Το σαββατοκύριακο που πέρασε
παρακολουθήσαμε μια αγωνιστική που μόνο για το ποδόσφαιρό της δεν ξεχώρισε. Οι μεγάλοι
τα βρήκαν σκούρα,με τον Ολυμπιακό να φέρνει ισοπαλία απέναντι στον αξιόμαχο
Παναιτωλικό με κάκιστη εμφάνιση , ο Παοκ θα χρειαστεί μια γκολαρα του Βούκιτς
για να καταβάλλει τον Πλατανιά και ο Παναθηναικός που όσα προβλήματα και να χει
θα τον περιλαμβάνω στις μεγάλες ομάδες, νίκησε χάρις στην αριθμητική υπεροχή
και στα... αργα αντανακλαστικα του Δασκαλάκη. Γενικά πτωχό το θέαμα όπως στο
90% των αγωνιστικών .... Εντούτοις όπως πάντα στην Ελλάδα θα βρεθεί κάτι
εξωαγωνιστικό για να έχουμε να συζητάμε το πρωί της Δευτέρας και να γράψουν οι
εφημερίδες. Φυσικά δε μιλάμε για τίποτα άλλο από τα επεισόδια της Λεωφόρου το
βράδυ του Σαββάτου.
Τι είδαμε... Είδαμε τους «γνωστούς
άγνωστους» , οι οποίοι είναι πολύ γνωστοί και καθόλου άγνωστοι, όπως συνηθίζουν
να τους αποκαλούν με περίσσιο θράσος οι ποδοσφαιροπαράγοντες για να αποποιηθούν
τις ευθύνες τους, να κάνουν όπως πάντα ό,τι θέλουν. Μόνο που τα πράγματα έφτασαν
σε σημείο πολεμικής σύρραξης . Ορδές θα κινηθούν προς το βαν της νόβα , το
κανάλι δηλαδή που έχει το δικαίωμα της κάλυψης του αγώνα και θα πετάξουν
μολότοφ ... Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δε θα σκοτωθεί κανείς μετά από τέτοια
κίνηση? Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν είχαν τέτοιο σκοπό και δεν ήθελαν
απλώς να τραβήξουν την προσοχή? Ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ο δημοσιογράφος που
πάει εκεί να δουλέψει θα γυρίσει σώος πίσω?Ποιος θα μας υποσχεθεί ότι ο πατέρας
μπορεί να πάει το γιο του σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα? Κανείς... Και κυρίως όχι
αυτοί που έχουν στα χέρια τους την τύχη του ποδοσφαίρου. Γιατί όσο και αν η
ευθύνη βαραίνει αυτούς που προβαίνουν σε τέτοιες εκδηλώσεις, ένα μέρος της
ανήκει και στους ιθύνοντες του ποδοσφαίρου.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν
η Αγγλία.. Η χώρα αυτή έχοντας προσφέρει πράγματα στην Ευρώπη , αποφάσισε να
προσφέρει και ακόμα ένα: τον χουλιγκανισμό . Πριν κάθε ματς οι οπαδοί συνέρρεαν
στις παμπ , κατανάλωναν τις μπύρες τους και πήγαιναν στο γήπεδο για να ξεδώσουν
πάνω στο κεφάλι του διπλανού.Η ιστορία αυτή θα ταλανίσει το νησί , παρόλα αυτά
οι Εγγλέζοι δε θα αφήσουν τέτοια κακοποιά στοιχεία να τους καταστρέφουν τη χώρα
, να τη ρεζιλεύουν παγκοσμίως μέσω της μεταφοράς των εικόνων θλίψης από τα
διεθνή ΜΜΕ και να υποβαθμίζουν το προιόν που λέγεται ποδόσφαιρο. Ο αγώνας
Λίβερπουλ – Γιουβέντους το 1985 και οι 39 χαμένες ζωές αποτέλεσαν τη σταγόνα που
ξεχείλισε το ποτήρι για την παλαι ποτέ σιδηρά κυρία της Αγγλίας , Μάργκαρετ Θάτσερ.
Η εν λόγω κυρία λοιπόν αποκλείει κάθε ομάδα του νησιού από οποιοδήποτε
ευρωπαικό αγώνα , ποινή που δεν εξαίρεσε ούτε την εθνική ομάδα της Αγγλίας. Η δεύτερη
μεγάλη τραγωδία του Χίλσμπορο θα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ότι η
ανθρώπινη ζωή δεν τίθεται προς κατανάλωση εντός των ποδοσφαιρικών σταδίων
επειδή κάποιοι απλώς είναι ανεγκέφαλοι. Βαρύτατες τιμωρίες επιβλήθηκαν στους χούλιγκανς
και άπαντα τα στάδια ανακαινίστηκαν. Αποτέλεσμα? Το μόνο που ακούγεται πλέον
στα γήπεδα του νησιού είναι ο ήχος από τα πατατάκια που μασουλάνε οι συμπαθείς
Άγγλοι...

Τι εμποδίζει όμως τόσους
άνδρες παράγοντες στην Ελλάδα να κάνουν ό,τι μια γυναίκα στην Αγγλία πριν 30
χρόνια? Καταρχάς, είναι η νοοτροπία που διέπει τουςπαράγοντες. Όταν οι ίδιοι
είναι όμοιοι και χειρότεροι από τους χούλιγκανς , πως θα τους βάλουν σε τάξη?
Όταν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος θα βρίσει απροκάλυπτα τους διαιτητές και θα
ανάψει τσιγαράκι στο κλειστό του ΣΕΦ φερόμενος με τρόπο
προκλητικό, όταν ο Μαρινάκης θα πάει να τα «χώσει» στον Σισέ σαν τον τελευταίο
νταή του μικρολίμανου , όταν ο twitter
addict Αλαφούζος
θα ασχοληθεί επί παντός επιστητού μέσω ανούσιων τιτιβισμάτων και ο Κόκκαλης θα
αποκαλέσει «λαγούς» και «κότες» τους οπαδούς του αιώνιου αντιπάλου , τι
απαιτήσεις μπορούμε να έχουμε? Παράλληλα, οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ
ΑΠΟΛΥΤΩΣ όραμα για το ποδόσφαιρο. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να αδράξουν
την ευκαιρία για φήμη και ενδεχομένως πλουτισμό μέσω του ποδοσφαίρου και να το
αφήσουν χειρότερο απ ότι το παρέλαβαν. Καμιά ιδέα, κανένα ρηξικέλευθο πλάνο,
κανένα πρωτοποριακό σχέδιο. Βέβαια, ο τρίτος παράγοντας είναι και ο
σημαντικότερος και συνίσταται στη σχέση μεταξύ οπαδών και ομάδας. Ο σύλλογος-μαγαζί
έχοντας άρρηκτες υστερόβουλες σχέσεις με τον οπαδό-πελάτη θα δρέψει τα
εκατομμύρια και τα εισιτήρια δίνοντας ως αντάλλαγμα την αδιαφορία του απέναντι
σε κάθε είδους επεισόδια. Όταν ο κανόνας που υπάρχει μετουσιώνεται στο «ο
πελάτης έχει πάντα δίκιο» δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα έως ότου κάτι ή
κάποιος αλλάξει τη νοοτροπία αυτή.
Ηθικοί αυτουργοί οι πρόεδροι
λοιπόν. Θα ήταν λάθος όμως να μην επιρρίψουμε την πλειοψηφία των ευθυνών στους
ίδιους τους αυτουργούς. Άτομα χωρίς κανένα ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον , που
αμφιβάλλω αν ξέρουν δυο παίκτες από την εντεκάδα της «ομάδας» τους ,
ξεβρασμένοι από την κοινωνία μπορούν με 10-15 ευρώ (αν τα πληρώνουν κι όλας) να
γίνουν τα απόλυτα αφεντικά και να διοχετεύσουν τα πιο ζωώδη ένστικτά τους στο
χώρο που κάποιοι άλλοι πάνε για να χαρούν. Για πόσο ακόμα θα συνεχίσουν οι
υπεύθυνοι να αφήνουν την αρρωστημένη μειοψηφία να επιβάλλεται στους υγιείς
πολλούς?....