Έλληνες Μέσι υπάρχουν πολλοί, Χατζηπαναγής όμως, ένας....

Πόσους παίκτες βλέπουμε να αγωνίζονται και μένουμε με το στόμα ανοικτό; Λίγους... Πόσοι από αυτούς τους παίκτες έχουν αγωνιστεί στο ελληνικό πρωτάθλημα; Ελάχιστοι.... Για να το κάνουμε δυσκολότερο , πόσοι από αυτούς αναγννωρίζονται από όλους τους φιλάθλους ανεξαιρέτως , ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης ή άποψης για το αθλημα; Μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού...

Αναμφισβήτητα στην κορυφή της παραπάνω λίστας βρίσκεται ένας παίκτης-είδωλο του οποίου η πορεία άρχισε να εκτυλίσσεται στην Ελλάδα το μακρινό 1976 στο γήπεδο της Βέροιας , όταν αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή απέναντι στον Ατρόμητο , κατάφερε να κάνει αίσθηση εκτός από το άφρο μαλλί του και για το πλούσιο ταλέντο του. Επειδή είμαι σίγουρος ότι  οι περισσότεροι καταλάβατε σε ποιον αναφέρομαι και προκειμένου να μην ξεπεράσω τα όρια της γραφικότητας , το παρών κείμενο είναι αφιερωμένο στο θρύλο των ελληνικών γηπέδων, το μεγάλο Βασίλη Χατζηπαναγή.

Γεννημένος στο Ουζμπεκισταν από Κύπριους γονείς, ο Χατζηπαναγής θα κάνει τα πρώτα του βήματα στη Δυναμό Τασκένδης , ενώ αργότερα θα μεταπηδήσει στην Παχτακόρ. Το αστείρευτο ταλέντο του που φανερώθηκε από πολύ νωρίς  θα του ανοίξει την πόρτα της ΕΣΣΔ με τη φανέλα της οποίας θα αγωνιστεί συνολικά 25 φορές με όλες τις εθνικές. Το 1975 ο Ηρακλής θα κάνει δώρο τόσο στον εαυτό του , όσο και στο ελληνικό ποδόσφαιρο φέρνοντας αυτό το φοβερό ταλέντο στη χώρα μας. Η ποδοσφαιρική  ιστορία είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει.

Ο «Βάσια» θα μπει τάχιστα στις καρδιές των φίλων του Γηραιού και μαζί με τους Κωφίδη, Παπαϊωάννου, Αδάμου θα συνθέσουν μια φοβερή μεσοεπιθετική γραμμή , ικανή να σμπαραλιάσει οποιαδήποτε άμυνα. Το ταλέντο του Χατζηπαναγή έλαμψε αμέσως γιατί είχε τη φοβερή ικανότητα να κάνει κυριολεκτικά τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Όταν δεν έβαζε γκολ, ντρίμπλαρε , όταν δεν έκανε κούρσα έβγαζε ασίστ στην πλάτη της άμυνας , όταν δεν σκόραρε με φάουλ το έκανε με κόρνερ , δυνατότητα που είχαν ελάχιστοι παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ένα καθόλα ολοκληρωμένο δεκάρι με οξυδέρκεια, ποδοσφαιρική ευφυία και τσαμπουκά που μπορούσε με μια του κίνηση να ισοπεδώσει οποιαδήποτε άμυνα και οποιοδήποτε αμυντικό σύστημα αντιμετώπισής του. Αυτός ο πολυδιάστατος και πολύμορφος τρόπος παιχνιδιού του ήταν που τον καθιστούσαν μη αντιμετωπίσιμο και δεν  ήταν λίγες οι φορές που αντίπαλοί του του είχαν ζητήσει πριν από τον αγώνα να μην τους ξεφτιλίσει. Γρήγορα το ταλέντο του Βάσια κέρδισε την εκτίμηση συμπαικτών και αντιπάλων με τον Μίμη Δομάζο να δηλώνει ότι τέτοιοι παίκτες δεν πρέπει να μεγαλώνουν ποτέ και τον Γιάννη Κυράστα να λέει με στόμφο ότι το DNA του Χατζηπαναγή διαλύθηκε αφού γεννήθηκε ο τελευταίος , ενώ απέκτησε και τη φήμη του παίκτη που «μπορεί να ντριμπλάρει μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο».

Εντούτοις, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελά , και παρά το πλούσιο ταλέντο του , ο Χατζηπαναγής αδικήθηκε από τη μοίρα σε πολλούς τομείς.  Καταρχάς οι συμμετοχές του με την εθνική της ΕΣΣΔ του στέρησαν τη δυνατότητα να αγωνιστεί στην εθνική Ελλάδος μας και εκτός από τα δυο φιλικά με Πολωνία και Γκάνα , οι φίλαθλοι δεν είδαν ποτέ το μεγαλύτερό ταλέντο που έβγαλε η χώρα να αγωνίζεται με τα γαλανόλευκα, όσες προσπάθειες κι αν έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση οι οποίες ενδεχομένως να ήταν πιο εντατικές αν αγωνιζόταν σε κάποια από τις ομάδες του κέντρου... Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά. Ακόμη η τροπαιοθήκη του Βάσια διαθέτει τον δυσανάλογο αριθμό  των 2 τροπαίων σε σύγκριση με τις απίστευτες δυνατότητές του, αφού ένα κύπελλο Ελλάδος και ένα Βαλκανικό κύπελλο είναι πολύ λιγότεροι τίτλοι από αυτούς που έχουν κατακτήσει ποδοσφαιριστές με το ένα δέκατο του ταλέντου του. Τέλος , όσο παράδοξο κι αν ακούγεται το παιχνίδι με τη Βαλένθια στα πλαίσια του κυπέλλου Ουέφα στο κλείσιμο της καριέρας του, ήταν το μοναδικό ευρωπαίκό ματς στο οποίο κατάφερε να αγωνιστεί ο Βασίλης Χατζηπαναγής.

Σήμερα, 59 χρόνια μετά τη γέννησή του , ο Χατζηπαναγής χαίρει της εκτίμησης όλων των φιλάθλων και απολαμβάνει το σεβασμό  των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων , είτε πρόλαβαν να τον δουν αγωνιζόμενο είτε όχι. Σε μια Ελλάδα που τα αυθεντικά ταλέντα είναι εξαιρετικά σπάνια ένας παίκτης αυτού του βεληνεκούς  που κατάφερε να φτάσει μέχρι και τη μικτή κόσμου μένει αλησμόνητος. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την αδυναμία της χώρας μας να παράξει ποδοσφαιριστές που έστω θα προσεγγίσουν το μεγαλείο αυτού του παίκτη καθίσταται δεδομένο το γεγονός ότι όλοι θα θυμόμαστε με μεγάλη νοσταλγία τον ούτως ή άλλως τεράστιο ποδοσφαιριστή Βασίλη Χατζηπαναγή...

Πάρε κόσμε «Αθλητισμό-Πολιτισμό-Ολυμπισμό»....

Ξυπνάς το πρωί στην Ελλάδα της κρίσης. Από τη στιγμή που δεν έχεις δουλειά η οποία έχει γίνει είδος πολυτελείας για λίγους ετοιμάζεσαι να πας σε συνέντευξη σε υποψήφιο εργοδότη. Ασφαλώς πηγαίνεις με τα πόδια γιατί για αυτοκίνητο ούτε λόγος και αφού δεν έχεις εισιτήριο δε ρισκαρεις  να σε πετυχει ελεγκτής στο τρόλεϊ και να  σε πετάξει έξω αφού σου σκίσει την μπλούζα. Φυσικά γυρνάς άπραγος γιατί δεν είσαι διατεθιμένος ούτε να δουλέψεις χωρίς ασφάλιση , ούτε να αμοίβεσαι με μισθό που ίσα ίσα φτάνει για τα έξοδά σου αλλά ούτε και να ξημεροβραδιάζεσαι στο γραφείο μετρώντας διψήφιες ώρες καθημερινά και εκτελώντας τα θελήματα του κάθε νεόπλουτου που τυχαίνει να έχει μια επιχείρηση. Στο γυρισμό πληρώνεις το χαράτσι και το νέο φόρο που επέβαλλε η τρόικα για τα λίτρα αέρα που καταναλώνεις εισπνέοντας . Απογοητευμένος λοιπόν, συλλέγεις τα κομματάκια σου και  πηγαίνεις να αθληθεις στο γήπεδο του δήμου για να εκτονώσεις την ένταση της ημέρας, κάτι που μέχρι σήμερα τουλάχιστον ήταν τσάμπα...

Πρέπει να είναι τσάμπα? Δεν πρέπει? Ζούμε σε μια χώρα όπου η μεγαλύτερη επένδυση που έχει κάνει στον αθλητισμό με την κατασκευή γηπέδων το 2004 έχει μείνει τελείως αναξιοποίητη. Η παντελής αδιαφορία εκ μέρους της πολιτείας είχε ως αναπόδραστη συνέπεια τα γήπεδα κυριολεκτικά να σαπίζουν  και να καταλαμβάνονται από φυλές ρομά( δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, αρκεί να μην κλέβουν κοριτσάκια)  αλλά και κάθε λογής ανθρώπινα όντα.Συνεπώς ο  λαός δεν μπορεί να αξιοποιήσει εγκαταστάσεις  που ο ίδιος χρυσοπλήρωσε και ουσιαστικά θαύμασε μόνο από την τηλεόραση στις μεταδόσεις του 2004. Κανένα πλάνο από τους ιθύνοντες, καμιά προώθηση του αθλητισμού , ουδεμία προσπάθεια να χτιστεί κάτι πάνω στα ερείσματα των ολυμπιακών.

Τουλάχιστον υπάρχουν δημοτικές εγκαταστάσεις που προσφέρονταν για άθληση. Για να αντιληφθώ πριν κάποιες μέρες ότι ο δημοτικός χώρος όπου έκανα τζόκινγκ και η είσοδος ήταν δωρεάν , πλέον χρεώνει ακόμα και την δυνατότητα να τρέξεις στο στίβο γύρω από το γήπεδο! Βέβαια, κάποιος θα σκεφτεί ότι πολύ φυσιολογικά ένα μέρος όπου λειτουργούν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου , δυο γήπεδα μπάσκετ , κολυμβητήριο, γήπεδα τένις και στίβος και μόνο για τη συντήρησή του δημιουργεί έξοδα. Όμως στην Ελλάδα του 2013 που ο πολίτης καλείται να πληρώσει  ακόμη και τα τετραγωνικά εκατοστά στα οποία βαδίζει, η πολιτεία του χρεώνει μια πολύ φυσιολογική ανάγκη και αναφαίρετο δικαίωμα, αυτό της άθλησης.

Όπως πάντα όμως η πολιτική της αρπαχτής δεν έχει καμιά λογική. Γιατί όταν η υγεία των ηλικιωμένων που αθλούνταν επιδεινωθεί , το κράτος  θα χρεωθεί μέσω των ασφαλιστικών ταμείων και όταν οι νέοι από τα σπορ στραφούν σε άλλους τρόπους διασκέδασης θα δημιουργηθεί μια γενιά αδρανή και νωθρή με συνέπεια μείωση παραγωγικού δυναμικού και ορθά σκεπτόμενων ανθρώπων εκ του νους υγιής εν σώματι  υγιεί,  θα είναι αργά γιατί θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Ο αθλητισμός είναι υγεία , άμιλλα, κοινωνικοποίηση , προσπάθεια , ευεξία, πολιτισμός... Πως μπορεί μια κοινωνία που κομπάζει για την εισαγωγή τέτοιων εννοιών στον παγκόσμιο χάρτη να τις χρεώνει και να καθιστά τα στοιχεία αυτά σχεδόν απαγορευτικά στους πολίτες της?

Δεν ξέρω κατά πόσο η κρίση έχει ρίξει το αποθεματικό των τραπεζών και με ποιο ποσοστό κουρέματος απειλούνται οι καταθέσεις. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι εν μέσω κρίσης ο πολίτης βάλλεται σε πράγματα καθημερινά που αποτελούν δικαίωμά του. Στοιχεία που μέχρι χθες ήταν αυτονόητα σήμερα μετατρέπονται σε πολυτέλειες και το χειρότερο είναι ότι αποτυπώνονται στο μυαλό μας ως απλησίαστα. Δεν είναι αργά για να βγάλουμε τις ετικέτες των τιμών από τον αθλητισμό , τον ολυμπισμό και τον πολιτισμό και να τα κάνουμε αγαθά άμεσα διαθέσιμα για το λαό ο οποίος δικαιούται τουλάχιστον να τρέχει δωρεάν σε ένα γήπεδο...

Θρησκεία το 1-0 , θέαμα για τα μπα(ρα)ζ-α....

Να μαστε λοιπόν μέσα Οκτώβρη μετά τον μαραθώνιο των αγώνων για τα προκριματικά της μεγάλης γιορτής του ποδοσφαίρου που θα γίνει στη Βραζιλία το επόμενο καλοκαίρι ,να περιμένουμε τον αντίπαλο μας στην κλήρωση της 21^ης Οκτώβρη, πιθανή επικράτηση επί του οποίου θα μας φέρει παρόντες στα τελικά μιας ακόμα μεγάλης διοργάνωσης. Η εθνική μας συνεχίζει να είναι πιστή στα μεγάλα ραντεβού και αν και δεν έχει ακόμα τσεκάρει το εισιτήριο για τη Λατινική Αμερική , εντούτοις πάλεψε όπως μπορούσε και έχει σοβαρές πιθανότητες να βρεθεί στη χώρα του καφέ. Πώς όμως φτάσαμε μέχρι εδώ;

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε το τι είδαμε , θα λέγαμε ότι όποτε παρακολουθούσαμε την εθνική, βλέπαμε .... την εθνική! Μια ομάδα δηλαδή πιστή στις αρχές που μας έχει συνηθίσει από την εποχή του θριαμβευτικού 2004 και μετά. Ευαγγέλιο έγιναν η συντηρητική τακτική , οι αμυντικοί προσανατολισμοί , τα σφιχτά μετώπισθεν , στοιχεία που δίνουν γλαφυρότατα το χαρακτήρα της γαλανόλευκης ομάδας. Η επίθεση έγινε μέριμνα η οποία άξιζε προσοχής αφού είχε εξασφαλιστεί η ασφάλεια πίσω , σκέψη η οποία έκανε την άμυνά μας από τις καλύτερες του τουρνουά με 4 μόλις γκολ παθητικό! Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα 3 από αυτά τα δεχτήκαμε εκείνο το εφιαλτικό βράδυ στη Βοσνία , απέναντι στη μετέπειτα πρωτοπόρο του ομίλου, στο μοναδικό κακό αμυντικά παιχνίδι μας, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η οπισθοφυλακή είναι αδιαμφισβήτητα το πολύ δυνατό μας σημείο.

Εντούτοις , η εικόνα από τη μέση και μπροστά είναι τουλάχιστον ανησυχητική. Μάρτυρες τα πολλά 1-0 που μαρτυρούν όχι μόνο την ανικανότητα δημιουργίας φάσεων , και μάλιστα απένατι σε αντιπάλους μέτριας εως χαμηλής δυναμικότητας όπως ήταν οι περισσότεροι αντίπαλοι μας στον όμιλο, αλλά ακόμα χειρότερα την έλλειψη διάθεσης για επιθετικό παιχνίδι. Μια νοοτροπία που αφενός απωθεί τον κόσμο απ’ το να παρευρεθεί στο γήπεδο και αφετέρου εν τέλει στοιχίζει την πρόκριση , αφού η ισοβαθμία ευνόησε τους Βόσνιους με την απείρως καλύτερη συγκομιδή τερμάτων. Βέβαια κανείς δε ζήτησε από την εθνική να πετυχαίνει σωρεία γκολ ως άλλη Βραζιλία, αλλά τουλάχιστον τη διάθεση να δείξει κάτι παραπάνω σε παιχνίδια όπως αυτό με τη Σλοβακία , όπου μετά το γκολ-χορηγία από τον Μούχα, η εθνική δεν επιδίωξε να πετύχει κάποιο τέρμα που θα προέρχεται από τα δικά της πόδια , αντίθετα αρκέστηκε στο ισχνό 1-0 και δεν έδειξε καμιά όρεξη να αποζημιώσει τους έλληνες φιλάθλους δημιουργώντας τελικές ευκαιρίες.

Θα ρωτήσει εύλογα κανεις.... Μα έχουμε το υλικό για να παίξουμε ποδόσφαιρο αξιώσεων; Φυσικά και το έχουμε. Και αν όχι το φοβερό θέαμα με συντριπτική κατοχή και τις πολλές φάσεις, τουλάχιστον καλύτερο από αυτό που παρακολουθήσαμε. Η εθνική πλέον είναι επανδρωμένη με παίκτες ποιότητας οι περισσότεροι εκ των οποίων αγωνίζονται στο εξωτερικό , και πλέον επαφίεται στα χέρια του Σάντος και στο κατά πόσο ο Πορτογάλος επιθυμεί να δώσει μια πιο επιθετική νότα στο παιχνίδι μας. Ο ομοσπονδιακός προπονητής έχει πλέον πολλά όπλα στα χέρια του όμως είναι ιδιαίτερα συντηρητικός στη διαχείρισή τους. Ο Φετφατζίδης που ανάγκασε την Τζένοα να «χρυσώσει» τον Ολυμπιακό για να τον αποκτήσει, ο Σάμαρης που έβγαλε μάτια με την ερυθρόλευκη φανέλα ,και φυσικά υπήρχε ως ποδοσφαιρική οντότητα όσο ήταν παίκτης του Πανιωνίου άσχετα αν η παράδοση θέλει τους προπονητές της εθνικής να καλούν τους ποδοσφαιριστές αφού πάρουν μεταγραφή σε κάποια από τις 3-4 μεγάλες ομάδες, ο ταλαντούχος Αθανασιάδης , ο ξεχασμένος Φορτούνης ,είναι παίκτες που μπορούσαν να είχαν προσδώσει το κάτι παραπάνω και όμως αγωνίστηκαν από ελάχιστα έως καθόλου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ανώτεροι από τους άκρως ποιοτικούς Μήτρογλου, Σαλπιγγίδη , Σαμαρά, οι οποίοι αν και είναι πρωταγωνιστές με τους συλλόγους της ,  στην εθνική δείχνουν να εγκλωβίζονται στο συντηρητικό της σύστημα και αδυνατούν να της προσφέρουν εμφανίσεις ουσίας.

Συμπερασματικά , η εθνική μας έκανε το καθήκον της και πλέον θα διεκδικήσει με όσες πιθανότητες έχει την πρόκρισή της στο μουντιάλ. Αν το καταφέρει ασφαλώς και θα είναι μεγάλη επιτυχία των παικτών και του Σάντος και δικαίωση της πορείας τους. Το ερώτημα που πλανάται όμως είναι ένα.... Είναι η Ελλάδα μας, ομάδα που δεν μπορεί να πετύχει στα δύο παιχνίδια με το Λιχτενστάιν όσα γκολ του σκόραρε η Βοσνία μόνο στο εκτός έδρας παιχνίδι? Με άλλα λόγια, μέχρι ποιο σημείο ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?....

Δεν κερδίθηκε η κούπα, αλλά η σούπα....

       

Το χθεσινοβραδινό ντέρμπι που όλοι περιμέναμε είχε την ιδιαιτερότητα να εμπεριέχει τεράστιο βαθμολογικό ενδιαφέρον. Οι «ομορφιές» ορισμένων εκ των ερυθρόλευκων οπαδών στον περσινό τρίτο τελικό απέναντι στον ΠΑΟ στο ΣΕΦ καταδίκασε την ομάδα του Ολυμπιακού σε αφαίρεση βαθμών και την υποχρέωση να  αντιμετωπίσει τον αιώνιο χωρίς την υποστήριξη των φίλων της. Αυτόματα η υπόθεση πλεονέκτημα έδρας έθετε ως προϋπόθεση την επικράτηση επί των πρασίνων στα δύο ντέρμπι της χρονιάς αλλά και την κατοχύρωση όλων των υπολοίπων φύλλων αγώνα. Οι πειραιώτες λοιπόν με την πλάτη στον τοίχο κατάφεραν σε ένα κακό ποιοτικά ματς να επικρατήσουν των αντιπάλων τους και να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον για την έκβαση της μπασκετικής σεζόν.

Γνωρίζοντας τα μυστικά του σαβουάρ βιβρ όντας μεγαλωμένοι με γαλλικά και πιάνο , θα εκκινήσουμε την ανάλυση από  τον φιλοξενούμενο και χθεσινό ηττημένο Παναθηναϊκό. Οι πράσινοι είχαν το πλεονέκτημα αφενός να παραταχθούν πλήρεις , καθώς τόσο ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης όσο και ο Ούκιτς που ήταν αμφίβολος μπήκαν στην αποστολή και αφετέρου να παίξουν ένα σημαντικό βαθμολογικά ντέρμπι στην έδρα του αντιπάλου , χωρίς να χρειάζεται όμως να αντιμετωπίσουν το κολαστήριο του ΣΕΦ. Έχοντας διατηρήσει τον περσινό  κορμό του και αφομοιώνοντας κάποιες προσθήκες, ο  πρωταθλητής Ελλάδας μπήκε με σκοπό να τελειώσει από νωρίς το ενδιαφέρον για την κανονική διάρκεια. Ευχάριστη έκπληξη ο Νίκος Παππάς που αν και δεν έθελξε ιδιαίτερα με την απόδοση του, δείχνει ακομπλεξάριστος και έτοιμος να καθιερωθεί στη θέση του κουμανταδόρου της πιο επιτυχημένης ευρωπαίκής ομάδας τα τελευταία 20 χρόνια και όχι απλώς να συμπληρώνει τη 12άδα. Έπαιξε άμυνα, έτρεξε, προσπάθησε και γενικά έδειξε ικανός να σηκώσει το βάρος της πράσινης φανέλας. Από κει και πέρα ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε ποτέ να πετύχει τις «high-low» συνεργασίες μεταξύ Γκιστ και Λάσμε και τα πικ εν ρολ του Διαμαντίδη - κατά κύριο λόγο- με τους ψηλούς αντιμετωπίστηκαν σχεδόν στο σύνολό τους από την ερυθρόλευκη άμυνα. Ο Μαυροκεφαλίδης αδυνατούσε να βρει το καλό του σουτ  από μέση απόσταση, οι Μπράμος, Ματσιούλις δεν ήταν «ζεστοί» από τα 6,75 και με τον Μπατίστ σε προχωρημένη ηλικία οι πράσινοι στερούνταν ενέργειας στη φροντ λάιν, με αποτέλεσμα να συντηρούνται από τα πολλά επιθετικά ριμπάουντ που μάζεψαν. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη συνολική αστοχία της ομάδας έφεραν την ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη στη θέση του ηττημένου.

Ο νικητής Ολυμπιακός από την άλλη δε νίκησε γιατί επικράτησε κατά κράτος του αντιπάλου του , αλλά επειδή υπήρξε πιο εύστοχος και καλύτερος σε ορισμένες λεπτομέρειες. Ο Μπαρτζώκας κατάφερε να εξουδετερώσει τις περιβόητες συνεργαδσίες μεταξύ των ψηλών του αντιπάλου αλλά και να βραχυκυκλώσει τα παιχνίδια μεταξύ ψηλών και κοντών των πρασίνων. Παράλληλα είδε το καλοκαιρινό του απόκτημα που ήρθε ως ο αντι Παπανικολάου να πιάνει υψηλά στάνταρ απόδοσης. Ο Ματ Λοτζέσκι δεν είναι ο παίκτης που θα κάνει την τρομερή εμφάνιση αλλά είναι ταπεινός, θα κάνει όλες τις δουλειές μέσα στο παρκέ , ενώ το δολοφονικό του σουτ τον καθιστούν έναν πολύ οικονομικό παίκτη και ουσιαστικά έβγαλε την ομάδα του από το τέλμα σε πολλά κρίσιμα σημεία. Ακόμη, θετικό πρόσημο πήραν ο Περπέρογλου με το μεστό παιχνίδι του, ο Βαγγέλης Μάντζαρης που αν και φαίνεται «μαγκωμένος» αφού βίωσε έναν από τους σοβαρότερους αθλητικούς τραυματισμούς,δείχνει να έχει επιστρέψει δυνατός,ο Πρίντεζης  με το γνωστό πάθος του,αλλά και ο Ντάνστον που αν και δεν εντυπωσίασε έδειξε ότι είναι παίκτης που θα βοηθήσει αρκετά και είναι ο μόνος που ξεχώρισε από την τριπλέτα  των ψηλών. Μαύρη τρύπα αποτέλεσε ο Βασίλης Σπανούλης καθώς ο περσινός MVP του φάιναλ φορ έμεινε σε ρηχά νερά με μόλις 2 πόντους στο ενεργητικό  του,γεγονός που δίνει μεγαλύτερη αξία στη νίκη  του Ολυμπιακού. Ουσιαστικά οι ερυθρόλευκοι επικράτησαν χάρη στην καλή τους άμυνα και την  ευστοχία τους στα κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού.

Παρόλο το κακό θέαμα και τα πολλά λάθη που έγιναν από τις δυο ομάδες, αυτό που φάνταζε άκρως αποκρουστικό ήταν  η εικόνα των άδειων κερκίδων του ΣΕΦ. Για ένα ματς που συμμετέχουν οι δυο καλύτερες ομάδες της Ευρώπης , τα ρόστερ των οποίων στελεχώνονται από παίκτες του υψηλότερου επιπέδου, διεθνείς και ακριβοπληρωμένους και μεταδίδεται σε δεκάδες χώρες του εξωτερικού, είναι τουλάχιστον ντροπή να παρουσιάζουμε τέτοια εικόνα. Άλλωστε με μια δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ελλάδα δυο πράγματα έχει να παρουσιάσει: τη ναυτιλία και το μπάσκετ. Ας κοιτάξουν οι αρμόδιοι να προστατέψουν τουλάχιστον  αυτά.

Υγ1. Πώς  μπόρεσαν οι εφτά διεθνείς της εθνικής μας ομάδας που αγωνίστηκαν χθες με τις δυο ομάδες να παίξουν άμυνα έτη φωτός καλύτερη από εκείνη που είδαμε στα γήπεδα της Σλοβενίας το καλοκαίρι;...

Υγ2. Μιας και έγινε αναφορά στον τραυματισμό του Μάντζαρη , να ευχηθώ σε έναν δικό μου άνθρωπο που βίωσε μια παρόμοια κατάσταση,καλή ανάρρωση και να επιστρέψει σιδερένιος σε παρκέ και γήπεδα!

« Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»...

Το ήρεμο χθεσινό Κυριακάτικο βράδυ ήρθε να ταράξει μια είδηση που μόνο με κεραυνό εν αιθρία θα μπορούσε να παρομοιαστεί.Ο θάνατος ενός ανθρώπου γνωστού στο ευρύ κοινό , που δεν συγκέντρωσε απλώς το ενδιαφέρον για λίγα λεπτά στα σόσιαλ μίντια με προκαθορισμένα δακρύβρεχτα σχόλια,αλλά πραγματικά συγκλόνισε, συγκίνησε,προβλημάτισε. Όσο άσχημα κι αν αισθάνομαι που αναγκάζομαι να γράψω κάτι τέτοιο, εντούτοις είναι πλέον γεγονός.... Ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος από χθες τη νύχτα δεν είναι πια κοντά μας....

Νομίζω ότι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε ως ελάχιστο φόρο τιμής είναι να αναφερθούμε τόσο στον δημοσιογράφο όσο και στον άνθρωπο Φίλιππο Συρίγο. Ασφαλώς υπήρξε από εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δε χρειάζονται παραπάνω από λίγα λεπτά παρακολούθησής του σε κάποιο πάνελ δίπλα σε έναν παίκτη ή προπονητή όπου ανέλυε το αγαπημένο του άθλημα για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Σοβαρός , μετρημένος , απόλυτος, δογματικός , κάθετος , ορισμένα μόνο από τα στοιχεία του χαρακτήρα του που συνέθεταν έναν άνθρωπο που το μόνο που απέπνεε ήταν σεβασμό. Ως δημοσιογράφος ήταν άριστος γνώστης της πορτοκαλί μπάλας με τα σπυριά , σε σημείο που σου έδινε την εντύπωση μέσα από τις αναλύσεις του ότι πρόκειται περί ενός κορυφαίου επιπέδου προπονητή που μπορεί να εκφραστεί με την ευκολία λογοτέχνη. Συλλήβδην οι αναλύσεις του έβριθαν από επιχειρήματα και τεκμηριωμένες σκέψεις έτσι ώστε ακόμα και αν είχες διαφορετική άποψη από κείνον δεν μπορούσες παρά να σεβαστείς απόλυτα τη γνώμη του σε σε σημείο που αμφισβητούσες ακόμα και την ορθότητα της δικιάς σου άποψης και το κατά πόσο μπορούσε να σταθεί επιχειρηματολογικά απέναντι σε εκείνη του μεγάλου αυτού δημοσιογράφου...

Ειλικρινής, αυθεντικός,ανένταχτος... Ο Φίλιππος Συρίγος πάντα μιλούσε από το Συρίγο και εξέφραζε τον Συρίγο. Δε ακολουθούσε καμιά γραμμή , δεν επιβιβάστηκε σε κανένα κατάστρωμα αφήνοντας πειθήνια το πλοίο να τον πάει όπου ήθελε. Χάραζε ο ίδιος τη ρώτα του και σε όποιον άρεσε μπορούσε να ακολουθήσει. Είχε το δικό του ιδιαίτερο στυλ και ύφος και δε δίσταζε να συγκρουστεί με θεούς και δαίμονες αν έκρινε ότι αυτό ήταν το σωστό. Ο χαρακτηρισμός ενός από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους παίκτες , τον Χουάν Κάρλος Ναβάρο , ως μπασκετικό σίχαμα,  η ανακήρυξη των διαιτητών σε «ο,τι χειρότερο υπάρχει στο μπάσκετ διαχρονικά» , η  «κλοπή» που βάφτισε την διαιτητική απόφαση στον αγώνα Αρης-Μπαρτσελονα για φάουλ επάνω στον Σούμποντιτς ,πιστεύοντας λανθασμένα ότι οι Ισπανοί θα εκτελέσουν βολές, η «επίθεση» στο σκηνοθέτη του για ένα κακό ποιοτικά ριπλέι σε φιλικό με τις ΗΠΑ, είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που καταδεικνύουν γλαφυρότατα ότι ο άνθρωπος αυτός δε θα έμπαινε ποτέ σε καλούπια. Παράλληλα, κινούμενος στο όριο αθλητισμού και κοινωνίας και όντας ιδιαίτερα οξυδερκής ,δεν είχε διστάσει να προβλέψει την καταστροφική διάσταση που θα είχαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 για την οικονομία της χώρας.

«Τίποτα, τίποτα δε μας σταματά. Η πρόκριση στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα. Αργύρης Καμπούρης. 101-102! Και μόνο 4 δευτερόλεπτα. Προσοχή μόνο μην επωφεληθούν οι Σοβιετικοί από αυτα τα 4 δευτερόλεπτα. 101-103!  Θέλει προσοχή! Ο Βάλτερς για τον Γιοβάισα σε σουτ τριών πόντων... Και η μπάλα έξω! Είναι το τέλος! Η ελληνική ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης!» Πόσοι μπορούν να συνδέσουν αναπόσπαστα τη φωνή τους με μια μεγάλη στιγμή ενός έθνους?... Λίγοι... Όσοι γώρισαν το Φίλιππο Συρίγο ξέρουν τι υπήρξε ...Όσοι απλώς τον παρακολούθησαν, επίσης  ξέρουν τι υπήρξε.... Ένας τίμιος γίγαντας .... Αν το μπάσκετ και η δημοσιογραφία είχαν φωνή , τώρα θα ψιθύριζαν:«δυστυχώς, επτωχεύσαμεν»...

Στη μια ευρωλίγκα δώρο το διηπειρωτικό

Ο μπασκετικός Ολυμπιακός πριν από λίγες μέρες πρόσθεσε στην ομολογουμένως πλούσια τροπαιοθήκη του εκείνο το τρόπαιο που του έλειπε για να την κάνει πλήρη, το διηπειρωτικό και φυσικά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Απέναντι στην αξιόμαχη Πινιέιρος Σκάι οι πειραιώτες εμφανίστηκαν σοβαροί και στην ουσία πήραν κάτι που τους ανήκε. Γιατί κακά τα ψέματα η κατάκτηση της Ευρωλίγκας σήμαινε αυτόματα και την κατάκτηση του συγκεκριμένου τροπαίου με μοναδική προϋπόθεση οι ερυθρόλευκοι να εμφανίζονταν σοβαροί , ανεξαρτήτως της λατινοαμερικάνικης ομάδας που θα έβρισκαν απέναντί τους, καθώς η συγκεκριμένη ήπειρος δε διαθέτει εκείνο τον σύλλογο που θα αποτελέσει φόβητρο για τους τρις πρωταθλητές Ευρώπης.

Ο νέος Ολυμπιακός...

Για να αφήσουμε τους προλόγους και να μπούμε στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, παρακολουθήσαμε έναν Ολυμπιακό αρκετά σοβαρό , που έκανε τα αυτονόητα , έχοντας κοινά στοιχεία με πέρυσι αλλά και διαφορές που δεν περνούν απαρατήρητες. Όσον αφορά τις ομοιότητες θα δούμε και πάλι μια ομάδα με βασικές αρχές το ομαδικό πνεύμα, την ενέργεια και την προσήλωση στην άμυνα . Το παιχνίδι και πάλι θα στηρίζεται στους περιφερειακούς παίκτες με τους γκαρντ κα τα σμολ φόργουορντ να επωμίζονται την ευθύνη να πετύχουν την πλειοψηφία των πόντων, με τους ψηλούς ωστόσο να εισχωρούν περισσότερο από πέρυσι στην επιθετική δραστηριότητα και να προσφέρουν κάτι παραπάνω από ριμπάουντ και καλές άμυνες , καθώς μετά τον δαιμόνιο Χάινς και τον ... λάιτ Πάουελ πλέον υπάρχουν οι πολύ αθλητικοί  Ντάνστον, Σίμονς , Πέτγουεϊ αλλά και το σκιάχτρο που ακούει στο όνομα Μπέγκιτς. Αυτή είναι και η κύρια αλλαγή με τον περυσινό Ολυμπιακό , αφού η δουλειά που έκανε (και πολύ καλά μάλιστα) ο Κάιλ Χάινς μπορούν πλέον να επωμιστούν τρεις-τέσσερις παίκτες , με τον Μπαρτζώκα να διαθέτει μια πλήρη φροντ λάιν.

Τα στοιχήματα

Ο Ολυμπιακός αναμφίβολα διαθέτει ένα πλήρες ρόστερ με κάθε θέση να είναι επανδρωμένη με δυο τουλάχιστον ποιοτικούς παίκτες. Μπορούν όμως να ανταποκριθούν σε συνθήκες Ευρωλίκας την ώρα που πολλοί από αυτούς δε διαθέτουν εμπειρία από τη διοργάνωση? Είναι εφικτό το «δέσιμο» μιας ομάδας που έχει αλλάξει σχεδόν κατά το ήμισυ το ρόστερ της? Γίνεται να αναπληρωθούν τα κενά βασικών παικτών που αποχώρησαν? Σημαντικά ερωτήματα τα οποία πλέον αρμόδιος για να απαντήσει είναι ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Πολλοί από τους παίκτες του Ολυμπιακού που λογίζονται για βασικά γρανάζια της ομάδας, όπως οι Ντάνστον, Πέτγουεϊ , Λοτζέσκι και Σίμονς δεν έχουν αγωνιστεί στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση και παρόλο που η ποιότητα τους θα ισοσκελίσει το έλειμμα της εμπειρίας , η «άγνοια» από τέτοια παιχνίδια ενδεχομένως να στοιχίσει. Στοίχημα είναι και η αναπλήρωση των Παπανικολάου και Χάινς,δύο παίκτες που βοήθησαν τα μέγιστα στην κατάκτηση των δύο τελευταίων ευρωπαϊκών τίτλων και που σίγουρα κάθε ερυθρόλευκος φίλαθλος θα ήθελε και φέτος να θαυμάζει στο ΣΕΦ. Εντούτοις ΤΣΣΚΑ και Μπαρτσελόνα θα κλέψουν τα δυο όπλα του Ολυμπιακού , και πλέον ο Λοτζέσκι ως αντι –Παπανικολάου αλλά και το δίδυμο Ντάνστον-Σίμμονς ως αντι-Χάινς ,συνεπικουρούμενοι και από τον αθλητικότατο Πέτγουεϊ ,όπως και όλη η ομάδα που καλείται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα οφείλουν να κάνουν τους δύο πρώην πλέον ερυθρόλευκους να ξεχαστούν από τη μνήμη του φίλαθλου κοινού. Σημαντική πρόκληση για τον Μπαρτζώκα αποτελεί και η αξιοποίηση των νεαρών Αγραβάνη, Παπαπέτρου και Χριστοδούλου , αναδεικνύοντάς τους σε «νέους Παπανικολάου» όσο αδόκιμος και αν είναι αυτός ο όρος καθώς κάθε παίκτης και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, εντούτοις οι μικροί έχουν ταλέντο και πρέπει να πάρουν ευκαιρίες .

Οι προσδοκίες

Καταρχάς ο Ολυμπιακός θα πρέπει να είναι πολύ σοβαρός στο πρωτάθλημα Ελλάδος. Δεδομένης της τιμωρίας που κουβαλάνε από πέρυσι οι πειραιώτες καλούνται να χτυπήσουν στα ίσα τα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και να προσπαθήσουν να πάρουν όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια ώστε να διεκδικήσουν το πλεονέκτημα έδρας στους τελικούς. Η περσινή «σκούπα» από τον αιώνιο και ο μη αγωνιστικός και άδοξος τρόπος που τελείωσε η σειρά σίγουρα πείσμωσε τους παίκτες,την απάντηση των οποίων περιμένουμε στο παρκέ. Όσον αφορά την Ευρώπη, η συνταγή των δύο τελευταίων σεζόν είναι και η πιο επιτυχημένη. Χαμηλό προφίλ, κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και προσδοκούμε να βελτιωνόμαστε συνεχώς. Ασφαλώς και η διατήρηση των σκήπτρων είναι μια πρόκληση , αλλά κατά πόσο είναι εφικτή?.... Οι αντίπαλες Ευρωπαϊκές ομάδες ενισχύθηκαν πολύ με την Μπαρτσελόνα να προσθέτει σημαντικά κομμάτια στο παζλ της , την ΤΣΣΚΑ να μοιάζει με πληγωμένη και συνάμα οργισμένη αρκούδα μετά τα δυο συνεχόμενα χαστούκια από τον Ολυμπιακό και πλέον στον Ευρωπαϊκό χάρτη αναδύεται δυναμικά η Φενέρμπαχτσε των Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Λίνας Κλέιζα που όταν δέσει σαν ομάδα θα αποτελεί υπολογίσιμη δύναμη. Συμπερασματικά, μια ενδεχόμενη παρουσία στο φάιναλ φορ για άλλη μια χρονιά θα συνιστά επιτυχία και από εκεί και πέρα ... ό,τι προκύψει!

Το διηπειρωτικό λοιπόν αποτέλεσε το ορεκτικό για έναν πεινασμένο και καθόλου κορεσμένο Ολυμπιακό ο οποίος καλείται να χτυπήσει στα ίσα τρεις διοργανώσεις και να κατακτήσει κάποια ή κάποιες από αυτές .Το στοίχημα του «three peat» ασφαλώς αποτελεί σημαντικότατο δέλεαρ , όμως η χρονιά είναι μεγάλη και κουραστική και η καλή διαχείριση θα παίξει καθοριστικό ρόλο. Άλλωστε οι ερυθρόλευκοι πρέπει να τρέξουν έναν μαραθώνιο και όχι κατοστάρι....

Μητρογκόλ και τύχη βουνό!

     

Εβδομάδα Ευρωπαϊκών υποχρεώσεων αυτή για τις ελληνικές ομάδες και μέχρι το αποψινό ματς του Παοκ στην Ολλανδία για το Γιουρόπα , το ενδιαφέρον μονοπωλεί το χθεσινό διπλό του Ολυμπιακού στο Βέλγιο. Μια νίκη που ήρθε κάπως αναπάντεχα , καθώς η εμφάνιση του πρωταθλητή Ελλάδας μόνο για μια ευρεία νίκη με το εμφατικό 0-3 δεν προϊδέαζε. Στην ουσία οι ερυθρόλευκοι δεν μπήκαν στο γήπεδο για να παίξουν μπάλα , να πατήσουν τον αντίπαλο , να κάνουν το γήπεδο να κατηφορίζει και να πετάξουν από νωρίς την Άντερλεχτ έξω από το παιχνίδι της 3^ης θέσης , αλλά για να επιβεβαιώσουν αυτό τον άγραφο νόμο του ποδοσφαίρου που συχνά πυκνά επικαλούμαστε όλοι και θέλει την ομάδα που χάνει σωριδόν ευκαιρίες στο τέλος να ηττάται.... Ο μόνος που ήθελε και μπορούσε φυσικά να παίξει μπάλα και να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες του, ήταν ο Κώστας Μήτρογλου.

Νομίζω ότι οποιαδήποτε ανάλυση πρέπει να ξεκινήσει από τον στρατηγό της ομάδας, τον κύριο Μίτσελ. Όπως και όλος ο Ολυμπιακός χθες, έτσι και ο Ισπανός τεχνικός πελαγοδρομούσε. Η σύνθεση που παρέταξε δημιουργούσε αυτόματα πολλά ερωτηματικά, το διάβασμα της χθεσινής αντιπάλου ήταν ελλιπέστατο , ενώ παράλληλα δεν κατάφερε να κρατήσει τους παίκτες του συγκεντρωμένους στις  ανάγκες του αγώνα.

Στα αριστερά θα προτιμηθεί ο Μπονγκ αντί του μαχητικού Χολέμπας με τον αφρικανό να δείχνει πως σε αντίθεση με το χαμηλού επιπέδου πρωτάθλημα της Σούπερ λιγκ , στα ευρωπαϊκά ματς δεν δύναται να ανταποκριθεί στη θέση του αριστερού μπακ. Αρκετά βαρύς , αποσυγκεντρωμένος, χωρίς τρεξίματα , μετέτρεψε την αριστερή πλευρά της ομάδας του σε αχίλλειο πτέρνα και πηγή πολλών κινδύνων για την εστία του Ρομπέρτο. Δίπλα στον Ανδρέα Σάμαρη τοποθετήθηκε ο Ν’Ντινγκα με τον νεαρό χαφ να μην είναι αρνητικός, αλλά να αδυνατεί να ξεδιπλώσει τα στοιχεία εκείνα τα οποία ανάγκασαν τον Καρεμπέ να εισηγηθεί την απόκτησή του αφού εκφράστηκε με ιδιαιτέρως κολακευτικά σχόλια για τις ικανότητές του. Ο παρτενέρ του στο κέντρο αποτέλεσε και αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Ο έλληνας χαφ συνεχώς αποδεικνύει ότι είναι παίκτης με φοβερές ικανότητες και ταλέντο όμως .... κοστίζει γκολ! Μετά το πέναλτι με την Παρί  και τα δυο τέρματα από κορνερ που φέρουν την ευθύνη του, στο χθεσινό ματς θα υποπέσει ξανά στην εσχάτη των ποινών , πάλι μετά από εκτέλεση κόρνερ των αντιπάλων. Μίτσελ και παίκτης όφειλαν να είχαν δουλέψει στον συγκεκριμένο τομέα ο οποίος κόστισε στον Ολυμπιακό στην πρεμιέρα στο Καραϊσκάκη , εντούτοις στο χθεσινοβραδινό ματς γίναμε θεατές στο ίδιο έργο και ως γνωστόν το δις εξαμαρτείν .... Όσο καλός και αν είναι ένας παίκτης δε θα κάνει ποτέ καριέρα σε μεγάλο σύλλογο αν κοστίζει στην ομάδα του 2 γκολ σε κάθε αγώνα και είναι κρίμα για έναν παίκτη του ταλέντου του πρώην παίκτη του Πανιωνίου να αδικεί τον εαυτό του με παιδιάστικα λάθη. Τελευταία ανορθογραφία της εντακάδας αποτέλεσε ο Ολαϊτάν καθώς ο νεαρός με μηδενική εμπειρία από Τσάμπιονς λιγκ ουσιαστικά δεν μπήκε ποτέ στο κλίμα του αγώνα...

Πέρα όμως από τα όποια ατομικά παραπτώματα οι ερυθρόλευκοι παρουσίασαν χτυπητές αδυναμίες σε ομαδικές λειτουργίες. Κορωνίδα αυτών η άμυνά του , καθώς δεν ήταν οι λίγες φορές που οι παίκτες της ‘Αντερλεχτ ανάγκαζαν σε φάουλ τους φύλακες των κόκκινων μετώπισθεν προκειμένου οι πρώτοι να μη βρεθούν απέναντι από τον Ρομπέρτο. Η αμυντικοί του ολυμπιακού στερούνταν σωστής συνεννόησης και αποτελεσματικότητας και το γεγονός ότι οι Βέλγοι έμειναν στο μηδέν οφείλεται στον εξαιρετικό χθες Ρομπέρτο που απέκρουσε πέναλτι για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα , κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά σε αγώνα της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, τις μεμονωμένες αμυντικές αρετές των Σιόβα, Μανωλά , αλλά και .. στην τύχη. Παράλληλα οι εξτρέμ δεν μάρκαραν επαρκώς τους πλάγιους της Άντερλεχτ με  αποτέλεσμα οι Μανιάτης , Μπονγκ να βρίσκονται εκτεθιμένοι σε πολλά σημεία του αγώνα. Σε αντιστοιχία με την αμυντική λειτουργία και η επιθετική ανάπτυξη του Ολυμπιακού παρουσίασε κωλύματα αφού παίζοντας στην ουσία ένα σύστημα 4-2-4 δεν υπήρχε ομαλό τρανζίσιον και οι όποιες επιθετικές εξάρσεις οφείλονταν στο ταλέντο των μεσοεπιθετικών.
  

Έτσι το σύνολο σχεδόν των παικτών του Ολυμπιακού κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα. Με εξαίρεση φυσικά τον παίκτη που έχει ακούσει πολλά κυρίως για τον ασταθή χαρακτήρα του , καθώς ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το πηγαίο και πλούσιο ταλέντο του. Ο Κώστας Μήτρογλου πετυχαίνοντας τρία γκολ, –πρώτη φορά από Έλληνα στο Τσάμπιονς Λιγκ- το ένα πιο όμορφο από το προηγούμενο, πήρε τον ολυμπιακό στις πλάτες του, μετέτρεψε ένα ομολογουμένως δύσκολο ευρωπαϊκό βράδυ σε μια εμφατική επικράτηση και ένα σπουδαίο διπλό και έστρεψε τα ευρωπαϊκά φλας επάνω του. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι με ανάλογες εμφανίσεις ο ελληνογερμανός του χρόνου θα μας πει «auf wiedersehen»....

Το συμπέρασμα από χθες είναι ότι μια αόρατη δύναμη , ο ίδιος ο θεός του ποδοσφαίρου ενδεχομένως , όπως του είχε στερήσει το διπλό πριν από κάποια χρόνια στο 4-2 στη Μαδρίτη απέναντι στη Ρεάλ , όπως δεν τον άφησε να προκριθεί δυο συνεχόμενες φορές στους 16 έχοντας μαζέψει αμφότερες τις χρονιές 9 βαθμούς αλλά και όταν του είχε γυρίσει την πλάτη σε πολλές περιπτώσεις σε ευρωπαϊκά ματς , βάλθηκε χθες να του δώσει με τόκο την τύχη που του είχε στερήσει. Ασφαλώς, μια τέτοια νίκη δεν μπορεί παρά να σου δώσει ψυχολογία και πρεστίζ όμως κανείς δεν επιτρέπεται να επαναπαυθεί στο ευρύ σκορ. Η προβληματική εικόνα πρέπει να προβληματίσει παίκτες και προπονητή οι οποίοι οφείλουν να παρουσιαστούν ανάλογοι των περιστάσεων στα επερχόμενα ματς, αν θέλουν ο Ολυμπιακός να γεμίζει με άρωμα ευρώπης τις ανοιξιάτικες βραδιές των φίλων του....