Θηρίο σε χειμερία νάρκη...

Πως μπορεί ένα πλήρες ρόστερ να φανεί ανεπαρκές; Πως μια ομάδα που χαρακτηριζόταν φόβητρο τώρα καλείται σοφτ και αδούλευτη; Πως μια μέχρι πρότινος καλοκουρδισμένη μηχανή ξαφνικά σκαλώνει; Η τρίτη ήττα του Παναθηναϊκού στα πέντε πρώτα παιχνίδια της Euroleague ασφαλώς είναι ένα ισχυρό καμπανάκι για Πεδουλάκη και παίκτες , όμως δε χρειάζεται να γινόμαστε μάρτυρες του ελληνικότατου φαινομένου των μηδενιστικών απόψεων και των θεωριών συνομωσίας. Ασφαλώς οι πράσινοι εμφανίζουν αγωνιστικά προβλήματα, όμως αυτό απέχει χιλιόμετρα από το να ξεγράψεις τον πιο πετυχημένο σύλλογο στην Ευρώπη τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Επί Ομπράντοβιτς ο Παναθηναϊκός είχε εμφανέστατα μια αγωνιστική ταυτότητα. Η ταυτότητα αυτή στην κατηγορία θρήσκευμα έγραφε «άμυνα» και πικ εν ρολ. Τη στιγμή που μιλάμε ο Παναθηναϊκός πάσχει από κρίση ταυτότητας. Η άλλοτε γρανιτένια άμυνα έχει χάσει τη συνοχή της , με αποτέλεσμα μικρομεσαίες ομάδες να φαίνονται πως έχουν τρομερά επιθετικά όπλα αφού μπορούν να πλήξουν τους πράσινους ποικιλοτρόπως. Και βέβαια δεν τίθεται θέμα χημείς του ρόστερ, αφού σε σύγκριση με την περσινή αναδόμηση όπου οι μόνοι που είχαν παραμείνει ήταν οι Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής, το έμψυχο δυναμικό έχει αλλάξει μόνο όσον αφορά 3-4 προσθήκες. Παράλληλα, πρόβλημα εντοπίζεται και στην επιθετική λειτουργία. Η ομάδα του Πεδουλάκη στερείται πλουραλισμού, ενώ σημαντικά ατού της την περασμένη σεζόν φέτος δεν έχουν χρησιμοποιηθεί. Οι συνεργασίες  «high-low» με πρωταγωνιστές κυρίως Λάσμε και Γκιστ,για παράδειγμα,είναι άφαντες, τη στιγμή που η ομάδα μοιάζει στατική. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι  ο Μάικ Μπράμος πριν δυο παιχνίδια είχε σκοράρει μόνο με τρίποντα στη Euroleague , στοιχείο που αποτυπώνει γλαφυρότατα πόσο προβλέψιμος έχει γίνει ο νταμπλούχος Ελλάδος.

Το μπάσκετ όμως στηρίζεται και στις μονάδες, και όταν η ποιοτικότερή σου μονάδα πάσχει, τότε υπάρχει θέμα. Ο λόγος για τον Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος παρόλο που έχει επιλέξει να μην ακολουθεί τα καλοκαίρια το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, παρουσιάζεται εμφανώς καταπονημένος. Ασφαλώς τα χρόνια περνούν για τον γεννημένο το 1980 στην Καστοριά αρχηγό του Παναθηναϊκού, όμως δε βρίσκεται σε ηλικία τέτοια που να δικαιολογούνται τα απογοητευτικά ποσοστά του 1/11 σουτ στο παιχνίδι με τη Μακάμπι στο Ισραήλ. Όλοι δικαιούνται μια κακή μέρα ,  όταν όμως τίθεται θέμα διαχείρισης ενός παίκτη τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο Πεδουλάκης έχει λαθέψει στο χρόνο τον οποίο χρησιμοποιεί την φοβερή αυτή προσωπικότητα των Ευρωπαϊκών γηπέδων, αφού ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη τον Διαμαντίδη 25 λεπτά στην ελληνική λίγκα, την ώρα που και με πέντε λεπτά του στο παρκέ, οι πράσινοι έχουν εξασφαλισμένες νίκες. Άλλωστε ευκαιρίες πρέπει να δωθούν και σε άλλους, και περισσότερο στον ταλαντούχο Νίκο Παππά, έτσι ώστε τη στιγμή που ο Διαμαντίδης θα πληγώσει όσους ασχολούνται με το μπάσκετ ανακοινώνοντας την αποχώρησή του, ο Παναθηναϊκός να έχει έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση, ως οφείλει ένας σύλλογος του βεληνεκούς του.Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και στον Αντώνη Φώτση, ο οποίος εμφανίζει πτωτικές τάσεις από το Ευρωμπάσκετ και παραμένει σκιά του καλού του εαυτού. Και για αυτόν λοιπόν απαιτείται ειδική μεταχείριση και η εύρεση εκείνου του στοιχείου που θα τον αφυπνίσει.

Κλείνοντας, να τονίσουμε ότι οι ομάδες δεν καταστρέφονται από τη μια χρονιά στην άλλη και οι προπονητές από αλεπούδες των πάγκων δεν γίνονται «μυρωδιάδες» εν μια νυκτί. Ο Παναθηναϊκός έιναι σίγουρο ότι θα ανακάμψει.  Το θέμα είναι πόσο γρήγορα θα γίνει αυτό, γιατί η δαμόκλειος σπάθη της πίεσης και των αποτελεσμάτων βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια των πρασίνων.