Έλληνες Μέσι υπάρχουν πολλοί, Χατζηπαναγής όμως, ένας....

Πόσους παίκτες βλέπουμε να αγωνίζονται και μένουμε με το στόμα ανοικτό; Λίγους... Πόσοι από αυτούς τους παίκτες έχουν αγωνιστεί στο ελληνικό πρωτάθλημα; Ελάχιστοι.... Για να το κάνουμε δυσκολότερο , πόσοι από αυτούς αναγννωρίζονται από όλους τους φιλάθλους ανεξαιρέτως , ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης ή άποψης για το αθλημα; Μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού...

Αναμφισβήτητα στην κορυφή της παραπάνω λίστας βρίσκεται ένας παίκτης-είδωλο του οποίου η πορεία άρχισε να εκτυλίσσεται στην Ελλάδα το μακρινό 1976 στο γήπεδο της Βέροιας , όταν αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή απέναντι στον Ατρόμητο , κατάφερε να κάνει αίσθηση εκτός από το άφρο μαλλί του και για το πλούσιο ταλέντο του. Επειδή είμαι σίγουρος ότι  οι περισσότεροι καταλάβατε σε ποιον αναφέρομαι και προκειμένου να μην ξεπεράσω τα όρια της γραφικότητας , το παρών κείμενο είναι αφιερωμένο στο θρύλο των ελληνικών γηπέδων, το μεγάλο Βασίλη Χατζηπαναγή.

Γεννημένος στο Ουζμπεκισταν από Κύπριους γονείς, ο Χατζηπαναγής θα κάνει τα πρώτα του βήματα στη Δυναμό Τασκένδης , ενώ αργότερα θα μεταπηδήσει στην Παχτακόρ. Το αστείρευτο ταλέντο του που φανερώθηκε από πολύ νωρίς  θα του ανοίξει την πόρτα της ΕΣΣΔ με τη φανέλα της οποίας θα αγωνιστεί συνολικά 25 φορές με όλες τις εθνικές. Το 1975 ο Ηρακλής θα κάνει δώρο τόσο στον εαυτό του , όσο και στο ελληνικό ποδόσφαιρο φέρνοντας αυτό το φοβερό ταλέντο στη χώρα μας. Η ποδοσφαιρική  ιστορία είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει.

Ο «Βάσια» θα μπει τάχιστα στις καρδιές των φίλων του Γηραιού και μαζί με τους Κωφίδη, Παπαϊωάννου, Αδάμου θα συνθέσουν μια φοβερή μεσοεπιθετική γραμμή , ικανή να σμπαραλιάσει οποιαδήποτε άμυνα. Το ταλέντο του Χατζηπαναγή έλαμψε αμέσως γιατί είχε τη φοβερή ικανότητα να κάνει κυριολεκτικά τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Όταν δεν έβαζε γκολ, ντρίμπλαρε , όταν δεν έκανε κούρσα έβγαζε ασίστ στην πλάτη της άμυνας , όταν δεν σκόραρε με φάουλ το έκανε με κόρνερ , δυνατότητα που είχαν ελάχιστοι παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ένα καθόλα ολοκληρωμένο δεκάρι με οξυδέρκεια, ποδοσφαιρική ευφυία και τσαμπουκά που μπορούσε με μια του κίνηση να ισοπεδώσει οποιαδήποτε άμυνα και οποιοδήποτε αμυντικό σύστημα αντιμετώπισής του. Αυτός ο πολυδιάστατος και πολύμορφος τρόπος παιχνιδιού του ήταν που τον καθιστούσαν μη αντιμετωπίσιμο και δεν  ήταν λίγες οι φορές που αντίπαλοί του του είχαν ζητήσει πριν από τον αγώνα να μην τους ξεφτιλίσει. Γρήγορα το ταλέντο του Βάσια κέρδισε την εκτίμηση συμπαικτών και αντιπάλων με τον Μίμη Δομάζο να δηλώνει ότι τέτοιοι παίκτες δεν πρέπει να μεγαλώνουν ποτέ και τον Γιάννη Κυράστα να λέει με στόμφο ότι το DNA του Χατζηπαναγή διαλύθηκε αφού γεννήθηκε ο τελευταίος , ενώ απέκτησε και τη φήμη του παίκτη που «μπορεί να ντριμπλάρει μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο».

Εντούτοις, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελά , και παρά το πλούσιο ταλέντο του , ο Χατζηπαναγής αδικήθηκε από τη μοίρα σε πολλούς τομείς.  Καταρχάς οι συμμετοχές του με την εθνική της ΕΣΣΔ του στέρησαν τη δυνατότητα να αγωνιστεί στην εθνική Ελλάδος μας και εκτός από τα δυο φιλικά με Πολωνία και Γκάνα , οι φίλαθλοι δεν είδαν ποτέ το μεγαλύτερό ταλέντο που έβγαλε η χώρα να αγωνίζεται με τα γαλανόλευκα, όσες προσπάθειες κι αν έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση οι οποίες ενδεχομένως να ήταν πιο εντατικές αν αγωνιζόταν σε κάποια από τις ομάδες του κέντρου... Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά. Ακόμη η τροπαιοθήκη του Βάσια διαθέτει τον δυσανάλογο αριθμό  των 2 τροπαίων σε σύγκριση με τις απίστευτες δυνατότητές του, αφού ένα κύπελλο Ελλάδος και ένα Βαλκανικό κύπελλο είναι πολύ λιγότεροι τίτλοι από αυτούς που έχουν κατακτήσει ποδοσφαιριστές με το ένα δέκατο του ταλέντου του. Τέλος , όσο παράδοξο κι αν ακούγεται το παιχνίδι με τη Βαλένθια στα πλαίσια του κυπέλλου Ουέφα στο κλείσιμο της καριέρας του, ήταν το μοναδικό ευρωπαίκό ματς στο οποίο κατάφερε να αγωνιστεί ο Βασίλης Χατζηπαναγής.

Σήμερα, 59 χρόνια μετά τη γέννησή του , ο Χατζηπαναγής χαίρει της εκτίμησης όλων των φιλάθλων και απολαμβάνει το σεβασμό  των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων , είτε πρόλαβαν να τον δουν αγωνιζόμενο είτε όχι. Σε μια Ελλάδα που τα αυθεντικά ταλέντα είναι εξαιρετικά σπάνια ένας παίκτης αυτού του βεληνεκούς  που κατάφερε να φτάσει μέχρι και τη μικτή κόσμου μένει αλησμόνητος. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την αδυναμία της χώρας μας να παράξει ποδοσφαιριστές που έστω θα προσεγγίσουν το μεγαλείο αυτού του παίκτη καθίσταται δεδομένο το γεγονός ότι όλοι θα θυμόμαστε με μεγάλη νοσταλγία τον ούτως ή άλλως τεράστιο ποδοσφαιριστή Βασίλη Χατζηπαναγή...