΄Ελληνα, πάρε λεξικό...

                                             

                

Η κατάσταση πλέον είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρη. Θαρρείς πως παρακολουθούμε ένα στημένο παιχνίδι, την εξέλιξη του οποίου γνωρίζουμε εκ των προτέρων, ωστόσο δεν μπορούμε να παρέμβουμε με οποιοδήποτε τρόπο ώστε να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας.  Η χώρα μας βαδίζει από καιρό την ατραπό του μνημονίου και η πολιτική της λιτότητας έχει επικοινωνηθεί με τον πλέον διαυγή τρόπο. Χώρος, χρόνος και κυρίως λεφτά δεν υπάρχουν, όσο και αν ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος παπανδρέου θα είχε διαφορετική άποψη σε αυτό το σημείο, με αποτέλεσμα το κράτος από πεδίο άσκησης κοινωνικής πολιτικής να μετατρέπεται σε αργοστάσιο παραγωγής πλεονασμάτων...

Αναπόφευκτη και άκρως φυσιολογική είναι η αντίδραση εκ μέρους των πολιτών για τη δαμόκλειο σπάθη που αίφνης υψώθηκε στον Ελλαδικό ουρανό και το κυριότερο, χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Κεκτημένα χρόνων ποδοπατώνται, οι σταθερές με τις οποίες όλοι μας είχαμε συνηθίσει να ζούμε και να πορευόμεθα έχουν πάψει να υφίστανται και γενικώς η κατάσταση θυμίζει έναν αρμαγεδδώνα στον οποίο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δύναται να  θυσιαστεί εάν κάτι τέτοιο επιτάσσει η επίτευξη θετικών οικονομικών ισολογισμών. Και το παραπάνω δεν είναι αποψιλωμένο από καμία έννοια αλήθειας και στιβαρής υπόστασης, αφού η διακοπή του ρεύματος σε ένα σπίτι που αναγκάζει μαι οικογένεια να θερμανθεί με το θανατηφόρο μαγγάλι ή η παύση δικαιολόγησης των εξόδων για τα υπερπολύτιμα, για έναν καρκινοπαθή, φάρμακα, μόνο ως έμμεσες δολοφονίες μπορούν να εκληφθούν. Ο τόπος που γέννησε τη δημοκρατία και έδωσε δύναμη στον απλό πολίτη φαίνεται πως σήμερα του γυρνά απαξιωτικά την πλάτη.

Ασφαλώς και τα παραπάνω αποτελούν άλλωθι για την  αναπόληση ενός ιδανικού σοσιαλιστικού κράτους. Το σημείο κλειδί εντούτοις δεν είναι τι απαιτείται , αλλά από ποιον εκπορεύεται αυτή η απαίτηση, αφού στην περίπτωση της Ελλάδος το συγκεκριμένο θέμα λαμβάνει μια άκρως ενδιαφέρουσα διάσταση. Πρακτικά ο Έλληνας ζητά κάτι, το οποίο στην ακραιφνή του υπόσταση δεν υπήρξε ποτέ. Το κοινωνικό κράτος στη μικρή βαλκανική μας χώρα δεν εφαρμόστηκε στην πλήρη και ολοκληρωτική του μορφή ούτε στη λεγόμενη περίοδο της «πλασματικής ευημερίας». Άτομα που γλίτωναν υπέρογκα ποσά λόγω φοροδιαφυγής, νησιά που ζούσαν στο σκότος αφού οι μισοί τους κάτοικοι δήλωναν μερική ή ολική τύφλωση προκειμένου να λάβουν το ανάλογο επίδομα και πλαστές δηλώσεις πολυτεκνίας ώστε να καρπώνονται τα αντίστοιχα προνόμια, είναι μόνο μερικές από τις πινελιές που συνθέτουν γλαφυρότατα τον καμβά του κυριολεκτικού και άκρως πραγματικού βιασμού της έννοιας «κοινωνική πολιτική» τα χρόνια πριν την έλευση της ισοπεδωτικής κρίσης. Οι συμπατριώτες μας ουδέποτε ουδέποτε διέθεταν συναίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης , αλλά αντίθετα ανέκαθεν επιδείκνυαν με περισσό θράσος την ολοκάθαρη περιφρόνησή τους προς τον συνάνθρωπο και μάλιστα αυτόν που είχε την ανάγκη της έμπρακτης αλληλεγγύης τους , όντας λιγότερο προνομιούχος. Νόμος της ζούγκλας ήταν αυτό που εκτυλισσόταν για χρόνια και μάλιστα με την ανοχή του κράτους που όφειλε να είναι ο τιμωρός της αδικίας που συντελούνταν υπό την εθελοτυφλία του.

Είναι αδύνατο και ενδεχομένως ανόητο να να λησμονείς ή να αναπολείς κάτι που ουσιαστικά δεν κατείχες ποτέ. Ο σοσιαλισμός και η πραγματική του διάσταση δεν βρήκε ανταπόκριση ποτέ στην Ελλάδα , αφού τα προνόμια διέθετε αυτός που μπορούσε να διεισδύσει στην κρατική μηχανή και να την κοροϊδέψει, και μάλιστα υπό την ανήκουστη ανοχή του συστήματος, και όχι ο δικαιωματικός αποδέκτης τους. Ας είναι η κρίση μια ευκαιρία να ανατρέξει καθείς σε ένα λεξικό και να αναζητήσει τις λέξεις «σοσιαλισμός» και «κοινωνική αλληλεγγύη» , όροι που στην πατρίδα μας ακούστηκαν πολύ, αλλά δεν τις είδαμε ποτέ... Ο Έλληνας δεν επιθυμεί το κοινωνικό κράτος, αλλά αυτό που στη φαντασία του είχε πλάσει ως τέτοιο, και η κακιά κρίση ήρθε να του το στερήσει.

Πολλοί εργάτες, κανείς αρχηγός...

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σημείο των καιρών, χαρακτηριστικό που περιγράφει συλλήβδην την εποχή που ζούμε. Θαρρείς πως η κοινωνία μας έχει μετατραπεί σε εργοστάσιο του οποίου ο διακόπτης έχει ρυθμιστεί στο να παράγει προϊόντα ενός πανομοιότυπου μοντέλου. Άτομα προσαρμοστικά, που θα «κουμπώσουν» στην εκάστοτε ομάδα και θα αποτελέσουν γρανάζια μιας καλοκουρδισμένης μηχανής. Ποιος όμως θα αναλάβει το ζωτικό εκείνο ρόλο του ηγέτη; Πόσοι διαθέτουνστη φαρέτρα τους τα βέλητης πρωτοβουλίας, της ευθύνης, του κύρους και της καινοτομίας ώστε να μπορέσουν με ρηξικέλευθο τρόπο να παρασύρουν τους υπόλοιπους σε δύσκολες ατραπούς; Αναμφισβήτητα το πηγάδι παραγωγής αρχηγών έχει στερέψει...

Η ξηρασία ωστόσο δεν ήρθε από μόνη της. Μόνο τυχαίο δεν είναι πως τα τελευταία χρόνια οι ηγέτες εκλείπουν από κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Ουδείς μπορεί να κάνει τον κόσμο να ανατριχιάσει με τη μελωδία του όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, κανείς δεν κατέχει την ικανότητα να «αναγκάσει» το κοινόνα κρέμεται από τα χείλη του σαν τους παλαιότερους πολιτικούς και φυσικά δεν υπάρχει άνθρωπος που θα καταφέρει να στιγματίσει την παγκόσμια ιστορία με μια ανακάλυψησαν αυτή του Παπανικολάου, σώζοντας τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι κοινωνίες έχουν μετατραπεί σε ένα κόσκινο που αφήνει να περάσει μόνο όσους ομοιάζουν με το «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν»  του ανθρώπου όπως τον θέλουν τα σύγχρονα συστήματα. Άτομα άβουλα, δίχως προσδοκίες, που θα δεχθούν να ζήσουν κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη οποιουδήποτε καθεστώτος υπονομεύει τα δικαιώματά τους , αρκεί να έχουν τα βασικά.

Και πως να είναι διαφορετικά τα πράγματα στο ποδόσφαιρο; Τα σύγχρονα συστήματα, οι τακτικές και οι εκάστοτε σκοπιμότητες απαιτούν καλοδουλεμένα σύνολα, στα οποία κάθε κομμάτι του παζλ θα ανταποκρίνεται σε μια προκαθορισμένη τροχιά.  Συνεπώς, ενέργειες που παρεκκλίνουν από το σχέδιο είναι απαγορευτικές, με τα ταλέντα να καταρρακώνονται εν τη γενέσει τους. Ο Μήτρογλου απορρίφθηκε από τον Βαλβέρδε διότι δεν πίεζε στην άμυνα, ο Νίνης εξαφανίσθηκε όταν πριν από τρία χρόνια ήταν στα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενώ ποδοσφαιριστές όπως ο Μπαλοτέλι μεταναστεύουν στις γωνιές της ποδοσφαιρικής υφηλίου μέχρι να βρουν μια σταθερή στέγη.  Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται παίκτες με ταλέντο, από τη στιγμή που η προσφορά θεάματος στους φιλάθλους έπαψε να είναι ο αυτοσκοπός του. Τίτλοι και τρόπαια, που μεταφράζονται σε χρήμα και δόξα είναι πλέον ο στόχος, έτσω και αν στη θέση του «μάγου» πρέπει να μπει ένας «ξυλοκόπος»...

Συμπερασματικά, δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουμε. Η ποδοσφαιρική μάνα δεν έπαψε να γεννά παιδιά με ταλέντο, αλλά πλέον τα ανατρέφει διαφορετικά. Όσο ο αθλητισμός παραμένει εγκλωβισμένος στη μέγγενη της σκοπιμότητας, Χατζηπαναγή δε θα ξαναδούμε...

http://www.skai.gr/news/sports/article/249792/-gianniotas-sti-diki-enoiosa-sklavos-giati-me-sumfonisan-me-ton-olubiako-horis-na-me-rotisoun/#ixzz2qMCxZcEU Σούπερ Λίγκ...

Δε θα δεις χειρότερο!

Το παιχνίδι της περασμένης Πέμπτης δε χρίζει ιδιαίτερης ευφυίας ώστε να αναλυθεί. Μια ξεκάθαρη περίπτωση αγώνα όπου οι γηπεδούχοι βρίσκονται σε σεληνιασμένη κατάσταση και πραγματοποιούν εμφάνιση που δεν περίμεναν ούτε οι ίδιοι, και οι φιλοξενούμενοι  δεν μπορούν να βγάλουν στο παρκέ τίποτα από όσα είχαν σχεδιάσει. Αποτέλεσμα που αν και περιπλέκει λίγο τα πράγματα, δεν βάζει ταφόπλακα στον Ολυμπιακό, αλλά θέτει συγκεκριμένα ζητήματα που χρίζουν απάντησης από τον κόουτς Μπαρτζώκα...

Άσχημο μομέντουμ

Οι «ερυθρόλευκοι» τους προηγούμενους μήνες κατέπληξαν την ευρώπη μετά το εξωπραγματικό σερί συνεχόμενων νικών που κατείχαν σε όλες τις διοργανώσεις. Εντούτοις, η φόρμα τους δεν κράτησε για πολύ, αφού εδώ και ένα μήνα, με εξαίρεση το παιχνίδι με την Ούλκερ, η ομάδα βρίσκεται σε περίοδο ύφεσης. Προβλήματα έλλειψης ενέργειας, συγκέντρωσης και μονοδιάστατου παιχνιδιού είναι όσα ταλανίζουν αυτή τη στιγμή τους Πρωταθλητές Ευρώπης, οι οποίοι στερούνται φρεσκάδας και επιλογών που θα ανατρέψουν τον ρου του εκάστοτε παιχνιδιού.

Σκιά του εαυτού τους

Γεγονός είναι πως παίκτες οι οποίοι εντυπωσίασαν στην αρχή της σεζόν, διανύουν περίοδο ντεφορμαρίσματος. Ο  Μπράιαντ Ντάνστον που έκανε θραύση με τα κοψίματά του, δείχνει να μην είναι πλέον το φόβητρο της ρακέτας, ο Γιώργος Πρίντεζης αδυνατεί να βγάλει στο παρκέ την ενέργεια που η ομάδα χρειάζεται από αυτόν και ο Μπέγκιτς αποδεικνύει παιχνίδι με το παιχνίδι πως μάλλον είναι μακράν η αποτυχημένη μεταγραφή του καλοκαιριού... Κορωνίδα όλων ο Ματ Λοτζέσκι με τον Βελγοποιημένο Αμερικανό να μην θυμίζει σε τίποτα τον «εκτελεστή» των πρώτων αγωνιστικών. Εντούτοις, γνωρίζοντας τον τρόπο παιχνιδιού του, πιστεύουμε-ή θέλουμε να πιστεύουμε- πως χρειάζεται ένα καλό παιχνίδι για να επανέλθει στα προηγούμενα στάνταρ.

Άνοιξαν τα ράντζα

Δεν είναι μυστικό πλέον πως ο Ολυμπιακός θυμίζει ... νοσοκομείο. Πολλά προβλήματα τραυματισμών έχουν αναγκάσει τον Γιώργο Μπαρτζώκα να αναπροσαρμόσει πολλές φορές τα πλάνα του, αφού ποτέ δεν είναι σίγουρος σχετικά με το ποιους παίκτες θα έχει στη διάθεσή του σε κάθε παιχνίδι. Ο Μάντζαρης φέτος θέλει να βρει τον καλό του εαυτό μετά το σοβαρότατο τραυματισμό του, η χρονιά για τον Σπανούλη ξεκίνησε με πρόβλημα που προήλθε από την θέλεησή του να βοηθήσει την εθνική ομάδα το καλοκαίρι με κάθε κόστος, ο Σίμονς απουσίασε για ένα μήνα λόγω εξάρθρωσης, ένα διάστρεμμα ταλαιπώρησε τον λοτζέσκι πριν λίγες μέρες, ενώ ιδιαίτερη ανησυχία περικλείει τις περιπτώσεις των Πέτγουεϊ που θα λείψει αρκετές εβδομάδες λόγω του προβλήματος στη μέση αλλά και του Λο του οποίου ο τραυματισμός θέτει σε αμφισβήτηση ακόμα και την μελλοντική παρουσία του στο λιμάνι... Συνεπώς, μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει μάθει να ζει με τραυματισμούς και –προς τιμήν της- ποτέ δεν έψαξε δικαιολογίες  σε αυτό τον παράγοντα, αλλά βρήκε τις λύσεις εκ των έσω που την έφεραν δυο φορές στον ευρωπαϊκό θρόνο, φαίνεται πως φέτος οι απώλειες της στοιχίζουν. Αναμένεται να δούμε πως θα κουμπώσουν τα νέα κομμάτια του παζλ, δηλαδή Κόλινς και Μουν, με το υπόλοιπο σύνολο...

Η παρούσα περίοδος λοιπο΄ν, δεν είναι και η πλέον καλύτερη για τον Ολυμπιακό. Παντός τύπου προβλήματα χτυπούν ανελέητα την ομάδα σε σημείο που ορισμένοι μιλούν για... γκαντεμιά. Χρέος των ιθυνόντων και του ίδιου του προπονητή είναι να φορέσουν μάτια, φυλαχτά και οτιδήποτε άλλο προκειμένου η ομάδα να φανεί αντάξια των προσδοκιών για τη συνέχεια της σεζόν.

2014, σ έχω δει, κάπου σε ξέρω...

Με το καλό ο νέος χρόνος! Η νέα χρονιά να είναι καλύτερη από την προηγούμενη! Να ξεχαστούν τα άσχημα! Να δούμε κάτι διαφορετικό! Ευχές που εκφράζουν αισιοδοξία και καταδεικνύουν γλαφυρα΄την ανάγκη όλων μας να περάσουν στην άβυσσο της λήθης τα κακώς κείμενα και το νέο έτος να έρθει ως σφουγγάρι και να σβήσει από το μαυροπίνακα της μνήμης όσα μας στεναχώρησαν το προηγούμενο διάστημα. Επιθυμία όλων να δούμε κάτι αλλιώτικο, κάτι που να συναρπάσει  και να μας αναγκάσει να καταχωρήσουμε τα γεγονότα του νέου χρόνου σε αυτά που χρίζουν ιδιαίτερης μνείας, πάντα για καλό λόγο. Στην πράξη όμως, συμβαίνει κάτι τέτοιο; Ή η πρωτοχρονιά σήμανε απλώς την πρόσθεση στο  2013 άλλων 365 ημερών;

Σε αθλητικό επίπεδο  οι πρώτες πέντε μέρες ήταν σε εκνευριστικό βαθμό καρμπόν του προηγούμενου έτους. Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός νίκησε στο ρελαντί και με χαρακτηριστική άνεση την αξιόμαχη Καλλονή, με τον προπονητή της και πρώην «ερυθρόλευκο» κόουτς Γιάννη Ματζουράκη να παραδέχεται το – οφθαλμοφανές- γεγονός πως οι Πειραιώτες βρίσκονται σε άλλο επίπεδο. Ακόμη, το παιχνίδι του δεύτερου στη βαθμολογία ΠΑΟΚ ήρθε να κάνει 17 της ανατροπές του δικεφάλου του Βορρά, με την ομάδα του Χουμπ Στέφενς να συνεχίζει από εκειί που είχε σταματήσει. Ωστός, δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, και ο Ολλανδός τεχνικός κάθε άλλο παρά σοφός δεν είναι για να αφήνει την ομάδα του να επαναλαμβάνει το ίδιο «αμάρτημα» 17 φορές. Διότι η τύχη κάποια στιγμή θα γυρίσει την πλάτη στους Θεσσαλονικείς και αυτά στοιχίζουν, ειδικά όσο πλησιάζουν τα ευρωπαϊκά ματς με τους «αετούς». Από κει και πέρα ο Ατρόμητος έδειξε πως είναι η τρίτη πιο αξιόπιστη ομάδα του πρωταθλήματος και όσον αφορά τα υπόλοιπα παιχνίδια τα αποτελέσματα ήταν κάτι παραπάνω από  αναμενόμενα.

Και τα διεθνή όμως ήρθαν να επιβεβαιώσουν τη σκέψη που αναπτύσοουμε. Η Μάντσεστερ παρέδωσε στο «Θέατρο των Ονείρων» τον εφιάλτη του αποκλεισμού στους φιλάθλους της, καθώς το φάντασμα τους σερ Άλεξ δεν την άφησε να κερδίσει ούτε τη Σουόνσι. Άλλη μια παράσταση και για την Γιούβε που φαίνεται πως κλειδώνει τον τίτλο και μάλιστα με εμφατικό σκορ απέναντι στους Ρωμαίους. Όσον αφορά την Ιβηρική, Μπαρτσελόνα και Ατλέτικο συνέχισαν νικηφόρα, με φόντο το επερχόμενο μεταξύ τους παιχνίδι. Αλλά και στο μπάσκετ δεν είχαμε εκπλήξεις, μιας και οι αιώνιοι επικράτησαν των αντιπάλων τους, αφού ο Ολυμπιακός επανήλθε στις εγχώριες νίκες και ο Παναθηναϊκός συνέχισε το εγχώριο σερί του.

Όταν η συζήτηση πάει στα δυσάρεστα, και εκεί είχαμε άσχημα μαντάτα. Μετά το 2013 που μας αποχαιρέτησε με την απώλεια του Μαντέλα, προχθές μας άφησε και ο Πορτογάλος Εουσέμπιο, ένας πραγματικός θρύλος του ποδοσφαίρου, ενώ ο θρύλος του μηχανοκίνητου αθλητισμού  Μίχαελ Σουμάχερ ενεπλάκη σε ένα φοβερό ατύχημα που λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή. Βέβαια, έχουμε και ένα περιστατικό, που για να είμαστε ειλικρινείς δεν ξέρουμε αν πρέπει να το κατατάξουμε στα θλιβερά ή στα δώρα του 2014 ( ασφαλώς αστειευόμαστε... ή όχι;...) καθώς η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μάρκελ υπέστη κάταγμα λεκάνης μετά από ατύχημα στο σκι...

Συνοψίζοντας, όλες οι χρονιές θα έχουν τα άσχημα και τις αναποδιές τους. Όλες οι χρονιές θα παρουσιάζουν στοιχεία επανάληψης και ρουτίνας με στοιχεία που θα ισχύουν και θα μένουν αναλλοίωτα διαχρονικά. Επαφίεται στην προσωπικότητα του καθενός από εμάς ώστε να κάνουμε κάθε χρόνο μοναδικό. Χρόνια πολλά σε όλους μας και ας προσπαθήσουμε μένοντας αυθύπαρκτοι στις δυσκολίες των εποχών να τορπιλίσουμε όσες ρομφαίες έρχονται λάβρα απάνω μας...