Θρησκεία το 1-0 , θέαμα για τα μπα(ρα)ζ-α....

Να μαστε λοιπόν μέσα Οκτώβρη μετά τον μαραθώνιο των αγώνων για τα προκριματικά της μεγάλης γιορτής του ποδοσφαίρου που θα γίνει στη Βραζιλία το επόμενο καλοκαίρι ,να περιμένουμε τον αντίπαλο μας στην κλήρωση της 21^ης Οκτώβρη, πιθανή επικράτηση επί του οποίου θα μας φέρει παρόντες στα τελικά μιας ακόμα μεγάλης διοργάνωσης. Η εθνική μας συνεχίζει να είναι πιστή στα μεγάλα ραντεβού και αν και δεν έχει ακόμα τσεκάρει το εισιτήριο για τη Λατινική Αμερική , εντούτοις πάλεψε όπως μπορούσε και έχει σοβαρές πιθανότητες να βρεθεί στη χώρα του καφέ. Πώς όμως φτάσαμε μέχρι εδώ;

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε το τι είδαμε , θα λέγαμε ότι όποτε παρακολουθούσαμε την εθνική, βλέπαμε .... την εθνική! Μια ομάδα δηλαδή πιστή στις αρχές που μας έχει συνηθίσει από την εποχή του θριαμβευτικού 2004 και μετά. Ευαγγέλιο έγιναν η συντηρητική τακτική , οι αμυντικοί προσανατολισμοί , τα σφιχτά μετώπισθεν , στοιχεία που δίνουν γλαφυρότατα το χαρακτήρα της γαλανόλευκης ομάδας. Η επίθεση έγινε μέριμνα η οποία άξιζε προσοχής αφού είχε εξασφαλιστεί η ασφάλεια πίσω , σκέψη η οποία έκανε την άμυνά μας από τις καλύτερες του τουρνουά με 4 μόλις γκολ παθητικό! Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα 3 από αυτά τα δεχτήκαμε εκείνο το εφιαλτικό βράδυ στη Βοσνία , απέναντι στη μετέπειτα πρωτοπόρο του ομίλου, στο μοναδικό κακό αμυντικά παιχνίδι μας, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η οπισθοφυλακή είναι αδιαμφισβήτητα το πολύ δυνατό μας σημείο.

Εντούτοις , η εικόνα από τη μέση και μπροστά είναι τουλάχιστον ανησυχητική. Μάρτυρες τα πολλά 1-0 που μαρτυρούν όχι μόνο την ανικανότητα δημιουργίας φάσεων , και μάλιστα απένατι σε αντιπάλους μέτριας εως χαμηλής δυναμικότητας όπως ήταν οι περισσότεροι αντίπαλοι μας στον όμιλο, αλλά ακόμα χειρότερα την έλλειψη διάθεσης για επιθετικό παιχνίδι. Μια νοοτροπία που αφενός απωθεί τον κόσμο απ’ το να παρευρεθεί στο γήπεδο και αφετέρου εν τέλει στοιχίζει την πρόκριση , αφού η ισοβαθμία ευνόησε τους Βόσνιους με την απείρως καλύτερη συγκομιδή τερμάτων. Βέβαια κανείς δε ζήτησε από την εθνική να πετυχαίνει σωρεία γκολ ως άλλη Βραζιλία, αλλά τουλάχιστον τη διάθεση να δείξει κάτι παραπάνω σε παιχνίδια όπως αυτό με τη Σλοβακία , όπου μετά το γκολ-χορηγία από τον Μούχα, η εθνική δεν επιδίωξε να πετύχει κάποιο τέρμα που θα προέρχεται από τα δικά της πόδια , αντίθετα αρκέστηκε στο ισχνό 1-0 και δεν έδειξε καμιά όρεξη να αποζημιώσει τους έλληνες φιλάθλους δημιουργώντας τελικές ευκαιρίες.

Θα ρωτήσει εύλογα κανεις.... Μα έχουμε το υλικό για να παίξουμε ποδόσφαιρο αξιώσεων; Φυσικά και το έχουμε. Και αν όχι το φοβερό θέαμα με συντριπτική κατοχή και τις πολλές φάσεις, τουλάχιστον καλύτερο από αυτό που παρακολουθήσαμε. Η εθνική πλέον είναι επανδρωμένη με παίκτες ποιότητας οι περισσότεροι εκ των οποίων αγωνίζονται στο εξωτερικό , και πλέον επαφίεται στα χέρια του Σάντος και στο κατά πόσο ο Πορτογάλος επιθυμεί να δώσει μια πιο επιθετική νότα στο παιχνίδι μας. Ο ομοσπονδιακός προπονητής έχει πλέον πολλά όπλα στα χέρια του όμως είναι ιδιαίτερα συντηρητικός στη διαχείρισή τους. Ο Φετφατζίδης που ανάγκασε την Τζένοα να «χρυσώσει» τον Ολυμπιακό για να τον αποκτήσει, ο Σάμαρης που έβγαλε μάτια με την ερυθρόλευκη φανέλα ,και φυσικά υπήρχε ως ποδοσφαιρική οντότητα όσο ήταν παίκτης του Πανιωνίου άσχετα αν η παράδοση θέλει τους προπονητές της εθνικής να καλούν τους ποδοσφαιριστές αφού πάρουν μεταγραφή σε κάποια από τις 3-4 μεγάλες ομάδες, ο ταλαντούχος Αθανασιάδης , ο ξεχασμένος Φορτούνης ,είναι παίκτες που μπορούσαν να είχαν προσδώσει το κάτι παραπάνω και όμως αγωνίστηκαν από ελάχιστα έως καθόλου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ανώτεροι από τους άκρως ποιοτικούς Μήτρογλου, Σαλπιγγίδη , Σαμαρά, οι οποίοι αν και είναι πρωταγωνιστές με τους συλλόγους της ,  στην εθνική δείχνουν να εγκλωβίζονται στο συντηρητικό της σύστημα και αδυνατούν να της προσφέρουν εμφανίσεις ουσίας.

Συμπερασματικά , η εθνική μας έκανε το καθήκον της και πλέον θα διεκδικήσει με όσες πιθανότητες έχει την πρόκρισή της στο μουντιάλ. Αν το καταφέρει ασφαλώς και θα είναι μεγάλη επιτυχία των παικτών και του Σάντος και δικαίωση της πορείας τους. Το ερώτημα που πλανάται όμως είναι ένα.... Είναι η Ελλάδα μας, ομάδα που δεν μπορεί να πετύχει στα δύο παιχνίδια με το Λιχτενστάιν όσα γκολ του σκόραρε η Βοσνία μόνο στο εκτός έδρας παιχνίδι? Με άλλα λόγια, μέχρι ποιο σημείο ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?....