« Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»...

Το ήρεμο χθεσινό Κυριακάτικο βράδυ ήρθε να ταράξει μια είδηση που μόνο με κεραυνό εν αιθρία θα μπορούσε να παρομοιαστεί.Ο θάνατος ενός ανθρώπου γνωστού στο ευρύ κοινό , που δεν συγκέντρωσε απλώς το ενδιαφέρον για λίγα λεπτά στα σόσιαλ μίντια με προκαθορισμένα δακρύβρεχτα σχόλια,αλλά πραγματικά συγκλόνισε, συγκίνησε,προβλημάτισε. Όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι που αναγκάζομαι να γράψω κάτι τέτοιο, εντούτοις είναι πλέον γεγονός.... Ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος από χθες τη νύχτα δεν είναι πια κοντά μας....

Νομίζω ότι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε ως ελάχιστο φόρο τιμής είναι να αναφερθούμε τόσο στον δημοσιογράφο όσο και στον άνθρωπο Φίλιππο Συρίγο. Ασφαλώς υπήρξε από εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δε χρειάζονται παραπάνω από λίγα λεπτά παρακολούθησής του σε κάποιο πάνελ δίπλα σε έναν παίκτη ή προπονητή όπου ανέλυε το αγαπημένο του άθλημα για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Σοβαρός , μετρημένος , απόλυτος, δογματικός , κάθετος , ορισμένα μόνο από τα στοιχεία του χαρακτήρα του που συνέθεταν έναν άνθρωπο που το μόνο που απέπνεε ήταν σεβασμό. Ως δημοσιογράφος ήταν άριστος γνώστης της πορτοκαλί μπάλας με τα σπυριά , σε σημείο που σου έδινε την εντύπωση μέσα από τις αναλύσεις του ότι πρόκειται περί ενός κορυφαίου επιπέδου προπονητή που μπορεί να εκφραστεί με την ευκολία λογοτέχνη. Συλλήβδην οι αναλύσεις του έβριθαν από επιχειρήματα και τεκμηριωμένες σκέψεις έτσι ώστε ακόμα και αν είχες διαφορετική άποψη από κείνον δεν μπορούσες παρά να σεβαστείς απόλυτα τη γνώμη του σε σε σημείο που αμφισβητούσες ακόμα και την ορθότητα της δικιάς σου άποψης και το κατά πόσο μπορούσε να σταθεί επιχειρηματολογικά απέναντι σε εκείνη του μεγάλου αυτού δημοσιογράφου...

Ειλικρινής, αυθεντικός,ανένταχτος... Ο Φίλιππος Συρίγος πάντα μιλούσε από το Συρίγο και εξέφραζε τον Συρίγο. Δε ακολουθούσε καμιά γραμμή , δεν επιβιβάστηκε σε κανένα κατάστρωμα αφήνοντας πειθήνια το πλοίο να τον πάει όπου ήθελε. Χάραζε ο ίδιος τη ρώτα του και σε όποιον άρεσε μπορούσε να ακολουθήσει. Είχε το δικό του ιδιαίτερο στυλ και ύφος και δε δίσταζε να συγκρουστεί με θεούς και δαίμονες αν έκρινε ότι αυτό ήταν το σωστό. Ο χαρακτηρισμός ενός από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους παίκτες , τον Χουάν Κάρλος Ναβάρο , ως μπασκετικό σίχαμα,  η ανακήρυξη των διαιτητών σε «ο,τι χειρότερο υπάρχει στο μπάσκετ διαχρονικά» , η  «κλοπή» που βάφτισε την διαιτητική απόφαση στον αγώνα Αρης-Μπαρτσελονα για φάουλ επάνω στον Σούμποντιτς ,πιστεύοντας λανθασμένα ότι οι Ισπανοί θα εκτελέσουν βολές, η «επίθεση» στο σκηνοθέτη του για ένα κακό ποιοτικά ριπλέι σε φιλικό με τις ΗΠΑ, είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που καταδεικνύουν γλαφυρότατα ότι ο άνθρωπος αυτός δε θα έμπαινε ποτέ σε καλούπια. Παράλληλα, κινούμενος στο όριο αθλητισμού και κοινωνίας και όντας ιδιαίτερα οξυδερκής ,δεν είχε διστάσει να προβλέψει την καταστροφική διάσταση που θα είχαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 για την οικονομία της χώρας.

«Τίποτα, τίποτα δε μας σταματά. Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα. Αργύρης Καμπούρης. 101-102! Και μόνο 4 δευτερόλεπτα. Προσοχή μόνο μην επωφεληθούν οι Σοβιετικοί από αυτα τα 4 δευτερόλεπτα. 101-103!  Θέλει προσοχή! Ο Βάλτερς για τον Γιοβάισα σε σουτ τριών πόντων... Και η μπάλα έξω! Είναι το τέλος! Η ελληνική ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης!» Πόσοι μπορούν να συνδέσουν αναπόσπαστα τη φωνή τους με μια μεγάλη στιγμή ενός έθνους?... Λίγοι... Όσοι γώρισαν το Φίλιππο Συρίγο ξέρουν τι υπήρξε ...Όσοι απλώς τον παρακολούθησαν, επίσης  ξέρουν τι υπήρξε.... Ένας τίμιος γίγαντας .... Αν το μπάσκετ και η δημοσιογραφία είχαν φωνή , τώρα θα ψιθύριζαν:«δυστυχώς, επτωχεύσαμεν»...