Πώς γράφεται το "Σφακιανάκης"; Με δύο "ες"; Δηλαδή Ες Ες;.....

Το σίριαλ "η ζωή δίχως Μητρογκόλ" θα προβάλλεται στα γήπεδα για κανα μήνα. Πρωταγωνιστής πλέον ο Μίτσελ που καλείται να βγάλει άσους από το μανίκι 

Άλλη μια ήττα για τον ΠΑΟ στο μπάσκετ. Η απορία που εγείρεται βέβαια είναι γιατί αποκτήθηκε ο Μπατίστ αφού δεν παίζει....

Ήρωας ο τύπος με το μικρόφωνο χθες στο ΣΕΦ που κατάφερε να κατευνάσει το ,μαινόμενο κατά του Μπονσού ,πλήθος. Αν ήταν το ίδιο αποτελεσματικός στην εκκένωση του γηπέδου στον τρίτο περσινό τελικό ίσως το παιχνίδι να είχε ολοληρωθεί....

Ο αοιδός πεθαίνει στον (τηλεοπτικό) αέρα...

        

Για όσους ενδεχομένως δεν κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται, αναφερόμαστε στον κύριο Νότη Σφακιανάκη και τις πρόσφατες δηλώσεις του οι οποίες σήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και αν μη τι άλλο είναι συζητήσιμες. Βέβαια τα ερωτήματα που εγείρονται στον μέσο τηλεθεατή μπροστά στο άκουσμα των όσων ειπώθηκαν είναι τα εξής: O Νότης ψηφίζει Χρυσή Αυγή; Εννοούσε τα όσα είπε; Οι δηλώσεις του παρερμηνεύθηκαν; Σίγουρα πολλοί θα ερωτηθούν σχετικά με το αν θα έπρεπε το εν λόγω μπλογκ να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο ζήτημα , όμως από τη στιγμή που είναι συνημμένο με θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, και υπάρχει προϊστορία με ορισμένες δηλώσεις της Κικής Δημουλά , έχει ένα ενδιαφέρον να ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ψηφίζει ο Νότης και ο κάθε Νότης. Επίσης κανείς δεν μπορεί να κρίνει κανέναν σε μια δημοκρατία με βάση το τι ψηφίζει. Ο Σφακιανάκης μπορεί να ψηφίζει Χρυσή Αυγή , η Χρυσή Αυγή όμως σίγουρα δεν ψηφίζει Σφακιανάκη. Και αυτό διότι ο αοιδός σε παλαιότερες τοποθετήσεις του είχε δηλώσει υπέρμαχος των σεναρίων περί ύπαρξης εξωγήινων , προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα λέγοντας πως υπήρξαν αρωγοί στο χτίσιμο του Παρθενώνα , μην μπορώντας να διανοηθεί πως με τα τότε μέσα ήταν εφικτό ένα τέτοιο έργο χωρίς «έξωθεν» βοήθεια. Συνεπώς αυτόματα γίνεσαι μαύρο πρόβατο για την παράταξη , η οποία αν δεν είναι ναζιστική ή φασιστική, είναι πάντως ακραία εθνικιστική, αφού στερείς από τους αρχαίους ημών προγόνους την ιδιότητα των δημιουργών των έργων της Ακρόπολης, καθώς και την εγγενή δυνατότητα  να κληροδοτήσουν την κατοχή ενός τέτοιου μνημείου σε εμάς και έτσι εμείς δεν είμαστε «κληρονόμοι» αυτού του μεγάλου κατορθώματος, αφαιρώντας παράλληλα μεγάλο φορτίο περηφάνειας στους σοβινιστικά σκεπτόμενους.

Σαφέστατα ο Νότης ήξερε τι έλεγε. Και εκεί ακριβώς έγκειται το περίεργο της υπόθεσης. Γιατί όταν ένας άνθρωπος ο οποίος τυχαίνει να έχει ένα φανατικό κοινό ,επειδή μπορεί να πατάει σωστά πάνω σε δυο νότες, αυτοαναγορεύεται σε σωτήρα του έθνους  και καλεί σε μεταστροφή τον κόσμο , υπάρχει θέμα , αλλά όχι κοσμογονιία. Όταν όμως η επανάσταση αυτή στοχοποιείται, ταυτοποιείται και προσωποποιείται, τότε το πράγμα λαμβάνει αρνητικότατη χροιά, αφού δεν σκοπεύεται το ξεμπλοκάρισμα του πηδαλίου του καραβιού της σκέψης του κόσμου αλλά και ο παράλληλος βίαιος καθορισμός της ρώτας του πλοίου. Και φυσικά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το ίδιο θα ίσχυε αν στη θέση της Χρυσής Αυγής έμπαινε το όνομα οποιουδήποτε κοινοβουλευτικού ή μη κόμματος, αφού η ουσία του σκεπτικού δεν αποψιλώνεται εν τη απουσία της αναφοράς της συγκεκριμένης παράταξης.
               Χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς το γεγονός ότι οποιοσδήποτε ασχολείται με τα media ή εκτίθεται σε αυτά είναι τουλάχιστον αγαθός αν πιστεύει ότι τέτοιες δηλώσεις δε θα γιγαντωθούν ή χειρότερα παρερμηνευθούν; Στον κανιβαλιστικό  κόσμο των μέσων όταν δίνεις δάχτυλο, σου τρώνε το χέρι. Εν προκειμένω, ο Νότης έδωσε παλάμη...

Στις μέρες μας στο πλαίσιο κάποιας συζήτησης λέγεται από πολλούς ότι « η κρίση ναι μεν έφερε δυσκολίες , αλλά τουλάχιστον θα καθαρίσει ο τόπος βρε αδερφέ». Όσο αοριστολογία κι αν ακούγεται αυτό και ενδεχομένως όχι απόσταγμα κάποιας τρομερής σκέψης, επαληθεύεται από τέτοιες καταστάσεις. Η κρίση που διανύουμε μαζί με τα αρνητικά της, θα ξεράσει οτιδήποτε στέκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, οτιδήποτε υπάρχει ή υπήρξε χωρίς να αξίζει. Υπό άλλες συνθήκες ο Νότης θα έπρεπε να τοποθετηθεί περί του τρόπου που δίνει σχήμα στο γένι του, τις στυλιστικές του απόψεις, τους συναδέλφους που θαυμάζει και άλλα ίδιου ελαφρού προσανατολισμού, θέματα. Σε μια κοινωνία όμως που βράζει στο καζάνι της κρίσης , ο εκάστοτε καλλιτέχνης καλείται να τοποθετηθεί επί θεμάτων που άπτονται του χώρου της πολιτικής και της κοινωνίας, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε προσπάθεια απάντησης με ασόβαρο σκεπτικό προ κρίσης να πέφτει στο κενό. Ήδη η συνάδελφος του, κυρία Δέσποινα Βανδή με την οποία επρόκειτο να αποτελέσουν σχήμα , ανακοίνωσε τη λήξη της συνεργασίας, ανεξάρτητα εάν η κίνηση αυτή ενδεχομένως να είναι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο υποκρισίας στολισμένο με λαμπιόνια εντυπωσιασμού.

Εν κατακλείδι, να σημειωθεί ότι η εποχή είναι δύσκολη και σκληρή. Οποιοσδήποτε επιθυμεί να τοποθετηθεί επί κάποιου θέματος θα πρέπει να γνωρίζει ότι το κατέχει πλήρως και πολυπλεύρως και πως όσα πει θα εμπεριέχουν ακρίβειες και σοβαρότητα και όχι ακραίες παραινέσεις σε συνδυασμό με ανυπόστατους λαϊκισμούς .Κανείςς άνθρωπος , καμιά νεολαία, κανένας λαός δεν ζήτησε από τον Νότη Σφακιανάκη να του ανοίξει τα μάτια , πόσο μάλλον να του τα στρέψει κι όλας σε ένα συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο. Γιατί όμως ενώ τα πανεπιστήμια μένουν κλειστά, η κόντρα περί φαρμάκων και γενοσήμων εντείνεται και βρισκόμαστε κάποιους μήνες πριν τη λήξη του μνημονίου,ασχολούμαστε με τον κύριο Σφακιανάκη και το παραλήρημά του; Αν απαντήσουμε με ειλικρίνεια και αυτοκριτικό πνεύμα , θα βρούμε εν πολλοίς γιατί φτάσαμε ως την κρίση και το τέλμα....

Ο καλύτερος αντίπαλος επιθετικός που έχει αντιμετωπίσει διαχρονικά στο Champions League ο Ολυμπιακός είναι το τελευταίο πεντάλεπτο. Συνεχώς του βάζει γκολ....

Κοντά στον Ολυμπιακό ο Καββαδάς. Είναι έτοιμος ο μικρός για αυτό το επίπεδο; Το σίγουρο είναι ότι θέλει δουλειά...

Όταν η πορτοκαλί με τα σπυριά σώζει την ασπρόμαυρη....

Έχουμε θέμα. Και είναι θέμα όχι γιατί απλώς αλλάζει η διοικητική σελίδα μιας ομάδας , αλλά γιατί ενδεχομένως να έχουμε πλήρη μεταστροφή του ρου της ιστορίας ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους στην Ελλάδα,εκείνου με τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ιστορία. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος λοιπόν ένα χρόνο περίπου αφού δήλωσε ότι αποχωρεί από την ΚΑΕ ,κατηγορώντας τον θείο του Θανάση για «προδοσία» και οικονομικές ατασθαλίες , όχι μόνο παρέμεινε, αλλά κατάφερε να  οδηγήσει την ομάδα του στο νταμπλ , και τώρα είναι πανέτοιμος να εμπλακεί στα διοικητικά και του ποδοσφαιρικού τμήματος!

Το τάιμινγκ είναι καλό. Ο Παναθηναϊκός έχει μεν πρόεδρο , αλλά σίγουρα αυτός δε χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης όσον αφορά το ευρύ κοινό αλλά και τους αμιγώς πράσινους φιλάθλους. Παράλληλα, δεν διαθέτει την οικονομική επιφάνεια ώστε να βγάλει την πράσινη ομάδα από τη στενωπό όπως έπραξε ο Μαρινάκης όταν διαδέχτηκε τον Σωκράτη Κόκκαλη στο ρόλο του καπετάνιου στο κόκκινο τιμόνι. Φυσικά, στις μνήμες των οπαδών υπάρχει και η πολυμετοχικότητα, με το σχήμα Βγενόπουλου-Πατέρα-Βαρδινογιάννη-Γιαννακόπουλου να φέρνει μεν παίκτες παγκοσμίου κλάσης και να κατακτά τίτλο μετά από χρόνια, να υποθηκεύει δε το μέλλον του Παναθηναϊκού προκειμένου να αποκτήσει το πρωτάθλημα του 2010. Συνεπώς το πείραμα του στυλ «η ισχύς εν τη ενώσει» απέτυχε παταγωδώς – πως να πετύχαινε άλλωστε βάσει των ελληνικών δεδομένων και νοοτροπίας- και είναι προφανές ότι το ιδανικό σενάριο θα ήταν ένας πρόεδρος-μεγαλομέτοχος-χρηματοδότης-μονάρχης ο οποίος θα έχει την απαιτούμενη τρέλα για την ομάδα του όντας οπαδός της και δε θα αποσκοπεί στην κερδοφορία μέσω της εκάστοτε ΠΑΕ ή ΚΑΕ , αλλά θα στοχεύει στη γιγάντωσή της με κάθε κόστος. Στοιχεία που αναμφίβολα συγκεντρώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και τον φέρνουν αναπόφευκτα σε αντιδιαστολή με τον τέως πρόεδρο Γιάννη Βαρδινογιάννη στον οποίο καταλογιζόταν αδιαφορία και απουσία οπαδικού πνεύματος. Επιπρόσθετα, ο πρόεδρος της πράσινης ΚΑΕ διαθέτει κίνητρο  για να δείξει ότι το πείραμα ,στο οποίο δε δέχτηκαν να συμμετάσχουν οι Αγγελόπουλοι πριν 3 χρόνια αναλαμβάνοντας και το ποδόσφαιρο και που μάλλον απέτυχε όταν ο Κόκκαλης ήταν το αφεντικό σε ΠΑΕ και ΚΑΕ, μπορεί να στεφθεί με επιτυχία. 

Με τα στοιχεία που βγαίνουν στο φως από το ρεπορτάζ, μαρτυράται γλαφυρά η οξυδέρκεια του Γιαννακόπουλου. Τις τελευταίες μέρες γίνεται λόγος για  συνοδεία του τελευταίου από Κινέζους  χρηματοδότες ( Κόσκο;) , στοιχείο που φέρνει στο μυαλό τον..... Πινγκ Σάνγκ! Μεταγραφή που δεν έκανε αίσθηση σε κανέναν με τον Κινέζο να έχει μέσο όρο πόντων μικρότερο της μονάδας  (http://prasinanea.gr/basket/article2338501.ece) στην τελευταία του χρονιά πριν το τριφύλλι ,εντούτοις όπως φάνηκε εκ των υστέρων ,η κίνηση αφορούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα. Και αυτό γιατί όταν κύκλοι της ΚΑΕ έλεγαν πως αποσκοπούν σε εξάπλωση στην Κινεζική αγορά , κανείς δεν ήξερε ότι η χώρα του Κομφούκιου θα σταθεί αρωγός σε μια προσπάθεια αναστύλωσης της ΠΑΕ ΠΑΟ.

Συνοψίζοντας,το μπάσκετ φαίνεται να δανείζει έναν πρόεδρό του στο ξαδελφάκι του ποδόσφαιρο που περνά δύσκολες στιγμές εν καιρώ κρίσης και ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά σε μια από τις πιο σημαντικές και καίριες στροφές στην πορεία του . Όλα δείχνουν ότι η φυγόκεντρος δε θα τον εκτρέψει, αλλά θα καταφέρει να συνεχίσει να τρέχει με 100 όπως όταν ήταν ο ευρωπαίος πρέσβης Panathinaikos  και όχι να παλεύει για την είσοδό του στην 5άδα. Αξίζει σε αυτή την ομάδα να γιγαντωθεί ξανά , γεγονός που θα τονώσει ξανά το πρωτάθλημα και θα δυναμώσει τους κοκκινό-μαυρους αντιπάλους της που ενδόμυχα επιθυμούν ή πρέπει να επιθυμούν έναν δυνατό Παναθηναϊκό.....

Στόχο ζωής έβαλε ο Μιραλάς να σκοτώσει τον Σουάρες στο ντέρμπι του Λίβερπουλ. Παρόλα αυτά ο τελευταίος πάλι σκόραρε με τη φανέλα των "ρεντς" , δείχνοντας ότι θα λείψει πολύ όταν αποχωρήσει από το λιμάνι....

Την τιμωρία της Εθνικής ζήτησε ο ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με κάποιες συμπεριφορές στην εξέδρα.Η αντιπολίτευση αποφάσισε μετά το κάζο της πρότασης μομφής να προσθέσει άλλη μια αποτυχημένη κίνηση στο ενεργητικό της...

https://fbcdn-sphotos-b-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/1461136_837984022908482_2105234482_n.jpg
Και κάααααπου εκεί στη γωνίτσα, για όσους κρατούν μεγεθυντικό φακό ,βρίσκεται και η σημαία της Εθνικής μας...

Μπορούσε η Εθνική να περάσει στα χαρτιά λόγω λάθους των Ρουμάνων στην αποστολή τους ,όμως επέλεξε να προκριθεί στο γήπεδο. Ακούσατε κύριε Κόκκαλη:

Ψωμί; Μπααα

Ελευθερία; Ούτε να το συζητάς

Παιδεία; Πλάκα μου κάνεις;;;

Κλειστά λοιπόν τα πανεπιστήμια του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ για ακόμα μια εβδομάδα. Παρά την απόφαση της Συγκλήτου για έναρξη των μαθημάτων από χθες και την έκκληση προς τους διοικητικούς για συμμόρφωση στο αίτημα αυτό, είχαμε μια από τα ίδια. Οι διοικητικοί ταμπουρωμένοι στο πανεπιστήμιο μαζί με τους συναγωνιστές φοιτητές , ως επί το πλείστον μέλη αριστερών παρατάξεων , και όσοι- υπερβολικά αισιόδοξοι- φοιτητές  που ζητούσαν το αυτονόητο παρευρέθηκαν με τη σάκα τους στη σχολή που πάλεψαν για να εισαχθούν , είδαν την είσοδο κλειστή.
Ουσιαστικά το όλο θέμα συνοψίζεται σε μια ρώσικη ρουλέτα για τρεις. Κυβέρνηση, διοικητικοί και φοιτητές παίρνουν μέρος σε ένα άγριας ομορφιάς παιχνίδι συμφερόντων  που κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι νικητής, γιατί εν τέλει μπορεί να βγουν όλοι χαμένοι...  Πρακτικά, η αυτοκαταστροφική Ελλάδα μηδενίζει τα δύο καλύτερα ανώτερα ιδρύματά της, αυτά που απορροφούν τα θεωρητικώς καλύτερα μυαλά της χώρας, καταδικάζοντας αυτά τα μυαλά στην επικίνδυνη στασιμότητα και οκνηρία.

Η ιστορία ξεκινά από την κυβέρνηση. Έχοντας στην πλάτη της τις έξωθεν επιταγές οδηγείται σε οριζόντιες περικοπές και απολύσεις α λα ΕΡΤ. Όταν ένας οργανισμός δυσλειτουργεί, εμφανίζει  ζημίες ή είναι αποτελεσματικός, τον αξιολογείς , κοιτάς τι χωλαίνει και προβαίνεις στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις ώστε να τον καταστήσεις υγιή. Εντούτοις, οι σπουδαγμένοι των υπουργείων αδυνατούν να ακολουθήσουν αυτό τον κανόνα και στη δήλωση «πονάει χέρι» απαντούν «κόβω χέρι». Αλήθεια, πως μια σχολή που άπτεται των επιστημών υγείας  μπορεί να λειτουργήσει με προσωπικο 3 υπαλλήλων;....

Οι διοικητικοί ασφαλώς δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στα θιγμένα συμφέροντά τους. Τι κι αν πολλοί απ’αυτούς έχουν αναμφισβήτητα μπει από την πίσω πόρτα; Τι κι αν τη δουλειά ενός ατόμου στις γραμματείες την επιτελούν τρεις οι οποίοι εργάζονται τρεις φορές τη  βδομάδα για κανα δύωρο- ακορντεόν με αφαίρεση πριν και μετά από ένα τεταρτάκι  ώστε να μείνει ένα καθαρό 60λεπτο; Ο συνδικαλισμός  που έχει καταστρέψει ενίοτε την Ελλάδα , αντιλήφθηκε ότι τα πανεπιστήμια είναι τσιφλίκι του και δύναται ,μετά τους δυο μήνες του καλοκαιριού ,να προσφέρει στους διοικητικούς άλλους δύο μήνες διακοπών με αποδοχές. Κύριο επιχείρημα «το πανεπιστήμιο έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να τελέσει τις λειτουργίες του με τόσες απολύσεις».... Από τη στιγμή που υπερασπίζεσαι κάτι τέτοιο δεν έχεις παρά να αφήσεις τις σχολές ανοιχτές και να αποδείξεις στην πράξη ότι όντως το πανεπιστήμιο έχει γίνει ένα μπάχαλο, αν ισχύει κάτι τέτοιο.

Στο παιχνίδι πινγκ πονγκ μεταξύ των προαναφερθέντων, στη θέση του φιλέ βρίσκονται οι φοιτητές. Δυστυχώς για εμάς τους σπουδαστές όμως, κυβέρνηση και διοικητικοί δεν το κατέχουν το άθλημα και το μπαλάκι χτυπάει συνέχεια στο δίχτυ. Και όταν σφυροκοπά συνεχώς το δίχτυ των νεύρων σου, τα πράγματα είναι άσχημα. Γιατί όταν μια ολόκληρη κοινωνία σε υποχρεώνει να θυσιάσεις  οτιδήποτε υπάρχει στο φάκελο «προσωπική ζωή» στην τελευταία τάξη του λυκείου για να εισαχθείς στην ανώτατη εκπαίδευση και αφού το καταφέρνεις η ίδια κοινωνία δε σ’ αφήνει να παρακολουθήσεις  τα μαθήματα που θα σε καταρτίσουν στο επάγγλεμα που επέλεξες, τότε η σχιζοφρένεια δεν είναι μακρυά...

Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ισχύει το « εκεί που αρχίζει το δίκαιο του άλλου σταματάει το δικό μου».  Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει το πανεπιστήμιο έμμεσα ή άμεσα και να αποκλείει τους φοιτητές από τις εκπαιδευτικές διαδικασίες. Εντούτοις και η ίδια η νεολαία οφείλει κάποια στιγμή να αφυπνιστεί και να διεκδικήσει τα μέχρι πρότινος αυτονόητα...

Και ο παλιός είναι αλλιώς, και ο νέος είναι ωραίος!

Ο Καραγκούνης σερβίρει γλυκά στον Μήτρογλου και ο τελευταίος με την τιτάνια ψυχραιμία που τον διακρίνει , εκτελεί τον Ταταρουσάνου. Αυτό ήταν! Η Εθνική με το γκολ αυτό κλείδωσε την παρουσία της στην τελική φάση του Μουντιάλ 2014. Ένα τέρμα που έμελλε να συνεργαστούν η παλιά φρουρά, η γενιά του 2004 και του ελληνικού έπους της Πορτογαλίας με τη νέα γενιά, του ταλέντου και της δίψας για διάκριση.

Το άστρο της Εθνικής λειτούργησε για άλλη μιαφορά. Αν ο Θεός του ποδοσφαίρου έχει εθνικότητα τότε σίγουρα είναι  Έλληνας και το νέκταρ αντικαθίσταται από το χορταστικότατο σουβλάκι. Αφενός η κλήρωση μας έφερε αντιπάλους με μια μέτριας δυναμικότητας ομάδα, αφετέρου στην πράξη αποδείχθηκε ότι η Ρουμανία δεν δύνατο να βάλει δύσκολα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Εσωτερικές έριδες, γκρίνιες και αποσυγκέντρωση ήταν στοιχεία που δεν επέτρεψαν στην ομάδα του Πιτσούρκα να μας κάνει να πιστέψουμε ότι το καλοκαίρι δε θα χορέψουμε σάμπα. Οφείλεται όμως η πρόκριση στην αδυναμία των αντιπάλων μας? Κάθε άλλο... η Εθνική μας πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις για να παρευρεθεί  σε μια ακόμα τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης και αν μια ομάδα άξιζε αυτή την πρόκριση τότε αυτή είναι αναμφισβήτητα η δική μας.

Η Εθνική έπαιξε όπως της αρμόζει και της ταιριάζει. Μια ομάδα πολύ σφικτή στα μετώπισθεν με δυο αμυντικά χαφ να μαζεύουν ό,τι σκουπίδι κινείται μπροστά από τους μπακ, ώστε να μη χρειαστεί η άμυνα να βγει από τη χώρο δράσης της για να καθαρίσει τις φάσεις, με αναπόδραστη συνέπεια τη δημιουργία κενών χώρων. Παράλληλα, η πίεση ξεκινά από ψηλά , εκεί όπου ο φορ, οι εξτρέμ και ο ένας εκ των χαφ θα κάνουν δύσκολο το ανέβασμα της μπάλας από τα αντίπαλα στόπερ. Από κει και πέρα, όταν η πίεση καρποφορήσει, η εθνική έχει δυο κύριες επιλογές. Είτε να δώσει στους ακραίους μπακ Τοροσίδη και Χολέμπα οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να οργώσουν τις πλευρές τους και να βγάλουν επικίνδυνες σέντρες είτε να προωθήσει το παιχνίδι στους εξτρέμ για να διεισδύσουν ή στον φορ για να «σπάσει» την μπάλα. Τη στιγμή βέβαια που όλα αυτά γίνονται με ταχύτητα τέτοια που να μην επιτρέπει στους αντίπαλους να οργανωθούν.

Αναμένουμε  πλέον με αγωνία το καλοκαίρι για να δούμε πως θα τα πάει η Εθνική με αντιπάλους σαφώς ανώτερης δυναμικότητας. Εντούτοις, οι παίκτες μας δε θα πρέπει να λειτουργήσουν κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της πίεσης των Ελλήνων φιλάθλων. Η Εθνική αυτή είναι πετυχημένη από τη στιγμή που εξασφαλίζει άλλη μια παρουσία της σε τελική φάση και από τη στιγμή που η ομάδα δεν είναι ικανή να επαναλάβει εμφανίσεις όπως του ’94 , αξίζει τη στήριξη όλων μας. Ρίο σου ερχόμαστε....

Ενδιαφέρον θα 'χε η "Μηχανή του Χρόνου" της ΝΕΤ σήμερα, ανήμερα της επετείου της 17 Νοέμβρη. Αλλά ξέχασα, ήταν κοστοβόρα...

Μίστερ Μπίν ο Πιτσούρκα δια χειρός Μούτου! Η άμυνα των Ρουμάνων πάντως ήταν για περισσότερα γέλια από τη σειρά του Άγγλου κωμικού...

" Έχουμε θυμώσει με το διαιτητή και τους εαυτούς μας", είπε ο Μαρικά. Για να έχετε ελπίδες στον επαναληπτικό μάλλον θα πρέπει να επιμείνετε στο δεύτερο σκέλος...

Δεν εννοούσε το ασύρματο ίντερνετ ο Σαμαράς! "Why faei"  είπε ο άνθρωπος, δηλαδή "γιατί να φας".... Νομίζω αποτυπώνει γλαφυρότατα την κατάσταση στη χώρα...

Θηρίο σε χειμερία νάρκη...

Πως μπορεί ένα πλήρες ρόστερ να φανεί ανεπαρκές; Πως μια ομάδα που χαρακτηριζόταν φόβητρο τώρα καλείται σοφτ και αδούλευτη; Πως μια μέχρι πρότινος καλοκουρδισμένη μηχανή ξαφνικά σκαλώνει; Η τρίτη ήττα του Παναθηναϊκού στα πέντε πρώτα παιχνίδια της Euroleague ασφαλώς είναι ένα ισχυρό καμπανάκι για Πεδουλάκη και παίκτες , όμως δε χρειάζεται να γινόμαστε μάρτυρες του ελληνικότατου φαινομένου των μηδενιστικών απόψεων και των θεωριών συνομωσίας. Ασφαλώς οι πράσινοι εμφανίζουν αγωνιστικά προβλήματα, όμως αυτό απέχει χιλιόμετρα από το να ξεγράψεις τον πιο πετυχημένο σύλλογο στην Ευρώπη τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Επί Ομπράντοβιτς ο Παναθηναϊκός είχε εμφανέστατα μια αγωνιστική ταυτότητα. Η ταυτότητα αυτή στην κατηγορία θρήσκευμα έγραφε «άμυνα» και πικ εν ρολ. Τη στιγμή που μιλάμε ο Παναθηναϊκός πάσχει από κρίση ταυτότητας. Η άλλοτε γρανιτένια άμυνα έχει χάσει τη συνοχή της , με αποτέλεσμα μικρομεσαίες ομάδες να φαίνονται πως έχουν τρομερά επιθετικά όπλα αφού μπορούν να πλήξουν τους πράσινους ποικιλοτρόπως. Και βέβαια δεν τίθεται θέμα χημείς του ρόστερ, αφού σε σύγκριση με την περσινή αναδόμηση όπου οι μόνοι που είχαν παραμείνει ήταν οι Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής, το έμψυχο δυναμικό έχει αλλάξει μόνο όσον αφορά 3-4 προσθήκες. Παράλληλα, πρόβλημα εντοπίζεται και στην επιθετική λειτουργία. Η ομάδα του Πεδουλάκη στερείται πλουραλισμού, ενώ σημαντικά ατού της την περασμένη σεζόν φέτος δεν έχουν χρησιμοποιηθεί. Οι συνεργασίες  «high-low» με πρωταγωνιστές κυρίως Λάσμε και Γκιστ,για παράδειγμα,είναι άφαντες, τη στιγμή που η ομάδα μοιάζει στατική. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι  ο Μάικ Μπράμος πριν δυο παιχνίδια είχε σκοράρει μόνο με τρίποντα στη Euroleague , στοιχείο που αποτυπώνει γλαφυρότατα πόσο προβλέψιμος έχει γίνει ο νταμπλούχος Ελλάδος.

Το μπάσκετ όμως στηρίζεται και στις μονάδες, και όταν η ποιοτικότερή σου μονάδα πάσχει, τότε υπάρχει θέμα. Ο λόγος για τον Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος παρόλο που έχει επιλέξει να μην ακολουθεί τα καλοκαίρια το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, παρουσιάζεται εμφανώς καταπονημένος. Ασφαλώς τα χρόνια περνούν για τον γεννημένο το 1980 στην Καστοριά αρχηγό του Παναθηναϊκού, όμως δε βρίσκεται σε ηλικία τέτοια που να δικαιολογούνται τα απογοητευτικά ποσοστά του 1/11 σουτ στο παιχνίδι με τη Μακάμπι στο Ισραήλ. Όλοι δικαιούνται μια κακή μέρα ,  όταν όμως τίθεται θέμα διαχείρισης ενός παίκτη τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο Πεδουλάκης έχει λαθέψει στο χρόνο τον οποίο χρησιμοποιεί την φοβερή αυτή προσωπικότητα των Ευρωπαϊκών γηπέδων, αφού ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη τον Διαμαντίδη 25 λεπτά στην ελληνική λίγκα, την ώρα που και με πέντε λεπτά του στο παρκέ, οι πράσινοι έχουν εξασφαλισμένες νίκες. Άλλωστε ευκαιρίες πρέπει να δωθούν και σε άλλους, και περισσότερο στον ταλαντούχο Νίκο Παππά, έτσι ώστε τη στιγμή που ο Διαμαντίδης θα πληγώσει όσους ασχολούνται με το μπάσκετ ανακοινώνοντας την αποχώρησή του, ο Παναθηναϊκός να έχει έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση, ως οφείλει ένας σύλλογος του βεληνεκούς του.Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και στον Αντώνη Φώτση, ο οποίος εμφανίζει πτωτικές τάσεις από το Ευρωμπάσκετ και παραμένει σκιά του καλού του εαυτού. Και για αυτόν λοιπόν απαιτείται ειδική μεταχείριση και η εύρεση εκείνου του στοιχείου που θα τον αφυπνίσει.

Κλείνοντας, να τονίσουμε ότι οι ομάδες δεν καταστρέφονται από τη μια χρονιά στην άλλη και οι προπονητές από αλεπούδες των πάγκων δεν γίνονται «μυρωδιάδες» εν μια νυκτί. Ο Παναθηναϊκός έιναι σίγουρο ότι θα ανακάμψει.  Το θέμα είναι πόσο γρήγορα θα γίνει αυτό, γιατί η δαμόκλειος σπάθη της πίεσης και των αποτελεσμάτων βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια των πρασίνων.

Περί ντέρμπι...

Σε γενικές γραμμές η εικόνα του ντέρμπι δεν εξέπληξε κανέναν απ’ αυτούς που παρακολουθούν τους αγώνες μεταξύ των «αιωνίων» τα ταελευταία χρόνια. Οπωσδήποτε το θέαμα που παρακολουθήσαμε πριν δυο Σάββατα δεν έτερψε, αφού η ποιότητά του δεν σε ανάγκαζε να το παρακολουθήσεις ασκαρδαμυκτί.  Σε αυτό συνετέλεσε και η δράση μιας μαγικής δύναμης που εμφανίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις και τείνει να ανυψώσει τον θεωρητικά αδύναμο,κρατώντας παράλληλα σε χαμηλές πτήσεις τον δυνατό , όπως συνέβη για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αντίστοιχα,γεφυρώνοντας το χάσμα ποιότητας,το οποίο σε όρους εμπορικής αξίας μεταφράζεται σε 46 εκατομμύρια ευρώ...

Όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και ξεκινώντας από τους νικητές φιλοξενούμενους , ο Μίτσελ δίχως να ακούσει τις φωνές που απαιτούσαν θριαμβευτική νίκη,παρέταξε μια ισορροπημένη σύνθεση. Τα δύο αμυντικά χαφ Σάμαρης και Μανιάτης, σε συνδυασμό με τον καλό στρατιώτη Φουστέρ που προσφέρει πάντα σε πάθος και τρεξίματα, εξασφάλισαν την ομαδική συνοχή,ενώ και η άμυνα, αν εξαιρεθούν τα λάθη  του Μανωλά, παρατηρείται με καλό βαθμό.Εντούτοις, η δαμόκλειος σπάθη του κρίσιμου αγώνα με την Μπενφίκα που θα καθόριζε  την ευρωπαίκή πορεί του Ολυμπιακού στο Champions League,δεν άφησε τους ποιοτικούς παίκτες να αποδώσουν τα αναμενόμενα,με τους Σαβιόλα και Κάμπελ να περνούν απαρατήρητοι. Κάπου εκεί έρχεται και ο Μήτρογλου, ο παίκτης που διανύει σεζόν εξαιρετικής φόρμας και ο οποίος αφού εκθέσει Σίλντεφελντ, Τριανταφυλλόπουλο και Καπίνο, θα σκοράρει το έκτο του γκολ απέναντι στον Παναθηναϊκό με τη φανέλα τριών ομάδων (Πανιώνιος , Ατρόμητος , Ολυμπιακός) επιδεικνύοντας φοβερή οξυδέρκεια και πνευματική διαύγεια.

Από τη μεριά του πράσινου στρατοπέδου, ο Γιάννης Αναστασίου επιχείρησε να «κλειδώσει» τα ατού του Ολυμπιακού. Παρατάσσοντας ουσιαστικά μια ομάδα χωρίς εξτρέμ, αλλά με δύο αμυντικούς μέσους και δύο εσωτερικούς χαφ,θέλησε να υψώσει ανασχετικό τείχος απέναντι στη μεσοεπιθετική ποιότητα του αντιπάλου. Παράλληλα, θα ρισκάρει τοποθετώντας βασικό τον Μέντες,κίνηση που θα του βγει όμως, αφού ο μέσος του Παναθηναϊκού ήταν στους διακριθέντες. Βέβαια αυτά που ο προπονητής δεν μπορεί να αλλάξει είναι η απειρία των παικτών και η αστοχία  των επιθετικών, στοιχεία που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Ολυμπιακού.

Ο τρόπος που κρίθηκε το ντέρμπι φέρνουν στο νου έναν παλιό γνώριμο, τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Ο μεν Φουστέρ που έδωσε την ασίστ στο γκολ ήταν το αγαπημένο παιδί του «Τσινγκούρι» και ο  δε σκόρερ Μήτρογλου, ο παίκτης που επί εποχής Βάσκου πήγαινε συνεχώς δανεικός. Ο Βαλβέρδε λοιπόν εμμέσως έκρινε τον αγώνα αφού επέβαλλε στη συνείδηση των ερυθρόλευκων φιλάθλων τον Νταβίδ Φουστέρ που αρχικά αμφισβητήθηκε πολύ, αλλά κέρδισε την καθολική εκτίμηση, ενώ στέλνοντας τον Μήτρογλου δανεικό τον έκανε καλύτερο, αφού στις ομάδες που πήγε βρήκε προπονητές-παιδαγωγούς που του άλλαξαν ριζικά τον τρόπο που βλέπει το ποδόσφαιρο, κάνοντάς τον έναν απόλυτα σύγχρονο στράικερ.

Κλείνοντας, αξίζει να να αναφερθούμε και στα επεισόδια που οδήγησαν σε διακοπές του αγώνα. Είναι απαράδεκτο για μια χώρα να περιμένει να ακρωτηριαστεί ο Πράνιτς για να πάρει τα απαραίτητα μέτρα και να τιμωρήσει τους λεγόμενους «γνωστούς-άγνωστους» που μόνο άγνωστοι δεν είναι. Πρωταγωνιστές σε ένα ματς είναι και πρέπει να είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές και οποιοσδήποτε έχει άλλη άποψη δεν έχει  θέση στις κερκίδες των γηπέδων.

Τα μαγικά γάντια...

       

Νομίζω οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παρακολουθήσει την ταινία με το παιδάκι που παίζει μπάσκετ και κάποια στιγμή βρίσκει τα παπούτσια του Μάικλ Τζόρνταν τα οποία κρύβουν μέσα τους τις ικανότητες  του παλαίμαχου σούπερ σταρ και το παιδάκι μετατρέπεται σε αστέρα των αμερικανικών γηπέδων. Με αυτή την ιστορία μπορεί να παραλληλιστεί και η έξω από κάθε λογική εμφάνιση του μεγάλου πρωταγωνιστή του προχθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού , Ρομπέρτο, του οποίου τα μαγεμένα γάντια ύψωσαν απροσπέλαστο τείχος απέναντι σε κάθε προσπάθεια των παικτών της Μπενφίκα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο Μίτσελ βλέποντας το παιχνίδι με τους «αετούς» ως σίκουελ εκείνου με τον Παναθηναϊκό παρέταξε μια σύνθεση που δεν ενέπνεε αμιγώς επιθετικογενείς προσανατολισμούς. Τον προωθημένο Μήτρογλου πλαισίωσαν ο Σαβιόλα στον άξονα και οι Φουστέρ,Γιαταμπαρέ στα «φτερά» ,με τους τελευταίους και ιδιαίτερα τον Ισπανό να φημίζονται για το αμυντικό τους παιχνίδι και το πρέσινγκ που προσφέρουν. Η ταμπέλα του ματς της χρονιάς στην ευρώπη ασφαλώς επηρέασε τα πλάνα του Ισπανού που επιδίωξε μια σφιχτή ομάδα παρά ένα σύνολο που θα επιτίθεται διαρκώς και θα πληρώσει τα όποια κενά αφήσει.

Στα του παιχνιδιού οι ερυθρόλευκοι δε θύμιζαν σε τίποτα την ομάδα που είχε εμφανιστεί πριν ενάμισι μήνα στο Καραϊσκάκη με αντίπαλο την Παρί. Η κυκλοφορία του εμφάνιζε κωλύματα ενώ και οι προσπάθειες οργανωμένων επιθέσεων έμεναν ημιτελείς , με αποτέλεσμα ο Σαβιόλα να γυρνά πίσω από τη σέντρα για να εκκινήσει επιθέσεις με δικές του κούρσες. Πολύ λογικά η Μπενφίκα άρχισε να κερδίζει μέτρα και να βγάζει τις δυο πρώτες μεγάλες φάσεις νωρίς , όμως καμιά κλασική ευκαιρία δε συνεπάγεται και γκολ με τον Ρομπέρτο στα γκολπόστ. Και κάπου εκεί ήρθε ένα κόρνερ το οποίο ανέλαβε να μετατρέψει σε γκολ ο Κώστας Μανωλάς που μετά από φοβερό άλμα κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα των Πορτογάλων. Το τέρμα εντούτοις λειτούργησε αρνητικά για τον Ολυμπιακό που με το πέρασμα του χρόνου υπέκυπτε στις πιέσεις των αντιπάλων του. Το δεύτερο ημίχρονο βρήκε τον Τσόρι στο γήπεδο αντί του Σαβιόλα σε μια επιχείρηση του Μίτσελ για διατήρηση κατοχής. Το κόλπο δεν έπιασε και οι Πορτογάλοι σφυρροκόπησαν ανελέητα το Ρομπέρτο με τον Ισπανό να μην αφήνει κουνούπι να περάσει το τέρμα.

Ο Μίτσελ παίζοντας την τελευταία του ζαριά γεμάτη ρίσκο έβγαλε τους Φουστέρ και Γιαταμπαρέ και πέρασε τους Εντινγκά και Μπονγκ αφήνοντας μοναδικούς επιθετικογενείς τους Τσόρι και Μήτρογλου. Αλλαγές που έφεραν σε θέση εξτρέμ τους μεσοαμυντικούς Μανιάτη και Χολέμπας , κίνηση που έφερε σε πλήρη ανισορροπία την ομάδα, καθιστώντας την πλήρως αμυντικογενή , και έδωσε πολλά μέτρα στην ομάδα του Ζεζούς. Μοναδική επιθετική εκδήλωση η κούρσα του Σαλίνο που ήρθε να σπάσει τη μονοτονία των κατά κύματα επιθέσεων των μανιασμένων Πορτογάλων.  Εν τέλει ο Ρομπέρτο έσωσε το «φάουλ» του Μίτσελ και πραγματοποιώντας οκτώ(!) φοβερές αποκρούσεις , κράτησε το μηδέν και  έστειλε τον Ολυμπιακό με το ένα πόδι στους «16».

Λέγεται ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μια ομάδα χρειάζεται  τουλάχιστον έναν καλό φορ και έναν καλό «άσο».... Ο Ολυμπιακός στις δυο νίκες του στο Champions League επιβεβαιώνει απόλυτα αυτή την άποψη καθώς παρόλο που δεν έχει τον τρομερό οργανωτή με τον Σαβιόλα να παίζει ως «ψευτοδεκάρι» , το ματς με την Άντερλεχτ το καθάρισε ο φορ του και το προχθεσινό ο Ισπανός κίπερ που κατλεβασε ρολά. Εντούτοις, όμως υπάρχει ο κίνδυνος οι παίκτες του πρωταθλητή να παρασυρθούν και να πιστέψουν πως όσο άσχημα και να παίξουν , θα βρεθεί ένας Μήτρογλου ή Ρομπέρτο για να τους  σώσει. Γιατί όσο εύκολα τον πάει η τύχη χωρίς να κάνει καλές εμφανίσεις , το ίδιο εύκολα μπορεί και να του γυρίσει την πλάτη....


Υγ. Άρθρο αφιερωμένο στο συμβολικό αριθμό των πρώτων 1.111 επισκέψεων του σάιτ σε περίπου ένα μήνα
Ευχαριστούμε όσους μας επισκέφθηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν

Phy-τητικοs-un!

Γενικά είναι μια αρχή μου ότι προκειμένου να καταλάβεις κάτι το μεγάλο και να το αγαπήσεις πρέπει πρώτα να έχεις ασχοληθεί με τη μικρογραφία του, δηλαδή έναν ανάλογο χώρο ο οποίος διαφέρει από τον πρώτο μόνο ως προς την κλίμακα, αλλά γενικά διέπεται από τα ίδια χαρακτηριστικά. Αν αναφερόμαστε σε μια κοινωνία οφείλεις να ανατρέξεις στη μικρότερη κοινωνική ομάδα , την οικογένεια,αντίστοιχα αν μιλάμε για πολιτική ηγεσία,μπορούμε να την παραλληλίσουμε με το 15μελές ενός σχολείου . Όταν τα «αν» φτάσουν στον αθλητισμό και δη στο μπάσκετ , τότε η προσπάθεια ανάλυσής του σπορ στα επίπεδα της Α1 ή και της Ευρωλίγκας , οφείλει να έχει ξεκινήσει από τις μικρές κατηγορίες.

Η προσπάθεια μου να ακολουθήσω την παραπάνω αρχή με έφερε στο γήπεδο του Ρουφ το βράδυ της Κυριακής για να παρακολουθήσω τον αγώνα του τοπικού ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΦΙΛΙΑΣ με τον Ορφέα Πατησίων. Νικήτρια αναδείχθηκε η  ανώτερη καθ'όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού ομάδα του Φοιτητικού με το επιβλητικο 59-79 και σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος της Δ’ κατηγορίας.

Το ξεκίνημα του αγώνα δεν ήταν ευνοϊκό για την τοπική ομάδα . Ο Ορφέας ευνοήθηκε από το μουδιασμένο ξεκίνημα των γηπεδούχων και παίζοντας εκμεταλλευόμενος το παιχνίδι στο low post και το γρήγορο τρανζίσιον κατάφερε να πάρει μια μικρή διαφορά, την οποία προσπάθησε με σφιχτή άμυνα να διατηρήσει. Το ξύπνημα του Φοιτητικού ήρθε με μπροστάρη τον φοβερό και τρομερό Γιώργο Μαραμένο , γνωστό στην πιάτσα των ράπερ με το προσωνύμιο «Phyrosun». Ο πρώην παίκτης των Νήαρ Ηστ , Σούρμενων και Πορφύρα κατεύθυνε και τα 40’ με μαεστρία την ομάδα του από τη θέση του πόιντ γκαρντ και τόσο με την εκτελεστική του δεινότητα όσο και με τις ασίστ του έβαλε την παρακαταθήκη για την επερχόμενη νίκη του Φοιτητικού,αποδεικνύοντας ότι ήταν μακράν ο ποιοτικότερος παίκτης του γηπέδου. Άξιος συμπαραστάτης του ο Δημήτρης Κοκόρης, ο οποίος αφού ξεπέρασε το κακό του ξεκίνημα με τα τρία χαμένα λέι απ και τα δύο λάθη , βρήκε τον καλό του εαυτό και με πόντους σε αντεπιθέσεις , αλλά και τρία εύστοχα τρίποντα,φόρτωσε το καλάθι του Ορφέα με πόντους.

Αναμφισβήτητα σε τέτοιους αγώνες βρίσκεις τη χαρά του αθλήματος και τα στοιχεία εκείνα που σε έκαναν να το αγαπήσεις και ενδεχομένως να χάνονται όσο ανεβαίνεις τη σκάλα των κατηγοριών. Πάθος, αγωνιστικότητα, άμιλλα και μαχητικότητα είναι χαρακτηριστικά που πλαισιώνουν τα παιχνίδια αυτών των κατηγοριών και σίγουρα διακατέχουν τους ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά με αυτές. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο κος Αναστάσιος Λιακόπουλος, ο πρόεδρος της ομάδας του Φοιτητικού, ο οποίος κυριολεκτικά δε χάνει αγώνα της ομάδας του και φροντίζει με την ενεργή συμμετοχή του να δίνει το βροντερό παρών αλλά και το φωτεινό παράδειγμα στους φιλάθλους της ομάδας. Ένας πρόεδρος-φίλαθλος  του οποίου η παρουσία στον προεδρικό θώκο είναι εγγύηση ώστε να πρωταγωνιστεί η ομάδα του.

Εν κατακλείδι , να τονίσουμε ξανά τη σημασία του να πηγαίνουμε σε ματς μικρών κατηγοριών και να υποστηρίζουμε την ομάδα του δήμου μας. Εάν για παράδειγμα είσαι κάτοικος Πετραλώνων είναι απαράδεκτο να μην πηγαίνεις μια στις τόσες να παρακολουθείς τον Φοιτητικό. Έχεις πάρα πολλά να δώσεις, αλλά και να πάρεις...