Τα μαγικά γάντια...

       

Νομίζω οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παρακολουθήσει την ταινία με το παιδάκι που παίζει μπάσκετ και κάποια στιγμή βρίσκει τα παπούτσια του Μάικλ Τζόρνταν τα οποία κρύβουν μέσα τους τις ικανότητες  του παλαίμαχου σούπερ σταρ και το παιδάκι μετατρέπεται σε αστέρα των αμερικανικών γηπέδων. Με αυτή την ιστορία μπορεί να παραλληλιστεί και η έξω από κάθε λογική εμφάνιση του μεγάλου πρωταγωνιστή του προχθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού , Ρομπέρτο, του οποίου τα μαγεμένα γάντια ύψωσαν απροσπέλαστο τείχος απέναντι σε κάθε προσπάθεια των παικτών της Μπενφίκα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο Μίτσελ βλέποντας το παιχνίδι με τους «αετούς» ως σίκουελ εκείνου με τον Παναθηναϊκό παρέταξε μια σύνθεση που δεν ενέπνεε αμιγώς επιθετικογενείς προσανατολισμούς. Τον προωθημένο Μήτρογλου πλαισίωσαν ο Σαβιόλα στον άξονα και οι Φουστέρ,Γιαταμπαρέ στα «φτερά» ,με τους τελευταίους και ιδιαίτερα τον Ισπανό να φημίζονται για το αμυντικό τους παιχνίδι και το πρέσινγκ που προσφέρουν. Η ταμπέλα του ματς της χρονιάς στην ευρώπη ασφαλώς επηρέασε τα πλάνα του Ισπανού που επιδίωξε μια σφιχτή ομάδα παρά ένα σύνολο που θα επιτίθεται διαρκώς και θα πληρώσει τα όποια κενά αφήσει.

Στα του παιχνιδιού οι ερυθρόλευκοι δε θύμιζαν σε τίποτα την ομάδα που είχε εμφανιστεί πριν ενάμισι μήνα στο Καραϊσκάκη με αντίπαλο την Παρί. Η κυκλοφορία του εμφάνιζε κωλύματα ενώ και οι προσπάθειες οργανωμένων επιθέσεων έμεναν ημιτελείς , με αποτέλεσμα ο Σαβιόλα να γυρνά πίσω από τη σέντρα για να εκκινήσει επιθέσεις με δικές του κούρσες. Πολύ λογικά η Μπενφίκα άρχισε να κερδίζει μέτρα και να βγάζει τις δυο πρώτες μεγάλες φάσεις νωρίς , όμως καμιά κλασική ευκαιρία δε συνεπάγεται και γκολ με τον Ρομπέρτο στα γκολπόστ. Και κάπου εκεί ήρθε ένα κόρνερ το οποίο ανέλαβε να μετατρέψει σε γκολ ο Κώστας Μανωλάς που μετά από φοβερό άλμα κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα των Πορτογάλων. Το τέρμα εντούτοις λειτούργησε αρνητικά για τον Ολυμπιακό που με το πέρασμα του χρόνου υπέκυπτε στις πιέσεις των αντιπάλων του. Το δεύτερο ημίχρονο βρήκε τον Τσόρι στο γήπεδο αντί του Σαβιόλα σε μια επιχείρηση του Μίτσελ για διατήρηση κατοχής. Το κόλπο δεν έπιασε και οι Πορτογάλοι σφυρροκόπησαν ανελέητα το Ρομπέρτο με τον Ισπανό να μην αφήνει κουνούπι να περάσει το τέρμα.

Ο Μίτσελ παίζοντας την τελευταία του ζαριά γεμάτη ρίσκο έβγαλε τους Φουστέρ και Γιαταμπαρέ και πέρασε τους Εντινγκά και Μπονγκ αφήνοντας μοναδικούς επιθετικογενείς τους Τσόρι και Μήτρογλου. Αλλαγές που έφεραν σε θέση εξτρέμ τους μεσοαμυντικούς Μανιάτη και Χολέμπας , κίνηση που έφερε σε πλήρη ανισορροπία την ομάδα, καθιστώντας την πλήρως αμυντικογενή , και έδωσε πολλά μέτρα στην ομάδα του Ζεζούς. Μοναδική επιθετική εκδήλωση η κούρσα του Σαλίνο που ήρθε να σπάσει τη μονοτονία των κατά κύματα επιθέσεων των μανιασμένων Πορτογάλων.  Εν τέλει ο Ρομπέρτο έσωσε το «φάουλ» του Μίτσελ και πραγματοποιώντας οκτώ(!) φοβερές αποκρούσεις , κράτησε το μηδέν και  έστειλε τον Ολυμπιακό με το ένα πόδι στους «16».

Λέγεται ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μια ομάδα χρειάζεται  τουλάχιστον έναν καλό φορ και έναν καλό «άσο».... Ο Ολυμπιακός στις δυο νίκες του στο Champions League επιβεβαιώνει απόλυτα αυτή την άποψη καθώς παρόλο που δεν έχει τον τρομερό οργανωτή με τον Σαβιόλα να παίζει ως «ψευτοδεκάρι» , το ματς με την Άντερλεχτ το καθάρισε ο φορ του και το προχθεσινό ο Ισπανός κίπερ που κατλεβασε ρολά. Εντούτοις, όμως υπάρχει ο κίνδυνος οι παίκτες του πρωταθλητή να παρασυρθούν και να πιστέψουν πως όσο άσχημα και να παίξουν , θα βρεθεί ένας Μήτρογλου ή Ρομπέρτο για να τους  σώσει. Γιατί όσο εύκολα τον πάει η τύχη χωρίς να κάνει καλές εμφανίσεις , το ίδιο εύκολα μπορεί και να του γυρίσει την πλάτη....


Υγ. Άρθρο αφιερωμένο στο συμβολικό αριθμό των πρώτων 1.111 επισκέψεων του σάιτ σε περίπου ένα μήνα
Ευχαριστούμε όσους μας επισκέφθηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν