Πάρε κόσμε «Αθλητισμό-Πολιτισμό-Ολυμπισμό»....

Ξυπνάς το πρωί στην Ελλάδα της κρίσης. Από τη στιγμή που δεν έχεις δουλειά η οποία έχει γίνει είδος πολυτελείας για λίγους ετοιμάζεσαι να πας σε συνέντευξη σε υποψήφιο εργοδότη. Ασφαλώς πηγαίνεις με τα πόδια γιατί για αυτοκίνητο ούτε λόγος και αφού δεν έχεις εισιτήριο δε ρισκαρεις  να σε πετυχει ελεγκτής στο τρόλεϊ και να  σε πετάξει έξω αφού σου σκίσει την μπλούζα. Φυσικά γυρνάς άπραγος γιατί δεν είσαι διατεθιμένος ούτε να δουλέψεις χωρίς ασφάλιση , ούτε να αμοίβεσαι με μισθό που ίσα ίσα φτάνει για τα έξοδά σου αλλά ούτε και να ξημεροβραδιάζεσαι στο γραφείο μετρώντας διψήφιες ώρες καθημερινά και εκτελώντας τα θελήματα του κάθε νεόπλουτου που τυχαίνει να έχει μια επιχείρηση. Στο γυρισμό πληρώνεις το χαράτσι και το νέο φόρο που επέβαλλε η τρόικα για τα λίτρα αέρα που καταναλώνεις εισπνέοντας . Απογοητευμένος λοιπόν, συλλέγεις τα κομματάκια σου και  πηγαίνεις να αθληθεις στο γήπεδο του δήμου για να εκτονώσεις την ένταση της ημέρας, κάτι που μέχρι σήμερα τουλάχιστον ήταν τσάμπα...

Πρέπει να είναι τσάμπα? Δεν πρέπει? Ζούμε σε μια χώρα όπου η μεγαλύτερη επένδυση που έχει κάνει στον αθλητισμό με την κατασκευή γηπέδων το 2004 έχει μείνει τελείως αναξιοποίητη. Η παντελής αδιαφορία εκ μέρους της πολιτείας είχε ως αναπόδραστη συνέπεια τα γήπεδα κυριολεκτικά να σαπίζουν  και να καταλαμβάνονται από φυλές ρομά( δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, αρκεί να μην κλέβουν κοριτσάκια)  αλλά και κάθε λογής ανθρώπινα όντα.Συνεπώς ο  λαός δεν μπορεί να αξιοποιήσει εγκαταστάσεις  που ο ίδιος χρυσοπλήρωσε και ουσιαστικά θαύμασε μόνο από την τηλεόραση στις μεταδόσεις του 2004. Κανένα πλάνο από τους ιθύνοντες, καμιά προώθηση του αθλητισμού , ουδεμία προσπάθεια να χτιστεί κάτι πάνω στα ερείσματα των ολυμπιακών.

Τουλάχιστον υπάρχουν δημοτικές εγκαταστάσεις που προσφέρονταν για άθληση. Για να αντιληφθώ πριν κάποιες μέρες ότι ο δημοτικός χώρος όπου έκανα τζόκινγκ και η είσοδος ήταν δωρεάν , πλέον χρεώνει ακόμα και την δυνατότητα να τρέξεις στο στίβο γύρω από το γήπεδο! Βέβαια, κάποιος θα σκεφτεί ότι πολύ φυσιολογικά ένα μέρος όπου λειτουργούν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου , δυο γήπεδα μπάσκετ , κολυμβητήριο, γήπεδα τένις και στίβος και μόνο για τη συντήρησή του δημιουργεί έξοδα. Όμως στην Ελλάδα του 2013 που ο πολίτης καλείται να πληρώσει  ακόμη και τα τετραγωνικά εκατοστά στα οποία βαδίζει, η πολιτεία του χρεώνει μια πολύ φυσιολογική ανάγκη και αναφαίρετο δικαίωμα, αυτό της άθλησης.

Όπως πάντα όμως η πολιτική της αρπαχτής δεν έχει καμιά λογική. Γιατί όταν η υγεία των ηλικιωμένων που αθλούνταν επιδεινωθεί , το κράτος  θα χρεωθεί μέσω των ασφαλιστικών ταμείων και όταν οι νέοι από τα σπορ στραφούν σε άλλους τρόπους διασκέδασης θα δημιουργηθεί μια γενιά αδρανή και νωθρή με συνέπεια μείωση παραγωγικού δυναμικού και ορθά σκεπτόμενων ανθρώπων εκ του νους υγιής εν σώματι  υγιεί,  θα είναι αργά γιατί θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Ο αθλητισμός είναι υγεία , άμιλλα, κοινωνικοποίηση , προσπάθεια , ευεξία, πολιτισμός... Πως μπορεί μια κοινωνία που κομπάζει για την εισαγωγή τέτοιων εννοιών στον παγκόσμιο χάρτη να τις χρεώνει και να καθιστά τα στοιχεία αυτά σχεδόν απαγορευτικά στους πολίτες της?

Δεν ξέρω κατά πόσο η κρίση έχει ρίξει το αποθεματικό των τραπεζών και με ποιο ποσοστό κουρέματος απειλούνται οι καταθέσεις. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι εν μέσω κρίσης ο πολίτης βάλλεται σε πράγματα καθημερινά που αποτελούν δικαίωμά του. Στοιχεία που μέχρι χθες ήταν αυτονόητα σήμερα μετατρέπονται σε πολυτέλειες και το χειρότερο είναι ότι αποτυπώνονται στο μυαλό μας ως απλησίαστα. Δεν είναι αργά για να βγάλουμε τις ετικέτες των τιμών από τον αθλητισμό , τον ολυμπισμό και τον πολιτισμό και να τα κάνουμε αγαθά άμεσα διαθέσιμα για το λαό ο οποίος δικαιούται τουλάχιστον να τρέχει δωρεάν σε ένα γήπεδο...