα στο παρκέ , ενώ το δολοφονικό του σουτ τον καθιστούν έναν πολύ οικονομικό παίκτη και ουσιαστικά έβγαλε την ομάδα του από το τέλμα σε πολλά κρίσιμα σημεία. Ακόμη, θετικό πρόσημο πήραν ο Περπέρογλου με το μεστό παιχνίδι του, ο Βαγγέλης Μάντζαρης που αν και φαίνεται «μαγκωμένος» αφού βίωσε έναν από τους σοβαρότερους αθλητικούς τραυματισμούς,δείχνει να έχει επιστρέψει δυνατός,ο Πρίντεζης  με το γνωστό πάθος του,αλλά και ο Ντάνστον που αν και δεν εντυπωσίασε έδειξε ότι είναι παίκτης που θα βοηθήσει αρκετά και είναι ο μόνος που ξεχώρισε από την τριπλέτα  των ψηλών. Μαύρη τρύπα αποτέλεσε ο Βασίλης Σπανούλης καθώς ο περσινός MVP του φάιναλ φορ έμεινε σε ρηχά νερά με μόλις 2 πόντους στο ενεργητικό  του,γεγονός που δίνει μεγαλύτερη αξία στη νίκη  του Ολυμπιακού. Ουσιαστικά οι ερυθρόλευκοι επικράτησαν χάρη στην καλή τους άμυνα και την  ευστοχία τους στα κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού.

Παρόλο το κακό θέαμα και τα πολλά λάθη που έγιναν από τις δυο ομάδες, αυτό που φάνταζε άκρως αποκρουστικό ήταν  η εικόνα των άδειων κερκίδων του ΣΕΦ. Για ένα ματς που συμμετέχουν οι δυο καλύτερες ομάδες της Ευρώπης , τα ρόστερ των οποίων στελεχώνονται από παίκτες του υψηλότερου επιπέδου, διεθνείς και ακριβοπληρωμένους και μεταδίδεται σε δεκάδες χώρες του εξωτερικού, είναι τουλάχιστον ντροπή να παρουσιάζουμε τέτοια εικόνα. Άλλωστε με μια δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ελλάδα δυο πράγματα έχει να παρουσιάσει: τη ναυτιλία και το μπάσκετ. Ας κοιτάξουν οι αρμόδιοι να προστατέψουν τουλάχιστον  αυτά.

Υγ1. Πώς  μπόρεσαν οι εφτά διεθνείς της εθνικής μας ομάδας που αγωνίστηκαν χθες με τις δυο ομάδες να παίξουν άμυνα έτη φωτός καλύτερη από εκείνη που είδαμε στα γήπεδα της Σλοβενίας το καλοκαίρι;...

Υγ2. Μιας και έγινε αναφορά στον τραυματισμό του Μάντζαρη , να ευχηθώ σε έναν δικό μου άνθρωπο που βίωσε μια παρόμοια κατάσταση,καλή ανάρρωση και να επιστρέψει σιδερένιος σε παρκέ και γήπεδα!

« Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»...

Το ήρεμο χθεσινό Κυριακάτικο βράδυ ήρθε να ταράξει μια είδηση που μόνο με κεραυνό εν αιθρία θα μπορούσε να παρομοιαστεί.Ο θάνατος ενός ανθρώπου γνωστού στο ευρύ κοινό , που δεν συγκέντρωσε απλώς το ενδιαφέρον για λίγα λεπτά στα σόσιαλ μίντια με προκαθορισμένα δακρύβρεχτα σχόλια,αλλά πραγματικά συγκλόνισε, συγκίνησε,προβλημάτισε. Όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι που αναγκάζομαι να γράψω κάτι τέτοιο, εντούτοις είναι πλέον γεγονός.... Ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος από χθες τη νύχτα δεν είναι πια κοντά μας....

Νομίζω ότι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε ως ελάχιστο φόρο τιμής είναι να αναφερθούμε τόσο στον δημοσιογράφο όσο και στον άνθρωπο Φίλιππο Συρίγο. Ασφαλώς υπήρξε από εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δε χρειάζονται παραπάνω από λίγα λεπτά παρακολούθησής του σε κάποιο πάνελ δίπλα σε έναν παίκτη ή προπονητή όπου ανέλυε το αγαπημένο του άθλημα για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Σοβαρός , μετρημένος , απόλυτος, δογματικός , κάθετος , ορισμένα μόνο από τα στοιχεία του χαρακτήρα του που συνέθεταν έναν άνθρωπο που το μόνο που απέπνεε ήταν σεβασμό. Ως δημοσιογράφος ήταν άριστος γνώστης της πορτοκαλί μπάλας με τα σπυριά , σε σημείο που σου έδινε την εντύπωση μέσα από τις αναλύσεις του ότι πρόκειται περί ενός κορυφαίου επιπέδου προπονητή που μπορεί να εκφραστεί με την ευκολία λογοτέχνη. Συλλήβδην οι αναλύσεις του έβριθαν από επιχειρήματα και τεκμηριωμένες σκέψεις έτσι ώστε ακόμα και αν είχες διαφορετική άποψη από κείνον δεν μπορούσες παρά να σεβαστείς απόλυτα τη γνώμη του σε σε σημείο που αμφισβητούσες ακόμα και την ορθότητα της δικιάς σου άποψης και το κατά πόσο μπορούσε να σταθεί επιχειρηματολογικά απέναντι σε εκείνη του μεγάλου αυτού δημοσιογράφου...

Ειλικρινής, αυθεντικός,ανένταχτος... Ο Φίλιππος Συρίγος πάντα μιλούσε από το Συρίγο και εξέφραζε τον Συρίγο. Δε ακολουθούσε καμιά γραμμή , δεν επιβιβάστηκε σε κανένα κατάστρωμα αφήνοντας πειθήνια το πλοίο να τον πάει όπου ήθελε. Χάραζε ο ίδιος τη ρώτα του και σε όποιον άρεσε μπορούσε να ακολουθήσει. Είχε το δικό του ιδιαίτερο στυλ και ύφος και δε δίσταζε να συγκρουστεί με θεούς και δαίμονες αν έκρινε ότι αυτό ήταν το σωστό. Ο χαρακτηρισμός ενός από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους παίκτες , τον Χουάν Κάρλος Ναβάρο , ως μπασκετικό σίχαμα,  η ανακήρυξη των διαιτητών σε «ο,τι χειρότερο υπάρχει στο μπάσκετ διαχρονικά» , η  «κλοπή» που βάφτισε την διαιτητική απόφαση στον αγώνα Αρης-Μπαρτσελονα για φάουλ επάνω στον Σούμποντιτς ,πιστεύοντας λανθασμένα ότι οι Ισπανοί θα εκτελέσουν βολές, η «επίθεση» στο σκηνοθέτη του για ένα κακό ποιοτικά ριπλέι σε φιλικό με τις ΗΠΑ, είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που καταδεικνύουν γλαφυρότατα ότι ο άνθρωπος αυτός δε θα έμπαινε ποτέ σε καλούπια. Παράλληλα, κινούμενος στο όριο αθλητισμού και κοινωνίας και όντας ιδιαίτερα οξυδερκής ,δεν είχε διστάσει να προβλέψει την καταστροφική διάσταση που θα είχαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 για την οικονομία της χώρας.

«Τίποτα, τίποτα δε μας σταματά. Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα. Αργύρης Καμπούρης. 101-102! Και μόνο 4 δευτερόλεπτα. Προσοχή μόνο μην επωφεληθούν οι Σοβιετικοί από αυτα τα 4 δευτερόλεπτα. 101-103!  Θέλει προσοχή! Ο Βάλτερς για τον Γιοβάισα σε σουτ τριών πόντων... Και η μπάλα έξω! Είναι το τέλος! Η ελληνική ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης!» Πόσοι μπορούν να συνδέσουν αναπόσπαστα τη φωνή τους με μια μεγάλη στιγμή ενός έθνους?... Λίγοι... Όσοι γώρισαν το Φίλιππο Συρίγο ξέρουν τι υπήρξε ...Όσοι απλώς τον παρακολούθησαν, επίσης  ξέρουν τι υπήρξε.... Ένας τίμιος γίγαντας .... Αν το μπάσκετ και η δημοσιογραφία είχαν φωνή , τώρα θα ψιθύριζαν:«δυστυχώς, επτωχεύσαμεν»...