Ψωμί; Μπααα

Ελευθερία; Ούτε να το συζητάς

Παιδεία; Πλάκα μου κάνεις;;;

Κλειστά λοιπόν τα πανεπιστήμια του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ για ακόμα μια εβδομάδα. Παρά την απόφαση της Συγκλήτου για έναρξη των μαθημάτων από χθες και την έκκληση προς τους διοικητικούς για συμμόρφωση στο αίτημα αυτό, είχαμε μια από τα ίδια. Οι διοικητικοί ταμπουρωμένοι στο πανεπιστήμιο μαζί με τους συναγωνιστές φοιτητές , ως επί το πλείστον μέλη αριστερών παρατάξεων , και όσοι- υπερβολικά αισιόδοξοι- φοιτητές  που ζητούσαν το αυτονόητο παρευρέθηκαν με τη σάκα τους στη σχολή που πάλεψαν για να εισαχθούν , είδαν την είσοδο κλειστή.
Ουσιαστικά το όλο θέμα συνοψίζεται σε μια ρώσικη ρουλέτα για τρεις. Κυβέρνηση, διοικητικοί και φοιτητές παίρνουν μέρος σε ένα άγριας ομορφιάς παιχνίδι συμφερόντων  που κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι νικητής, γιατί εν τέλει μπορεί να βγουν όλοι χαμένοι...  Πρακτικά, η αυτοκαταστροφική Ελλάδα μηδενίζει τα δύο καλύτερα ανώτερα ιδρύματά της, αυτά που απορροφούν τα θεωρητικώς καλύτερα μυαλά της χώρας, καταδικάζοντας αυτά τα μυαλά στην επικίνδυνη στασιμότητα και οκνηρία.

Η ιστορία ξεκινά από την κυβέρνηση. Έχοντας στην πλάτη της τις έξωθεν επιταγές οδηγείται σε οριζόντιες περικοπές και απολύσεις α λα ΕΡΤ. Όταν ένας οργανισμός δυσλειτουργεί, εμφανίζει  ζημίες ή είναι αποτελεσματικός, τον αξιολογείς , κοιτάς τι χωλαίνει και προβαίνεις στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις ώστε να τον καταστήσεις υγιή. Εντούτοις, οι σπουδαγμένοι των υπουργείων αδυνατούν να ακολουθήσουν αυτό τον κανόνα και στη δήλωση «πονάει χέρι» απαντούν «κόβω χέρι». Αλήθεια, πως μια σχολή που άπτεται των επιστημών υγείας  μπορεί να λειτουργήσει με προσωπικο 3 υπαλλήλων;....

Οι διοικητικοί ασφαλώς δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στα θιγμένα συμφέροντά τους. Τι κι αν πολλοί απ’αυτούς έχουν αναμφισβήτητα μπει από την πίσω πόρτα; Τι κι αν τη δουλειά ενός ατόμου στις γραμματείες την επιτελούν τρεις οι οποίοι εργάζονται τρεις φορές τη  βδομάδα για κανα δύωρο- ακορντεόν με αφαίρεση πριν και μετά από ένα τεταρτάκι  ώστε να μείνει ένα καθαρό 60λεπτο; Ο συνδικαλισμός  που έχει καταστρέψει ενίοτε την Ελλάδα , αντιλήφθηκε ότι τα πανεπιστήμια είναι τσιφλίκι του και δύναται ,μετά τους δυο μήνες του καλοκαιριού ,να προσφέρει στους διοικητικούς άλλους δύο μήνες διακοπών με αποδοχές. Κύριο επιχείρημα «το πανεπιστήμιο έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να τελέσει τις λειτουργίες του με τόσες απολύσεις».... Από τη στιγμή που υπερασπίζεσαι κάτι τέτοιο δεν έχεις παρά να αφήσεις τις σχολές ανοιχτές και να αποδείξεις στην πράξη ότι όντως το πανεπιστήμιο έχει γίνει ένα μπάχαλο, αν ισχύει κάτι τέτοιο.

Στο παιχνίδι πινγκ πονγκ μεταξύ των προαναφερθέντων, στη θέση του φιλέ βρίσκονται οι φοιτητές. Δυστυχώς για εμάς τους σπουδαστές όμως, κυβέρνηση και διοικητικοί δεν το κατέχουν το άθλημα και το μπαλάκι χτυπάει συνέχεια στο δίχτυ. Και όταν σφυροκοπά συνεχώς το δίχτυ των νεύρων σου, τα πράγματα είναι άσχημα. Γιατί όταν μια ολόκληρη κοινωνία σε υποχρεώνει να θυσιάσεις  οτιδήποτε υπάρχει στο φάκελο «προσωπική ζωή» στην τελευταία τάξη του λυκείου για να εισαχθείς στην ανώτατη εκπαίδευση και αφού το καταφέρνεις η ίδια κοινωνία δε σ’ αφήνει να παρακολουθήσεις  τα μαθήματα που θα σε καταρτίσουν στο επάγγλεμα που επέλεξες, τότε η σχιζοφρένεια δεν είναι μακρυά...

Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ισχύει το « εκεί που αρχίζει το δίκαιο του άλλου σταματάει το δικό μου».  Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει το πανεπιστήμιο έμμεσα ή άμεσα και να αποκλείει τους φοιτητές από τις εκπαιδευτικές διαδικασίες. Εντούτοις και η ίδια η νεολαία οφείλει κάποια στιγμή να αφυπνιστεί και να διεκδικήσει τα μέχρι πρότινος αυτονόητα...